പട്ടുകനവ്

ഇന്നും വൈകി… കൈയിലെ പച്ചക്കറി സഞ്ചിയുടെ ഭാരം തൂങ്ങി പിന്നെയും പിന്നെയും പിണങ്ങി വീഴുന്ന ഹാൻഡ്ബാഗിന്റെ വള്ളി ഞാത്തിയിട്ട് ഗീതു ദൂരേക്ക് ആകാംഷയോടെ നോക്കി… ഒരു ഓട്ടോയെങ്കിലും വന്നിരുന്നെങ്കിൽ… സിഗ്‌നലിനെ
കടന്നുപോകുന്ന ഇരുചക്ര വാഹനങ്ങളിൽ ഗമയോടെ കൈമുട്ട് മുട്ടുമടക്കത്തെ ഹെൽമെറ്റിൽ സുരക്ഷ നേടിയ പെൺകൂട്ടങ്ങളെ അവൾ നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു… എനിക്കെന്നാവോ ഇതിനൊക്കെ ഒരു ഭാഗ്യമുണ്ടാവുക… സ്വന്തമായൊരു വണ്ടി അതിൽ കിങ്ങിണിയെ മുന്നിലിരുത്തി… ഒരു നാൾ… ഞാനും… ആഹ്… അമ്മയുടെ ഓർമ ദിവസം ആണിന്ന്… അമ്മക്ക് വേണ്ടി ഇന്നെങ്കിലും നേരത്തെ വീടെത്തി ഒന്ന് കുളിച്ചു അമ്പലത്തിൽ പോയി പ്രാർത്ഥിക്കാമെന്നു കരുതിയാൽ കർമഭാണ്ഡങ്ങളുടെ പരാധീനതകൾ എന്നു തീരാനാണ്…? അമ്മ പറയുമ്പോലെ പെൺമക്കളിൽ നിന്നും എത്രയൊക്കെ പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതുള്ളൂ… അമ്മിണിയെ…. മാമ്പൂക്കണ്ടും മക്കളെ കണ്ടും മോഹിക്കരുത് എന്നല്ലേ… എന്നത്തേയും പോലെ ചന്ദ്രോത് പ്രൈവറ്റ് ബസ്നു കൈകാട്ടി വവ്വാലുകളെ പോലെ തൂങ്ങി പടിയിൽ ആടുന്ന യാത്രക്കാരെ ഒന്ന് ചെരിച്ചു കാണിച്ചു പരിഹസിച്ചു അത് കടന്നു പോയി. കിങ്ങിണി വീട്ടുപടിക്കൽ കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടാകും… എന്റെ കുറ്റമാണല്ലോ… പറയാൻ എനിക്കവകാശം ഇല്ലാലോ ഭർതൃ രഹിത എന്നാ പട്ടം ചെറിയ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുടെ വലിയ നെല്ലിപ്പടി ആണല്ലോ എന്നിൽ ചുമത്തിയിരിക്കുന്നത്. കിങ്ങിണി അതിലെ തെളിനീരും… അവൾ ഉറവപൊട്ടി നിറയട്ടെ ഞാൻ ഔഷധി…
നീട്ടിവിളിച്ച മണിയടിയോടെ പാമ്പുംകൊണിയും കളിക്കുന്ന ഇരുചക്രാ വാഹനങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ആ ഓട്ടോ വന്നു… പീടികപ്പടി ന്ന് വലത്തോട്ട് നാലാമത്തെ വീട്. അവൾ കുടമടക്കി സീറ്റിൽ പച്ചക്കറി സഞ്ചി വച്ചു… ഹലോ, സുജതേ.. ഞാൻ വൈകുക ആണെങ്കിൽ കിങ്ങിണിയെ ഒന്ന് വീട്ടിൽ ഇരുത്താമോ… വേഗം വരാം… അയൽവാസികളുടെ പലചരക്കു കടം വാങ്ങലിൽ മടക്കികിട്ടായ്കയുടെ കണക്കു പുസ്തകത്തിൽ ഏറ്റക്കുറച്ചിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും ഇങ്ങിനെയും ചില ഗുണങ്ങളുണ്ടല്ലോ അതിനാൽ അവർക്ക് തൂക്കം കൂടുതൽ തന്നെ… ഓട്ടോ ചേലൂർ ടൗണ് കടന്നപ്പോൾ ആ കട കണ്ണിൽ പെട്ടു… സൗഭാഗ്യ ടെക്സ്റ്റിൽസ്… അമ്മയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കട.. എല്ലാ വിഷുവിനും ഓണത്തിനും ഒരു ചടങ്ങെന്ന വണ്ണം അമ്മ ഇവിടെ വരും കുട്ടികാലം മുതലേ അവൾക്കീ കട പരിചിതമാണ്… ആകെ ഉള്ളൊരു സന്തോഷം ഭംഗിയുള്ള പെണ്ണുങ്ങളുടെ ബൊമ്മകളാണ്… തനിക്കിത്തിരി സൗന്ദര്യക്കുറവുണ്ടോ അവരെ അപേക്ഷിച്ചു എന്ന് ആശങ്ക ജനിപ്പിക്കാൻ അവർക്കാകുമെങ്കിലും അവരെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലെന്തോ ഒരു കുളിരാണ്…ഞാനും എന്നെങ്കിലും ഒരു വലിയ പെണ്ണായി ഇതുപോലൊക്കെ സാരീ ചുറ്റി വരുന്നവരും പോകുന്നവരും നോക്കത്തക്കവണ്ണം ഒരു സുന്ദരി ആകുമായിരിക്കാം… അവൾ പ്രത്യാശിച്ച ഒരു കാലം. ചേച്ചി, ആ നെല്ലിമരം ഉള്ള വീടാണോ? ഓട്ടോക്കാരൻ തന്റെ ആശങ്ക അറിയിച്ചു. അഹ്, അത് തന്നെ.. അവൾ കാശ് കൊടുത്തിറങ്ങി… ഭാഗ്യം കിങ്ങിണി വന്നിട്ടില്ല.. വീട്ടു ചാവി പരാതികൊണ്ട് ജനാല അഴികളിലൂടെ കൈയിട്ടു.. ഇവിടെ തന്നെ ആണല്ലോ രാവിലെ വച്ചത്? എന്തൊക്കെ ഒന്നാലോചിക്കണം? വീട്ടു ചിലവ്, ജോലി, കിങ്ങിണിയുടെ പഠിത്തം, കറന്റു ബില്ല്, വെള്ളക്കരം, വീട്ടുകാരം മുതൽ എന്നെങ്കിലും മരിക്കുമോ എന്നോർത്തുള്ള എൽ. ഐ. സി അടവ് വരെ.രാവിലത്തെ പരക്കംപാച്ചിലിൽ ഭക്ഷണം പോലും നേരം പോലെ കഴിക്കാറില്ല അപ്പോൾ വീട്ടു താക്കോൽ ബാഗിലിട്ടുവോ? ജനാലയിൽ അഴികൾക്കോ, വീട്ടുമുറ്റത്തു തൂങ്ങുന്ന പൂച്ചട്ടിക്കോ, അതോ വാതിൽ പടിയിൽ കിടക്കുന്ന ചവിട്ടിക്കു താഴെയോ ആർക്കാണ് ഇന്ന് വീതം വച്ചു കൊടുത്തത്.. മടുത്തു ഇങ്ങനെ ഓടി ഓടി തളർന്നു.. അവൾ പച്ചക്കറി സഞ്ചി നിലത്തുവച്ചു ഒന്ന് നിവർന്നു നിന്നു… സ്കൂൾ കുട്ടികളെ കുത്തി നിറച്ചുകൊണ്ട് ബാഗുകളുടെ കിലുക്കവുമായി കിലുങ്ങി കിലുങ്ങി അതാവരുന്നു കിങ്ങിണിയുടെ ഓട്ടോക്കാരൻ.. അവളെ അതിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒന്നൂരി എടുക്കട്ടെ എന്നിട്ടാവാം താക്കോലാന്വേഷണം… അവൾ പടിക്കലേക്ക് നടന്നു… പോകുംവഴി രാവിലെ ഉണക്കാനിട്ട വാടിത്തളർന്നു തലകുനിച്ച പരുത്തി സാരിയിൽ ഒന്ന് നോക്കി… തന്നെപോലെതന്നെ അലക്കിയിട്ടും അലക്കിയിട്ടും വാഴക്കറമാത്രം പോകുന്നില്ല. ചില കറകൾ പോകില്ല… കാണുന്ന കണ്ണിൽ നിന്നും.. അതാണ്.
സന്ധ്യയുടെ ഇരുൾ വീണ ചുരുൾമുടി സർപ്പകാവിലെ കോളാമ്പിപ്പൂക്കൾ എത്തിനോക്കി വിളിക്കുമ്പോൾ തെളിച്ച തിരിയുന്നു നീട്ടിതുടച്ച എണ്ണയുടെ മെഴുക്കു സാരിത്തുമ്പിൽ തുടച്ചു തിരിഞ്ഞു തെക്കേ മൂലയിലേക്ക് നോക്കി… ആഹ്, അവിടെയും ഒരു തിരിയെരിയുന്നുണ്ട്. അമ്മത്തിരി. ആ തിരി വിഷാദ നിഴലോടെ അവളെ നോക്കി. സ്ത്രീധന ബാക്കി കോടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ അജിത് നിന്നെ അന്നേ കൊണ്ടുപോയേനെ… അല്ലെ ഗീതുവേ… അമ്മ നെടുവീർപ്പിട്ടു… ആ ശ്വസോഛ്വാസത്തിൽ തിരിനാളം ഒന്നുലഞ്ഞു. ഏയ്, അങ്ങനെ കരുതാനില്ല അമ്മേ, അമ്മ വിഷമിക്കണ്ട… അതൊക്കെ യോഗം… പിരിയാൻ കാരണം പലതുണ്ടാവാം… ചേരാൻ കാരണം ഒന്നേ ഉള്ളു സ്നേഹമെന്ന പരസ്പര ബഹുമാനം. അത് ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇല്ലാതെ പോയി… സാരല്യ… അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു… അടുക്കള വാതിലിൽ ഉണ്ണിയപ്പം നുണഞ്ഞു ചിരിക്കുന്ന കിങ്ങിണിക്ക് പുറകിൽ എന്നത്തേയും പോലെ ചോട്ടാ ഭീം എന്നാ കരുത്തൻ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നത് കേൾക്കാമായിരുന്നു… കിങ്ങിണി നീ അതാണച്ചു ഒന്ന് പഠിക്കാനിരിക്കുന്നുണ്ടോ? അവൾ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു ശാസിച്ചു… കേട്ട ഭാവം നടിക്കാതെ അവൾ അകത്തളത്തിലേക്കോടി. വടക്കേപുറത്തെ വാതിൽ ഭദ്രമായവൾ താഴിട്ടു പൂട്ടി… ആരുടെ തെറ്റാണെങ്കിലും സുരക്ഷിതത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക ഒറ്റയ്ക്ക് പൊരുതുന്ന പെണ്ണിന് മാനത്തിന്റെ വില ആണല്ലോ. അടുപ്പിലെ തിരിയണച്ചു ചൂടാറാത്ത ചുക്കുവെള്ള പത്രം ഇറക്കിവച്ചപ്പോൾ തിണ്ണയിൽ ഒന്ന് കൈയൂന്നി നിന്നു… അടുക്കള ജനലഴികളിലൂടെ ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ നുറുങ്ങുവെട്ടം.. കാവിൽ പൂത്തുനിൽക്കുന്ന പവിഴമല്ലികൾക്കിടയിലൂടെ ആ മിന്നാമിന്നിക്കൂട്ടങ്ങൾ പാറിപറന്നുല്ലസിക്കുന്നു. ഒരുകാലത്തു ഇ മിന്നാമിന്നിക്കൂട്ടങ്ങളെ നോക്കി ഉറങ്ങാതെ കിടന്ന രാത്രികളിളെ നിലാവിന്റെ കുളിരു അവൾ അയവിറക്കി.. അമ്മേ, പ്രൊജക്റ്റ്‌ ചെയ്യാനുണ്ട് നാളേക്ക്… ആഹ്, ചെയ്യാം… യാഥാർഥ്യം തീപ്പന്തമാണ്… മിന്നാമിനുങ്ങല്ല ഗീതു. ബന്ധം വേർപെടുത്തിയപ്പോൾ എത്രയോ തവണ അമ്മ പറഞ്ഞ നല്ലവാക്ക്… നീ കുറച്ച് ഇവിടെ വന്നു നിക്കൂ കുട്ട്യേ… മനസ്സിനൊരു ആശ്വാസം ഉണ്ടാവട്ടെ… ആ വാക്കുകൾ മിന്നാമിനുങ്ങുകളെ പോലെ ആണെന്ന യാഥാർത്യം ജീവിതം അവളെ അന്നേ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു… ദൂരെ നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ കാണുമ്പോൾ, കേൾക്കുമ്പോൾ, അറിയുമ്പോൾ സുഖപ്രദം. ബന്ധമുപേക്ഷിച്ചു വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നാൽ പെണ്മക്കൾ പുരനിറഞ്ഞു എന്നതിനേക്കാൾ ഭാരം മാതാപിതാക്കൾക്ക്… അകലെനിന്ന് കാണുമ്പോളാ എല്ലാത്തിനും ഭംഗി… മിന്നാമിനുങ്ങുപോലെ…അതിനൊരു ഇരുളുണ്ടല്ലോ ഭംഗി കൂട്ടാൻ… എനിക്ക്പ്രതിസന്ധികളുള്ളപോലെ… പ്രൊജക്റ്റ്‌ നു നിവർത്തി വച്ച ചാർ ട്ട് കഷ്ണത്തിൽ അവൾ സ്കെയിലിൽ നീട്ടി വരച്ചു..ആരാണ് പടിക്കൽ നോക്കു കിങ്ങിണി… കരിന്തിരിയാളാതെ ഉമ്മറ തിണ്ണയിലെ മുട്ടിപ്പലകയിൽ നിന്നും നിലവിളക്കിറക്കി വെക്കുമ്പോൾ പടികടന്നതാ ശങ്കരേട്ടൻ വരുന്നു.. അച്ഛന്റെ ആത്മ മിത്രം… ആകെക്കൂടെ അന്വേഷിക്കാൻ വരാണൊരാൾ… ജീവിച്ചോ മരിച്ചോ എന്ന് പോലും… “അമ്പലത്തിൽ നിന്നും വരുമ്പോൾ പാടം കടന്നപ്പോൾ താറാവ് കാരനെ കണ്ടു… കിങ്ങിണിക്ക് കുറച്ച് മുട്ടവാങ്ങിയതാ.. അവളെവിടെ?” കവർ ചാരുപടിയിൽ വച്ചു ആ നിസ്വാർത്ഥ ശാരീരി അകത്തേക്ക് കടന്നുപോയി. ഇങ്ങിനെയും ചില മനുഷ്യർ.
നിനക്ക് കാശൊക്കാച്ച… ആ നാഗ പാട്ട് ഒന്ന് കഴിപ്പിച്ചൂടെ… കുടുംബത്തിലെ ദോഷമങ്ങു നീങ്ങിക്കോട്ടെ… കട്ടന്റെ ചൂടിൽ ശങ്കരേട്ടൻ ഉപദേശിച്ചത് കേട്ടു ഗീതു ചിരിച്ചു… ഇ വിജയ ലാബിലെ റിസപ്ഷൻ പണിയും വച്ചു ഞാൻ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാനാണ് ശങ്കരോപ്പെ… അതിനൊക്കെ കൊറേ കാശകില്ലേ… “ആഹ് നിന്നെയും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യം ഇല്ല… കുടുംബക്കാരും എല്ലാരും കൂടെ ചേർന്ന് ചെയ്യേണ്ടതല്ലേ? നിന്റെ അനിയൻ പോലും ഇ വീടും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും ഇപ്പോ നിന്റെയാണ് എന്നാ കരുതുന്നത്. ഞാൻ ചെങ്ങന്നൂരായിരുന്നപ്പോൾ ഇതൊന്നും ആർക്കും അറിയാണ്ടായിരുന്നു ഓപ്പെ… അമ്മയുടെ കാലശേഷം ആർക്കും ഉത്തരവാദി ത്വങ്ങൾ വയ്യ… പിന്നെ ഞാൻ എന്തായാലും പ്രതിസന്ധിയിലാണല്ലോ… അപ്പോൾ എന്നെ ഇവിടെ താമസിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നതിന്റ ഭാഗമായി ഇതും എന്റെ ചുമലിലായി… പക്ഷെ എനിക്കങ്ങനെ ഒന്നൂല്യ ഒപ്പേ.. എന്റെ അമ്മേടെ ഓർമ… ഇ വീട്.. നാഗത്തറ… ഒക്കെ എന്റെ ധൈര്യമാണ്.. ജീവിതത്തിന്റെ ധൈര്യം.. അവൾ കുടിച്ച കോപ്പ തിരികെ വാങ്ങി അടുക്കളയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത് ശങ്കരേട്ടൻ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.. പണ്ടും കമലേടത്തിയോട് താൻ പറയുമായിരുന്നു “ആണും പെണ്ണുമായി ഇവളൊരുത്തി മതി കമലേച്ചിയെ നിങ്ങൾക്ക് .. ഇവള് നോക്കിക്കോളും നിങ്ങളെ “.. താഴെ ആണൊരുത്തൻ വളർന്നു വരുന്നുണ്ട് ശങ്കരേട്ടാ… ഇവളെ കെട്ടിച്ചു വിട്ടാലും അവനെ പഠിപ്പിക്കണ്ടേ… നാളത്തെ കഞ്ഞി അവൻ തരണ്ടേ… പെണ്മക്കൾ നോക്കാനേല്പിച്ച മുതലല്ലേ… കാലമാകുമ്പോൾ ഉടമസ്ഥന് കൊടുക്കണമല്ലോ… പലിശ പ്രതീക്ഷിച്ചാൽ നിരാശക്കിടവരും… മുതല് നമ്മൾ നന്നായി കൊണ്ടുനടന്നു എന്നെങ്കിലും ആശ്വാസം… കമലേടത്തിയുടെ വാക്കുകൾ അയാളുടെ ചെവിയിൽ ഇപ്പോളും… പലിശയും മുതലും കൂട്ടുപലിശയുമായി ഇവൾ ജീവിതത്തതിന്റെ ലോൺ കണക്കിൽ കണക്കുകൂട്ടി തെറ്റിയും തിരുത്തിയും… ജീവിക്കുന്നു… ഉടമസ്ഥനില്ലാതെ.. അസ്ഥിത്തറയിൽ വിളക്ക് ചായ്ഞ്ഞിട്ടില്ല..അയാൾ വരാന്തയിൽ നിന്നും എത്തി നോക്കി… ഇതു വല്ലതും അറിയുന്നുണ്ടോ നിങ്ങൾ കമലേടത്തിയെ… അയാൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു… ശരി, ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാ… അയാൾ പേടിച്ചാരുമ്പോൾ നീട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
വൃശ്ചിക മാസത്തിലെ അനിഴം… അമ്പലകമ്മിറ്റിക്കാരൻ ദിവാകരൻ നീട്ടി എഴുതി തലയിലെഴുത്തെന്നപോലെ… പുഷ്പാഞ്ജലി അല്ലെ…. പേര് കമല… അമ്മേടെ ഓർമനാളാണല്ലേ… കുറച്ച് വൈകിയാലും വരുമെന്നറിയാമായിരുന്നു… കിങ്ങിണി അവളുടെ കൈവിട്ടു അമ്പലമുറ്റത്തേക്ക് ഓടിയൊളിച്ചു… “പെണ്മക്കൾ കൈവിട്ടാൽ പരിഭ്രാന്തി ആണല്ലോ.”. അവൾ ചുറ്റും നോക്കി…ആഹ്, കണ്ണകലത്തുണ്ട്. അച്ഛന്റെ അവൾക്ക് 10വയസ്സുള്ളപ്പോൾ മരിച്ചതാ.. അങ്കണവാടിയിലെ അദ്ധ്യാപനം കൊണ്ട് അമ്മ രണ്ടാളെയും പൊറ്റി യെങ്കിലും കരുതൽ അവളോടായിരുന്നു… കെട്ടിച്ചുവിടാൻ ഇനി വേറെ പൊന്നും പണവും കാണണ്ടേ പെണ്ണല്ലേ? കാലം അത് തെളിയിച്ചു… സ്ത്രീധനം നിയമവിരുദ്ധമായ സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിൽ വളരുന്ന ഓരോ മലയാളി പെണ്ണിനേയും എന്നപോലെ കുടുംബത്തിലൊരവശ്യം വരുമ്പോൾ പെൺവീട്ടുകാരല്ലേ സഹായിക്കേണ്ടത് എന്ന് ചാണക്യ തന്ത്രമോതാൻ നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും കുടുംബക്കാരും ഒരേപോലെ മടി കാണിച്ചില്ല… നീ അതിനു സ്ത്രീധനം ഒന്നും വാങ്ങിയിട്ടില്ലല്ലോ… കുടുംബവകയ്ക്ക് ഒരു വ്യാപാരം തുടങ്ങാൻ കരുതിയപ്പോൾ നിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നുള്ളത് ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കില്ലേ? അത് തരുവാൻ ഒരു മറു മാർഗം അത്രയയെ ഇതിനെ കാണണ്ടതുള്ളൂ… അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങളോട് പ്രതിഷേധം തീർക്കുന്ന അവളെ അയാൾ ചാരു കസേരയിൽ ചാഞ്ഞോന്നിരുന്നു നോക്കി. അവർ പറയുന്നതിൽ എന്താണ് തെറ്റുള്ളത് ഗീതു…? രാത്രി ആണുങ്ങൾ തലയണമന്ത്രം ഒതാറില്ലെന്നാണ് തലയിണ പെണ്ണുങ്ങളുടെ അവകാശമായതിനാൽ അതിനെ സമത്വബോധത്തോടെ കാണേണ്ടതില്ല. കണ്ണീരിൽ കുതിർക്കാനും മന്ത്രം ഓതാനും എല്ലാ തേപ്പും തലയിണക്ക് സ്വന്തം.. ഞാൻ അമ്മയോട് പറയാം ഏട്ടാ…അവളുടെ കണ്ണീർക്കണം തലയിണ പോലുമറിയിക്കാതെ തുടച്ചു അവൾ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.. വീട്ടിൽ ഭാഗം ചോദിക്കാനില്ല തറവാടാണ്. അനിയൻ ഇപ്പോൾ ജോലിക്ക് കേറിയിട്ടേ ഉള്ളു… ഒരു ലോൺ എടുക്കാൻ അവനോട് അമ്മയെക്കൊണ്ട് പറയിച്ചാലോ.. ആഹ്… എന്റെ സ്വാർത്ഥത അവനു ജീവിതഭാരം ആയിക്കൊള്ളട്ടെ എന്ന് കരുതാമെങ്കിൽ അങ്ങിനെ ചെയ്യാം ആയിരുന്നു.. അല്ലെങ്കിൽ അമ്മയുടെ പിരിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ കിട്ടിയ തുക ഫിക്സഡ് ന്നു പിൻവലിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞാലോ? പിന്നെ പെൻഷൻ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കാണില്ല.. ഒരു ആശുപത്രി ചിലവുവന്നാൽ ആര് നോക്കും അമ്മയെ… വേണ്ട… ഒന്നും വേണ്ട… തന്റെ ജീവിതത്തിനു ഉത്തരവാദി താൻ തന്നെ ആണല്ലോ അതിനു മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ എന്തിനു ഭാരമിറക്കി വച്ചു കാഴ്ചക്കാരി ആകണം.. അവർ ഗാലറി യിൽ ഇരിക്കട്ടെ… ഞാൻ ഒറ്റക്ക് കളിക്കാം… അവസാന ഗോൾ വരെയും… പാഴ്ശ്രമം ആണെങ്കിലും പ്രതീക്ഷയ്ക്കാൻ അവകാശം ഉണ്ടല്ലോ… കാശിന്റെ കണക്കു കൂട്ടലുകളിൽ കുരുങ്ങി സന്ധ്യകളും അത്താഴമേശ ആക്രോശങ്ങളും കൊടുമ്പിരികൊണ്ടു.നേർത്ത നൂലിഴ സൂചി സുഷിരത്തിലൂടെ എന്നപോലെ കടന്നു പോകുന്ന ദിനങ്ങളെ അവൾ നോക്കി നിൽക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. എന്നുവേണമെങ്കിലും ഒരു അവസാന വാക്ക് ചോദിക്കാം… പണം എത്തിക്കാമോ ഇല്ലയോ? ഇല്ല, ഞാൻ വിചാരിച്ചാൽ സാധ്യമല്ല എന്നാ ഉത്തരത്തിന്റെ പരിണിതഫലമാണ് ഞാൻ ഇന്ന് ഇ വീട്ടിന്റെ ചെറുപടി ചാരുന്നത്. “പണമില്ലാത്തവൻ പിണം ” അല്ല പണമില്ലാത്തവൾ പിണം… പ്രയോഗം ശരിയായി… അല്ല ശരിയാക്കി. 4 കൊല്ലമായി ബന്ധം വേര്പിരിഞ്ഞിട്ട് അദ്ദേഹം വേറെ വിവാഹം ചെയ്തു വ്യാപാരവും ചെയ്തു.. ഞാൻ കിങ്ങിണിയുമായി പിണമായി ഇ തറവാടിന്റെ ഒരു കോണിൽ… കരയുന്നില്ല പോരാടുന്നു എന്ന്‌ മാത്രമാണ് മാറ്റം. വിമോചനം സ്ത്രീക്ക് എന്തിൽ നിന്നാണ് വേണ്ടത് എന്ന് അല്ലെങ്കിൽ സമത്വവാദം എവിടെ ആണ് ഉന്നയിക്കേണ്ടത് എന്ന് പോരാട്ടങ്ങൾ തീരുമാനിക്കട്ടെ… ചേച്ചി ഇന്ന് 5 മണിയുടെ ശ്രീരാജ ബസ് നാണോ പോണത്?ലാബ് അറ്റൻഡർ സതീഷ് ന്റെ അനാവശ്യമായ ചോദ്യത്തോട് മറ്റുള്ളവരോടെന്നപോലെ അവൾ ചിരിച്ചു തലയാട്ടുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. ഇന്ന് ആ ബസ് ഇല്ലാട്ടോ.. അതിനു മുൻപിലത്തെ ബസ് പിടിച്ചോളൂ… അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ കൊണ്ടുവിടാം ബൈക്ക് ഉണ്ട്. വേണ്ട ഞാൻ പൊയ്ക്കൊള്ളാം. അവൾ നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തി. ഭർത്താവില്ലാത്ത ഒറ്റക്ക് താമസിക്കുന്ന സ്ത്രീക്ക് സഹായപ്രവാഹം ആയിരിക്കുമല്ലോ അതാണല്ലോ ലോകം. കോവമരക്കാരികളേക്കാൾ ജീവിതം വിവാഹ മോചിതക്ക് കാലങ്ങളോളം ഉള്ള റോഡ് കുഴികൾ പോലെ ആണ് ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ചാടിക്കടക്കാൻ ആളുകൾക്ക് ഒരു മടിയുമില്ല… എന്താണ് സതീഷേ, പുതിയ വാഗ്ദാനങ്ങളൊക്കെ… പ്രവീൺ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സതീഷിന്റെ തോളത്തു തട്ടി… അല്ല, ചേച്ചി പാവം ഒറ്റക്ക് പോകണ്ടേ എന്നോർത്തു ചോദിച്ചതാ… അവൾ ന്യായീകരിച്ചു.. മ്മ്… മ്മ്… അവൻ കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു… ചേച്ചിമാർ ഒറ്റക്ക് പോകുന്നതിന്റെ ആശങ്കകൾ ആങ്ങള മുദ്രക്കാർക്ക് കൂടി കൂടി വരികയാണ്.. ഒറ്റക്ക് പോകുന്ന കൌമരക്കാരിയെ പീഡിപ്പിച്ചാലും ചേച്ചിമാരെ പീഡിപ്പിക്കാൻ അത്ര എളുപ്പമല്ല… കാരണം അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അവരുടെ പിന്നാലെ ഉള്ള ആങ്ങളമാരുടെ കണ്ണുകൾ വാട്സാപ്പിൽ നിന്നും ഫേസ്ബുക്കിൽ നിന്നും ഒരിഞ്ചു പുറകോട്ടു മാറി പീഡിപ്പിക്കാൻ അന്യനൊരുത്തൻ ഭയക്കണം. ബസ്റ്റോപ്പിൽ നിൽകുമ്പോൾ ആ കടയിലേക്കവൾ കണ്ണോടിച്ചു.. സൗഭാഗ്യ ടെക്സ്റ്റിൽസ്… അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന സുവർണ നൂൽ പട്ടുസാരികൾ… മനോഹരം… അമ്മയുടെ എത്ര നാളത്തെ ആഗ്രഹമായിരുന്നു.. മഷിനീല നിറ ത്തിലൊരു സാരി… ആഗ്രഹത്തോടെ അമ്മയുടെ വിരലുകൾ എത്ര തവണ വിരലോടിയിട്ടുള്ളത് ഞാൻ തന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്… വില്പനക്കാരിയോട് ആദ്യമായി വില ചോദിച്ചതിന്റെ ഞെട്ടൽ മാറും മുൻപേ അമ്മ എന്നെ വിട്ടു പോയി..
കുറേനാൾ ലാബ് പണിയിൽ കിട്ടിയ കാശ് നുള്ളിപ്പെറുക്കി ഒരെണ്ണം വാങ്ങി കൊടുത്തിട്ടു വേണം അതുടുപ്പിച്ചു ഒരു ഞായറാഴ്ച ഗുരുവായൂർക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ… ഒക്കെ ഒരു മോഹം മാത്രം… അമ്മ കാത്തു നിന്നില്ല… ഒന്നിനും.. പക്ഷെ ഒന്നിനും പരാതി ഇല്ലായിരുന്നു.. നാരായണവിലസിലെ കമലക്ക് ആ മുണ്ടും നേര്യതിലും ഒതുങ്ങി ആ ജന്മം.. ചില ജന്മങ്ങൾ അങ്ങിനെയും… ഹലോ.. ഹലോ.. ആഹ് എന്താ സതീഷേ… ഇ നേരത്ത്… അവൾ മേശവിളക്കിന്റെ സ്വിച്ച് ഇട്ടു… നോക്കി.. മണി 12ആയിരുന്നല്ലോ.. അല്ല ചേച്ചി ഉറങ്ങിയോ? അഹ്, ഉറങ്ങിയല്ലോ.. മോളോ? അവളുറങ്ങിലോ സതീഷേ… നീ എന്താ വിളിച്ചേ ഇന്ന് പറയു? അല്ല ചേച്ചി… ഒന്നുമില്ല ചേച്ചി ഉറങ്ങിക്കോ നാളെ ലാബിൽ കാണാം… എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ നിനക്ക് സതീഷേ? വീട്ടിൽ പ്രശ്നം ഒന്നുമില്ലല്ലോ? ഇവിടെ ഇ വാടകമുറിയിൽ കൂട്ടുകാരുടെ ഒപ്പം നിൽകുമ്പോൾ ബുദ്ദിമുട്ടുണ്ടകും ഊഹിക്കാവുന്നതേ ഉള്ളു.. സാരമില്ല… നീ കുടുംബം നോക്കുന്നില്ലേ.. അത് ഇ പ്രായത്തിൽ വലിയ കാര്യം തന്നെ ആണ്. ഉറങ്ങിക്കോളൂ… നാളെ സംസാരിക്കാം.. അവൾ ഫോൺ മേശപ്പുറത്തു വച്ചു കിങ്ങിണിയെ ചേർന്ന് കിടന്നു.. സതീഷ് തന്നോടടുക്കാൻ പഴുതൻവേഷിക്കുന്നു എന്നൂഹിക്കാൻ എനിക്ക് വെറും പെൺബുദ്ദി മതി.. മുളയിലേ നുള്ളുന്നതാണ് ബുദ്ധി… അത് പടു വിള ആണ്. സ്നേഹാന്വേഷണത്തിന്റെ ഇളം ചൂടിൽ ഉഷ്മളമായൊരു സൗഹൃദത്തിന്റെ വേലികേട്ടു തകർത്ത് ഗീതുവിന്റെ ഒറ്റപെടലിലേക്ക് പതുക്കെ പതുക്കെ അവളറിയാതെ തന്നെ സതീഷ് സഞ്ചരിച്ചു… നിരന്തരം ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇരു കൈകളിലെയും തള്ളവിരലുകൾക്കിടയിൽ ചലിച്ചു മൊബൈലിൽ സന്ദേശങ്ങൾ കഥകൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു… ഒരിക്കൽ വീട്ടിൽ നിന്നും അമ്മ വിളിച്ചപ്പോൾ മറു ഫോൺ എടുത്തു സന്ദേശം അയച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഫോൺ പ്രവീണിന് നൽകി അവൻ പടികളിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ.. പ്രവീൺ ആംഗ്യം കാട്ടി… ഗീതു ചേച്ചി… ഞാൻ എന്താ പറയേണ്ടത്? ഇതു നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം അല്ലെ? അവൻ വിരസമായി മറുപടി പറഞ്ഞു… നീ ഒന്നും പറയണ്ട ഞാൻ ഇപ്പോൾ അമ്മയോട് സംസാരിച്ചിട്ട് വേഗം വരാം.. അത് വരെ.. ആഹ്, മ്മ് എന്നൊക്കെ മൂളികേട്ടാൽ മതി അവൾ പറയുന്നത്… എന്നും ഒരേ പ്രാരാബ്ധ കഥ തന്നെയാവും പറയാനുണ്ടാവുക… ഇ ഒറ്റപെടലുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക് വേറെന്താ പറയാനുള്ളത്.. അയ്യോ, നീ അല്ലെന്നു മനസ്സിലായാലോ? അതിന് കാണുന്നൊന്നുമില്ലല്ലോ നിന്നെ അവൾ സന്ദേശം ആർക്കും അയച്ചുകൂടെ.. നീ മുത്തേ, പൊന്നെ എന്നൊക്കെ ഇടക്കിടക്ക് വിളിച്ചോ… വേണേൽ നീട്ടി ഒരു ഉമ്മയും കൊടുത്തോ… അവൻ ഞെട്ടി തരിച്ചു.. നീ എന്തൊക്കെ ആണ് ഇ പറയുന്നത് സതീശ? അവൻ മൊബൈൽ പ്രവീണിന്റെ കൈയിൽ തിരുകി പടികൾ ഇറങ്ങി പോയി.. ഗീതു ചേച്ചി…ഭാഗം :8
തുരുതുരെ ഒഴുകി വരുന്ന കരുതലുള്ള വാക്കിന്റെ അക്ഷരങ്ങളോടവൻ ഒന്നാംബെഞ്ചിലെ കുട്ടി ടീച്ചറോടെന്നപോലെ വിനയത്തോടെ മൂളികേട്ടു. സതീശന് ഞാൻ പറയുന്നത് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ? സ്നേഹം എന്നത് ഒരു വ്യവസ്ഥ അല്ല… വ്യവസ്ഥാപിതമായ സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകളോട് തുലനം ചെയ്തു ടൈറ്റപെടുത്താൻ സാമൂഹിക അടിമത്വമുള്ളവന് ബാധ്യത ഉണ്ട്… സതീശൻ കൂടുതൽ ഒന്നും ചിന്തിക്കണ്ട.. വീട്ടുകാരോട് വിവാഹാലോചനകൾ നടത്താൻ പറയു… എന്നായാലും അതൊക്കെ വേണ്ടേ… അതിപ്പോൾ ആയ്കോട്ടെ.. അല്ല അതങ്ങിനെ അല്ല… പ്രവീണിന് ശ്വാസംമുട്ടി.. അവനെന്തൊക്കെയോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു… ജനലഴികളിലൂടെ അഴികളിൽ വിരൽ ചുരുട്ടി പിടിച്ചു അവൻ പ്രതിഷേധം തീർത്തു… ഒരു സ്ത്രീയുടെ നൈര്മല്യത്തെ വലിച്ചെറിഞ്ഞ ബീഡികുറ്റി കണക്കെ… അവനു ചുറ്റും ആ ജനാലക്കൽ അവിടവിടങ്ങളിലായി ബീഡികുറ്റികൾ നിരന്നു… എത്ര സ്ത്രീ മനസ്സുകൾ… സതീശനുചുറ്റും… കൂടുതൽ സംസാരിക്കാനാവാതെ അവൻ ഒരു നുണയിലേക്ക് പുനർജനി നൂണുകടന്നു ഞാൻ കുളിച്ചിട്ടുവര ഗീതു… ശരി.. പോയി കുളിക്കു സതീശാ… ഭക്ഷണം വല്ലതും വാങ്ങി കഴിക്കു… എന്നിട്ട്… അമ്മയുടെ ആ കരുതൽ ആ വാക്കുകളിൽ അവന്റെ കണ്ണുനിറഞ്ഞു… നീണ്ട സ്നേഹവായ്‌പിന്റെ വിളിക്കൊടുവിൽ സതീശൻ വന്നു… ഇതിന്റെ കാലദൈർഗ്യം ഇന്ന് തീരുമാനിക്കണം… അവൻ കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്നു… ഗീതു ചേച്ചി ലുലു മാളിൽ പോയിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ല സതീശാ എന്തേ? ഇ നാട്ടിൽ എങ്ങാനൊരിടം ഉണ്ടായിട്ടു പോയില്ലേ ഇതുവരെ… അതിനവിടെ എന്താ ഉള്ളത്.. കൊറേ വിലകൂടിയ കടകളൊക്കെ അല്ലെ… അതിലൊക്കെ പോകാനുള്ള കാശീവിടുന്ന സതീശാ… അതിനവിടെ പോകുന്നവരൊക്കെ വാങ്ങാനാണ് പോകുന്നതെന്നാണോ ചേച്ചി കരുതുന്നത്? വെറുതെ നേരം കൊല്ലാൻ ഒരിടം അത്രതന്നെ.. നമുക്ക് പോകാം നാളെ… നാളെയോ? നാളെ കിങ്ങിണിക്ക് സ്കൂളുണ്ടല്ലോ സതീശാ… അതും മാത്രമല്ല ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ അതുമതി… ഇതു നാട്ടിന്പുറമാണ് സതീശാ… എനിക്കിനിയും ഇവിടെ ജീവിക്കണം… ഒരാളുടെ കൂടെ മാൾ വരെ ഒന്ന് വന്നു എന്ന് കരുതി സദാചാരം ഒന്നും പോകില്ല.
സതീശാ, “എന്റെ ശരിയാണ് എന്റെ ആചാരം, അതിനെ സാധാ ആചരിച്ചാൽ സദാചാരം. “അതിൽ കവിഞ്ഞൊന്നുമല്ല സദാചാരം… എന്റെ ശരി വരുന്നത് ശരിയല്ല എന്നതാണ്…. കൂടാതെ സ്നേഹമില്ലായ്മയിൽ നിന്നല്ലെങ്കിലും എന്നോടുള്ള അടുപ്പത്തിൽ നിന്നും നീ പിന്തിരിയണം എന്നുമാണ്… നമ്മളെന്നും കാണാനിടവരാണ് സഹപ്രവർത്തകർ.. പിറ്റേന്നത്തെ നീണ്ട ചായ ഇടവേളക്കു മുഖം കൊടുക്കാതെ സതീഷ് മേശ താളംകൊട്ടലിൽ നിന്നും ഗീതുവിന്റെ വരവോടു പിൻവലിഞ്ഞത് പ്രവീൺ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നില്ലെങ്കിലും… സൗന്ദര്യ പിണക്കം എന്നാ കാക്കപുള്ളിയുടെ കറുപ്പേ അവനത്തിനു കല്പിച്ചുള്ളു… ഭാഗം :9
ചായക്കോപ്പയുടെ ചൂടാറി തീരും മുൻപേ വലിച്ചു കുടിച്ചു തന്റെ മേശമേലടിക്കുന്ന നീണ്ട ഫോൺ നാദത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ ചലിപ്പിച്ചു അവൾ എത്തി നോക്കി പലപ്പോഴും ഉറക്കത്തിൽ പോലും ഇതടിക്കുന്നതായി സ്വപനം കാണുന്നതവളോർത്തു. അത്രമേൽ ജോലി ജീവിതമായിരുന്നു. ലാബിൽ പാതി ചാരിയ വാതിലിനെ അവൾ പതുക്കെ അടക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ മറുവശത്തു നിന്ന് ഒരു കൈ ആ വിരലുകളെ തലോടി. ഒരു കവർ മേശപ്പുറത്തു വച്ചിട്ടുണ്ട്, ചേച്ചിക്കുള്ളതാണ്. എന്താണ് സതീശ വീട്ടിൽ പോയിരുന്നോ? അമ്മ വല്ലതും ഉണ്ടാക്കിത്തന്നുവോ? കിങ്ങിണിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഇപ്പോളും ഉണ്ണിയപ്പ മണം ആണ്. തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളിൽ തികഞ്ഞ നിശ്ചയ ദാർഢ്യം നേരിന്റെ സിന്ദൂര വടിവിൽ ചുവപ്പില്ലാത്തതിന്റെ കോട്ടം പിണ്ഡം വച്ചു പടിക്കൽ നില്കും പോലെ അവനെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചു. അവൾ ആ കവർ അലസമായി എടുത്തു തോൾ സഞ്ചിയിൽ നിക്ഷേപിക്കാൻ കൈയൂന്നിയപ്പോൾ അതിലെ വെള്ളയിൽ ചുവന്ന വലിയക്ഷരങ്ങൾ ശ്രദ്ദിച്ചു. /
സൗഭാഗ്യ ടെക്സ്റ്റിൽസ് /
അവളാ ചാണകപ്പച്ച കടലാസ് പൊതി വിരലുകളാൽ പതുക്കെ കോറി വിടുവിച്ചു. നീല നിറം… അതെ നീലപട്ട്… അമ്മ പട്ട്… അവളുടെ ഉള്ള് ചിന്തകളുടെ ചെന്തീയാട്ടു കൊണ്ടു നീറി. അവൾ ഫോൺ എടുത്തു സതീശന് സന്ദേശമയച്ചു
ഇതെന്താ സതീശാ, സാരി ഒക്കെ?????? ഒന്നുമില്ല നാളെ 9 30 നു ഞാൻ ചേലൂർക്കര കക്കടം സ്റ്റോപ്പിൽ നില്കും. ഇതുടുത്തു വരൂ.. നമ്മൾ ലുലു മാളിൽ പോകുന്നു. ചേച്ചി ഇതുടുത്താൽ എന്തഴകായിരിക്കും..എനിക്കാ അഴക് വേണം. ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കും. ആനിടീച്ചർടെ മഷിക്കുപ്പിയിലെ നീലമഷി കൈകുമ്പിളിൽ ഒഴിച്ച് മാവിന്റെ ഇലച്ചാർത്തിലൂടൊഴുകി വരുന്ന വെയിലിനെ ചുംബിപ്പിച്ചു കാണിച്ച കൗതുകം. എന്തഴകാണ് ഇ നിറത്തിനു… മഷിനീല… അമ്മ ഇഷ്ടപെട്ടതും അതാവാം… നീലയല്ലത്രേ റോസാപ്പൂവിന്റെ റോസ് ആണത്രെ പെൺ നിറം… നീല ആൺ നിറമാണ് ത്രെ… ജനിച്ചു കുഞ്ഞുടുപ്പുമുതൽ നിറഭേദം. എന്തോ എനിക്കീ നിറം ഇഷ്ടമാണ്… പക്ഷെ… അത് സതീശനെന്ന ആണിന്റെ നിറമില്ല, എന്റെ ഇഷ്ടം എന്നാ പെണ്ണിന്റെ നിറമാണ്. തോൾ സഞ്ചിയിലെ തൂവാലയിൽ അവൾ മുഖമമർത്തി. വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം, ഭയത്തിന്റെ, ആശങ്കയുടെ, ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ഒക്കെയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളുടെ തീക്ഷ്ണ ഗന്ധം. ഒറ്റപെട്ടവളുടെ പെൺ ഗന്ധത്തിന്റെ ഉപ്പുരസം കണ്ണീരിന്റെ കൂടെ ആണല്ലോ. ശരി തെറ്റുകൾക്കിടയിൽ ഒരു സ്ത്രീ നേരിടുന്ന ആയിരം സംഘർഷങ്ങളിൽ ഒന്ന് തന്റെ സ്ത്രൈണതയുടേത് തന്നെ ആണ്. നേരം തെറ്റിവരുന്ന വിളിക്കാത്ത അഥിതി ആർത്തവം ശരീരത്തോട് വാക്കേറ്റം നടത്തുമെങ്കിലും മനസ്സ് എന്നാ അതിരില്ലാത്ത ആകാശത്തിലെ പട്ടം തന്നിൽ ഒളിപ്പിക്കാൻ ഒരു സ്ത്രീക്കെ ആകു.

ആരുമില്ലാത്ത ബസ്റ്റോപ്പിൽ ഒറ്റക്കിരുന്നവൾ മൊബൈലിൽ നോക്കി… 23മിസ്സ്കാൾ… ചില വിളികൾക്ക് കൂരംമ്പിന്റെ വേഗത… ആശങ്കയുടെ നിമിഷങ്ങളിൽ സ്വയം അടക്കത്തെ മിനിട്ടുസൂചി എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തും മുൻപേ അവൾ ചുറ്റും നോക്കി… ടെക്സ്റ്റിലെസ്‌ലെക്ക് ജോലിക്കുകേറുന്ന സെയിൽസ് ചേച്ചിമാർ ചിരിച്ചു തലയാട്ടി… കിങ്ങിണിക്ക് ഒരു തരി പൊന്നിന്റെ കമ്മൽ പണിയിക്കാൻ വച്ച കാശ് അതിൽ അവളുടെ വിരൽ തടഞ്ഞു… “ഉൾവിളികൾ ചിലത് മുന്നേറ്റം കുതിക്കുന്ന കൃതിരപ്പന്തയമാണല്ലോ ജീവിതം. ”
അവൾ ബെഞ്ചിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു.ചീറിപ്പായുന്ന വാഹങ്ങങ്ങളോട് പറഞ്ഞു ഇനി ഞാൻ കൈകാണിക്കില്ല… റോഡ് കുറുകെ കടന്നു ടെക്സ്റ്റിലെസിൽ കയറിയ അവളെ നോക്കി പരിചയക്കാരി കുശലാന്വേഷണം നടത്തി. ഇന്ന് ജോലി ഇല്ലേ? നീലയിൽ സ്വർണ ജരിക ഉള്ള സാരി. അവർ മൂന്നെണ്ണം എടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ കൈ ഉയർത്തി കാണിച്ചു.. ഇതുമതി.. ആ പൊതി മാറോടണച്ചു അവൾ ഓട്ടോക്ക് കൈകാണിച്ചു… വീടെത്തും വരെ സംഘര്ഷങ്ങലോടുങ്ങാത്ത മനസ്സ് അമ്മയുടെ അസ്ഥിത്തറയിലേക്ക് ഓടിയടുത്തപ്പോൾ കോളാമ്പിപ്പൂക്കളെ നോക്കി നിറഞ്ഞ കണ്ണോടെ ചിരിച്ചു… അവൾ ആ അസ്ഥിത്തറക്കൽ ആ സാരി വച്ചു.. ഉള്ളിലെ വിഷാദ കന്മദം പൊട്ടി. “എനിക്ക് ലുലു കാണണ്ട…എന്നിലെ പെണ്ണിന് അമ്മയെ അറിയാം… സതീശനറിയില്ലായിരിക്കും… അമ്മയ്ക്കും എനിക്കും നീലാകാശവും നീലക്കടലും കണക്കെ പ്രതിസന്ധികളുണ്ടാകുമായിരിക്കാം. അതിൽ ജീവിതം നമ്മൾ ആഘോഷിച്ചിട്ടില്ലായിരിക്കാം… കിങ്ങിണിക്ക് പട്ടു കനവ് ഉണ്ടാവട്ടെ… അല്ലെ അമ്മേ…???? അവൾ എഴുന്നേറ്റു… പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ പടിക്കലേക്ക് നടന്നകലുന്നത് ഒരു നീലപട്ടുചേലക്കാരിക്ക് നോക്കി നിൽക്കാനേ ആയുള്ളൂ… സർ, ബസ് കിട്ടിയില്ല 20 മിനിറ്റ് വൈകും… പക്ഷെ വരും… അവൾ ഫോൺ ബാഗിലേക്കിട്ടു… യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ കയറി വരുന്ന അവളെ പ്രവീൺ അതിശയത്തോടെ നോക്കി. ഗീതു ലുലു മാളിൽ പോയില്ല… അവന്റെ ദീർഘനിശ്വാസം കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു അവൾ കസേരയിൽ ഇരുന്നു ആദ്യത്തെ ഫോൺ വിളിക്ക് ഉത്തരം നൽകി.. ചേച്ചി അവൻ ഒരു പെട്ടി ലഡ്ഡു അവളുടെ നേർക്ക് നീട്ടി. അമ്മയുടെ പിറന്നാളാണ്. അവൾ നിറകണ്ണുകളോടെ അത് രുചിച്ചു.

ത്രിമധുരം.

ഇന്ദുകാന്തം അഭിനവം


                                            തിരക്കിട്ട ബാഗുകെട്ടുകൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞ കണ്ണീർ കഥകളുടെ പ്രവാസ മടങ്ങിപ്പോക്കിന്റെ ആരവങ്ങൾക്ക് ഇടയിലൂടെ പ്രാരാബ്ധത്തിന്റെ പോരായ്മകളെ പുറം തള്ളി ഒരു പെൺകൂട്ടം നെടുമ്പാശ്ശേരി വിമാനത്താവളത്തിന്റെ കാത്തു നിൽപ്പറയിൽ കസേരകളിൽ വിജയിച്ചു ഇടം നേടി. മടിയൊതുക്കിയ മുടിയിഴകളിലേക്ക് തട്ടം വലിച്ചിട്ടു നിലാവ് പെയ്യുമ്പോലേ പുഞ്ചിരിച്ച ആ മുഖം മാത്രം ഇന്ദുവിനെ നോക്കി. "ഇങ്ങള് അന്തമാനിലേക്കാ"? അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യത്തോട് എന്നവണ്ണം വിനയത്തോടെ അവളുടെ അടുക്കലേക്ക് തന്റെ ട്രോളി ബാഗ് നീക്കി വച്ചു കൊണ്ട് ഇന്ദു പുഞ്ചിരിച്ചു തലയാട്ടി. "ഇക്ക പറഞ്ഞു പരിചയക്കാർ ആരേലും ഉണ്ടേൽ കൂടെ നിന്നോളാൻ, ഇങ്ങള് ആൻഡമാനിൽ എന്താക്കുണ്"? മൊബൈലിൽ അലസമായി സന്ദേശങ്ങളിൽ വിരൽ ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഇന്ദു പറഞ്ഞു "അവിടെ ഒരു സ്കൂളിൽ ടീച്ചർ ആണ്. " "അതെയോ ഇങ്ങള് ടീച്ചറാ? അവൾ വിസ്മയത്തോടെ ഇന്ദുവിലൊട്ടാകെ കണ്ണോടിച്ചു. "കണ്ട പറയില്ലാട്ടോ... ഞാൻ കരുതി ഇങ്ങള് അന്തമാൻ കാണാൻ പോകുവാന്ന്... അതാ ആദ്യം ഒന്ന് മിണ്ടാൻ മടിച്ചത്.. ഇങ്ങക്ക് ഞാൻ മിണ്ടണത് എടങ്ങേറാകിനിണ്ട? "
ഏയ് ഇല്ലാലോ... ഇന്ദു ബാഗ് തുറന്നു പവർ ബാങ്കിൽ മൊബൈലിനെ ബന്ധിപ്പിച്ചു. എന്റെ ഇക്ക... അവൾ മൊബൈലിൽ ഉള്ള അരനൂറ്റി നാല്പത്തി അഞ്ചാമത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഫോട്ടോ എടുത്തു ഇന്ദുവിന്‌ നേർക്ക് നീട്ടി. നീണ്ട താടിയുള്ള അല്പം ഗോവരവക്കാരൻ കണ്ണട ഇട്ടു വെയിൽ കൊള്ളുന്നൊരു ചിത്രം ഇന്ദു അലസമായി നോക്കി ശരി ഇന്ന് തലകുലുക്കി... "ഓര് അവടെ ട്രാവൽ ഏജന്റാ.. "
അതെയോ 
ഇങ്ങടെ ഭർത്താവും കുട്യോളുമൊക്കെ? ഞാൻ ഒറ്റക്കാ... 

അവൾ മൊബൈലിൽ നിന്നും മുഖം ഉയർത്തി തുറിച്ചു നോക്കി. കാഴ്ച്ചയിൽ നരയുടെ വെള്ളിവരകൾ മുടിയിഴകളുടെ കാടുകളിൽ അന്വേഷിച്ചലഞ്ഞു. നിറഞ്ഞ ശാന്തത അരക്കറ്റം മുടി പിന്നിക്കെട്ടി കസേരയുടെ കൈപ്പിടിയിൽ ഊയലാടുന്നു. കാഴ്ചക്ക് കണ്ണുകളുടെ സീമയെ ഒളിപ്പിച്ച കണ്ണാടി അലസമായ നീണ്ട വിരലുകളാൽ ഇടക്കിടെ മൂക്കോടടുപ്പിക്കുന്നു അവർ. 
ഇങ്ങള പേരെന്താ? ഇന്ദു അഭിനവ് 
വെള്ളയിൽ ചുവപ്പുകലർന്ന സാരി ഉടുത്ത വിമാനകമ്പനിക്കാരി സുന്ദരി അവരെ സമീപിച്ചു 
കൊച്ചി -പോർട്ട്‌ ബ്ലായർ അല്ലെ? അവൾ ടിക്കറ്റ് ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ഉള്ളം കൈയിലെ വിയർപ്പാർന്ന ആ തുണ്ട് കടലാസ് അവൾ നീട്ടി. ഇതെപ്പോള പോവ്വാ? അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യത്തോട് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി കൊടുത്തു... 10. 15 നാണ്.. ഇരുന്നോളു... അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി 9. 45... ഇനിയുമുണ്ട് നേരം... മുഖത്തെ അസ്വസ്ഥത മറക്കാൻ അവൾ പഴുതാന്വേഷിച്ചു. മൊബൈലിൽ നിന്നും പുസ്തകത്തിലേക്കുള്ള ഇന്ദുവിന്റെ ശ്രദ്ധയുടെ പലായനം അവൾ നോക്കി നിൽക്കുന്നതിനിടെ ടിക്കറ്റ് കൈയിൽ നിന്നും വീണു.. ഇന്ദു അതിൽ അലസമായി കണ്ണോടിച്ചു... ആംഗ്യം കാട്ടി... വീണു... അതിലവളുടെ പേര് ശ്രദ്ദിച്ചു.. നഫീസ മുനീർ 
ഇങ്ങള സ്കൂളിൽ മലയാളി കുട്യാളുണ്ടോ? ഉണ്ടല്ലോ... ആൻഡമാനിൽ ധാരാളം മലയാളികൾ ഉണ്ട്. അവൾ തട്ടം ശരിയാക്കി... ഒന്നമർന്നിരുന്നു... നന്നായി... ഇക്ക ജോലിക്കു പോയ മിണ്ടീമ് പറഞ്ഞും ഇരിക്കനലുണ്ടല്ലോ... ഇങ്ങളെന്താ വായിക്കണേ? The ordinary persons guide to empire 
ആഹ്‌ ഞാൻ വായിച്ചിട്ടില്ല... എനിക്ക് വായന ശീലം കുറവാ. ആൻഡമാനിൽ പോയിട്ട് വേണം കൊറേ സമയമുണ്ടല്ലോ. വായിക്കണം. അമ്മായിയമ്മേടെ ദീനവും വീട്ടിലെ പണിം കഴിഞ്ഞു വായിക്കാനെക്കൊണ്ടൊക്കെ എനിക്കെവാടയ നേരം 
ഞാനും വായിക്കും. വായിക്കു... ഇന്ദു അവളെ നോക്കി... പിന്നീട് അക്ഷരങ്ങളെയും.. "അക്ഷരങ്ങൾ ഒരു പെണ്ണിലും അകലെ അല്ല തോഴി. "💕
ആ നിമിഷം നിർവചിച്ചു. വിമാന വേഗത്തിന്റെ കുതിപ്പിനൊപ്പം ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ആക്കത്തിൽ നഫീസ ഇന്ദുവിന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു... ജീവിതത്തിന്റെ ഉയർച്ച താഴ്ചയുടെ ആന്ദോളനത്തിൽ മുറുകെ പിടിച്ച കൈ പെണ്ണിന്റേതു തന്നെ... വിമാനം ആകാശത്തെ മേഘപാളികളെ ചുംബിച്ചുല്ലസിക്കുമ്പോൾ നഫീസ ആശ്വാസത്തിന്റെ നെടുവീർപ്പുമായി സീറ്റ്‌ ബെൽറ്റിനെ സ്വാതന്ത്രമാക്കി ഇന്ദുവിനെ നോക്കി. കണ്ണുകളെ തുണിമാറയാൽ മൂടിയ ആ മൃദുലമായ മുഖം... എന്തൊരു മൊഞ്ചാണിവർക്ക് അവൾ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു... ഇങ്ങള് ഉറങ്ങ? 

ഇങ്ങള് ഉറങ്ങാ? ഇന്ദു മൃദുലമായി നഫീസയുടെ കൈവിരലുകളെ തലോടി. ആഹ്‌ ഞാൻ കരുതി ഉറങ്ങാന്ന്. ഇതു ചെന്നൈയിൽ എത്തും വരെ നമുക്ക് വിശ്രമിക്കാം. ഇതിൽ ഇ വിമാന കമ്പനിക്കാരുടെ പുസ്തകം അല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ലലോ? ഇക്ക പറഞ്ഞു tv യും സിനിമ യും ഒക്കെ കാണുമെന്ന്. ചിലതിൽ ഒക്കെ ഉണ്ടാകാറുണ്ട് നഫീസ.. ഇതിലില്ല.. പുറത്തേക്കൊന്നു നോക്കു.. ഇന്ദു പതുക്കെ വിമാന ജനാലയിലൂടെ വെളിച്ചം വരുവാൻ അനുവദിച്ചു. നീലാകാശം... നീലകടൽ... ഇതിലെന്താണ് പുതുമ എന്നവണ്ണം അവൾ ഇന്ദുവിനെ നോക്കി... ഇന്ദു മൃദുലമായി ചിരിച്ചു... മേഘപാളികളെ നോക്കു നഫീസ... അവ നമുക്ക് കടന്നു പോകുവാൻ ഇടം നൽകും പോലെ ജീവിതങ്ങളും കടന്നുപോകും... ശരിയാണ്, ഇങ്ങള് വല്യ ആൾക്കാരെ പോലെ ഒക്കെ സംസാരിക്കുന്നു... ഇന്ദു അവളുടെ കൈയിൽ ഒരുവട്ടം കൂടെ തലോടി... ഇങ്ങള് എത്ര നാളായി ആൻഡമാനിൽ? 
7 കൊല്ലം. 7 കൊല്ലമോ? എന്റെ ഇക്ക ഒരു കൊല്ലമേ ആയുള്ളൂ.. എന്നെ കെട്ടിയ മാസത്തിനു ഒടുവിലാ ഇ പണി കിട്ടീത്. ഇങ്ങളെന്താ പഠിപ്പിക്കാണത് അവിടെ? ഇംഗ്ലീഷ് 
അവിടത്തെ ടീച്ചർ പണിയൊക്കെ നല്ലതാ? ഞാൻ കുറച്ചു അംഗനവാടി പോയിരുന്നു കോൺട്രാക്ട് പണിക്കു... പിന്നെ വീട് പണി ആയേനെ കൊണ്ട് പോകാനായില്ല. 
നഫീസ എന്താ പഠിച്ചത്? ഞാൻ പ്ലസ് ട്ടു..അടുത്ത വേഷത്തിൽ കെട്ടിയത്കൊണ്ട് പിന്നെ പഠിക്കാണിണ്ടായില്ല.
ഇങ്ങള്? MA.B.ED
ആഹ്‌ അതല്ലെ ടീച്ചർ പണി അല്ലെ? ഇങ്ങള ഉമ്മേം ബാപ്പമൊക്കെ? എല്ലാരും നാട്ടിലുണ്ട്. വ്യകതിപരമായ വിവരങ്ങൾ അറിയാനുള്ള അവളുടെ നിസ്കളങ്കമായ ഉദ്യമത്തെ മുളയിലേ നുള്ളി നാമ്പിറ്ത്ത് അവൾ ഇടതു നിന്നു വലത്തോട്ട് മുഖം തിരിച്ചു ഉറങ്ങുന്നതായി അഭിനയിച്ചു. എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തോട് മുഖം തിരിക്കയല്ല മറിച്ചു കണ്ണടക്കുകയാണ് ഞാനും... എന്നെപോലെ ഓരോ പെണ്ണും.. She,
in the dark found light. 
Brighter than many ever see. 
She 
with in herself found loveliness 
through the souls own mastry 
and now the world receives from her dower 
the message of strength of inner power -Langston Hughes

അഭിനവ് അവളെ തോളിലൂടെ കൈ ചേർത്തു നിർത്തിയപോലെ... അവളുടെ കണ്ണിൽ ഒരിറ്റു കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു. അഭിനവ് നീ തന്ന വസന്തകാലങ്ങൾ ഒക്കെയും പ്രിയതരം. പ്രിയനേ നിനക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പ് എത്ര ദൈർഗ്യമേറിയതെങ്കിലും ഞാൻ അതിൽ അടയിരിക്കും. ചെന്നെയിൽ എത്തിയ വിമാനത്തിൽ നിന്നും തിരക്കിട്ടിറങ്ങുന്ന ആളുകളിൽ പ്രരിഭ്രാന്തയായി നഫീസ അവളെ തട്ടി വിളിച്ചു... നമ്മക്കിവിടെയ ഇറങ്ങേണ്ട? 
പരിഭ്രമിക്കണ്ട... അരമണിക്കൂറോളം ഇവിടെ വിമാനം നിർത്തും അകം വൃത്തിയാക്കിയ ശേഷം പോർട്ട്‌ ബ്ലായേർ ലേക്ക്... താൻ വേണമെങ്കിൽ ഇറങ്ങിക്കോളൂ... 

ഇങ്ങളെ ആരാ കൂട്ടവരാ? എന്റെ കാർ എയർപോർട്ടിൽ എത്തിക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കിട്ടുണ്ട് നഫീസു... ഞങ്ങളുടെ സ്കൂൾ റസിഡൻഷ്യൽ സ്കൂൾ ആണ്. സ്റ്റാഫ്‌ കോട്ടേഴ്‌സ് ഉണ്ട്... ഞാൻ വര്ഷങ്ങളായി അവിടെ ആണ്. അതു നല്ലതാണല്ലോ.. അത്ര മലയാളി ടീച്ചർമാരുണ്ടോ അവിടെ? ധാരാളം പേര് ഉണ്ട്... നാട്ടിൽ നിന്നും അജൻസികൾ വഴി ജോലിക്കു വന്നവരും വിവാഹിതരായി വന്നവരും കുടുംബം വര്ഷങ്ങളായി അവിടെ തന്നെ ഉള്ളവരുമായി അതൊരു മറു ഗൾഫ് ആണ്. വിനോദ സഞ്ചാരികളുടെ പറുദീസാ തീരം എന്നാ കേളി കോട്ടിൽ പവിഴപ്പുറ്റിന്റെ മികവാണല്ലോ എല്ലാരും കാണുക.. അതിനപ്പുറം ഉപജീവനത്തിന്റ മേളക്കൊഴുപ്പുള്ള ആൻഡമാൻ വ്യത്യസ്തത യുടെ താള ലയം തന്നെ... പോർട്ട്‌ ബ്ലായേർ വിമാനത്താവളത്തിലെ ശാന്തത അവളെ അമ്പരപ്പിച്ചു... വീർ സവർക്കർ ഇന്റർനാഷണൽ എയർപോർട്ട്... പേര് ഗംഭീരം നാട്ടിലെ മാളുകളിൽ ഇതിനേക്കാൾ തിരക്കുണ്ടല്ലോ ഏച്ചിയെ? ശരിയാണ് നഫീസു... ഇവിടത്തെ ജനത ശാന്തരാണ്. അവനവനിൽ ശാന്തരായി അടങ്ങിയവർ. ഇ വിമാനത്താവളം അത്ര വികസിതമല്ല.. നിനക്കൊരുപക്ഷേ കാണാൻ സാധിച്ചേക്കാം നാട്ടിലെ ബസ്റ്റാന്റ് ന്റെ പുറം കാഴ്ച പോലെ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ടാക്സി വണ്ടികൾ ആളുകളെ മാടി വിളിക്കുന്നതും... കൈ സഞ്ചികളുമായി നടന്നകന്നു പോകുന്ന യാത്രക്കാരും... അപ്പോൾ ഇത്രെ ഉള്ളു അല്ലെ ആൻഡമാൻ... അവളുടെ മുഖത്തെ നിരാശ ഇന്ദുവിൽ ചിരി ഉണർത്തി. ഇതു ചരിത്രമുറങ്ങുന്ന മണ്ണാണ്.. ചരിത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മണ്ണും... ഞാനും... നീയുമടക്കം... ചരിത്രങ്ങളാവാൻ ഇ മണ്ണിൽ ഇടമുണ്ട്... ഇടതൂർന്ന താടിക്കാരൻ പുറം വാതിലിന്റെ ചില്ലു ജാലകത്തിലൂടെ കൈവീശി കാണിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഈറൻ അണിഞ്ഞത് ഇന്ദു ആഗ്രഹത്തോടെ നോക്കി.. അഭിനവ്... ആറുകൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു സന്ധ്യയിൽ തന്നെ കാത്തു ഇ ചില്ലുമറയിലൂടെ നോക്കിയ ആ മിഴികൾ... ഇന്നലത്തെ പോലെ... അവളിൽ.... "You are not a drop on the ocean, 
You are the entire ocean in a drop"
-RUMI
ഞാൻ എയർപോർട്ട് നു പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ തന്നെ സന്തോഷത്താൽ അഭി ചേർത്തു നിർത്തിയപ്പോൾ എന്റെ കുംകുമപോട്ടിന്റെ പടർപ്പ് ആ ചുണ്ടുകളിൽ അഴകിന്റെ ഒരുനൂറ്‌ സായംസന്ധ്യയുടെ ചുവപ്പ് പടർത്തിയ ആ നിമിഷങ്ങൾ.... എത്ര സന്ധ്യ കൾക്കാക്കും പ്രിയനേ.. ഇ ചുവപ്പിന്റെ ചാരുത നിന്റെ ക്യാമറ കണ്ണുകളിൽ പടർത്തുവാൻ... അതൊരു വെല്ലുവിളി തന്നെ... പ്രണയ വെല്ലുവിളി... ഒരിക്കലും തോൽക്കില്ലെന്നുറപ്പുള്ള വെല്ലുവിളി...
ഇവരാണിക്ക എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെ... നഫീസ ഇന്ദുവിനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പരിചയപ്പെടുത്തി. അയാൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ മറന്നില്ലെങ്കിലും തന്നോടുള്ള അകലച്ചയുടെ ചെറു വിടവ് ആ തടിയിൽ വിറ കൊണ്ടു. അയാൾ പതുക്കെ നഫീസയുടെ കൈയിൽ അമർത്തി.

ന്നാ ഇങ്ങള് വിളിക്കിൻ ട്ടാ... ജാള്യതയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.. ഇന്ദു ബാഗുകളുടെ നടന്നകലുന്നത് നോക്കി നിന്നു.. അയാൾ അവളുടെ കൈയിലെ ബാഗ് വാങ്ങി ചോദിച്ചു... ഇവരാരാന്നറിയോ? ആരാ? ഓര് ടീച്ചർ ഇവിടൊരു സ്കൂളിൽ.. ഇതിനാണ് പത്രമൊക്കെ വായിക്കണം എന്ന് പറയുന്നത്. അവർ ആൻഡമാൻ മലയാളികൾക്കിടയിൽ ചർച്ച വിഷയമായ ഒരു സ്ത്രീ ആണ്.. വിപ്ലവം ആണവർ വിപ്ലവം... ആണോ? നാടന്നകലുന്ന അവളെ ഒന്നുകൂടി നഫീസ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എന്നാ ഇവര് എത്ര നന്നായി മിണ്ടി എന്നോട്... എനിക്കെന്റെ സീത ടീച്ചറെ ഓർമവന്നു... ആഹ്‌, നീ ഇനി വിളിക്കാനൊന്നും നിൽക്കണ്ട.. ഇ വിപ്ലവം ന്നു വച്ചാൽ എന്താ ഇക്ക? 
ഒന്നുമില്ല നീ ബാഗ് എടുക്ക് നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോകാം... അവൾ ബാഗുമായി അയാളെ അനുഗമിച്ചു.. ഇന്ദു വിപ്ലവം... അവൾ കടന്നുപോയ തെരുവീഥികളെ കാറിന്റെ ചില്ലു ജാലകം താഴ്ത്തി ആകാംഷയോടെ നോക്കി... ഇ ഭ്രൂക്ഷബാദ് ഇതാണോ ഇക്ക? 
അല്ല ഇതു പോർട്ട്‌ ബ്ലായേർ ടൌൺ ആണ്... അവിടെന്താ? നാട്ടിലെ ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ? അല്ല അവിടത്തെ മഹാത്മാഗാന്ധി സ്കൂളിലാ ഇന്ദുവേച്ചി പഠിപ്പിക്കണത് !!!!!
ആഹ്‌, അതിവിടെ നിന്നു കുറച്ചു ദൂരം ഉണ്ട്.. 7 km ഓളം ഉണ്ട്.. അതൊരു ചെറിയ സ്ഥലമാ... 115 വീടുകളെ ആകെ മൊത്തം അവിടെയുള്ളു... ചക്കരഗോൻ എന്നാ സ്ഥലത്താണ് ആ സ്കൂൾ ഉള്ളത്. കുറെ ഇന്ത്യക്കാർ പടിക്കുന്നുണ്ട് ആ സ്കൂളിൽ... നല്ല സ്കൂളാ.. ആഹ്‌ ഇന്ദുവേച്ചി പറഞ്ഞു... അന്ന് രാത്രി അവൾ ഉറങ്ങിയില്ല... ചിലങ്ങിനെ ആണ് മധുര പതിനേഴിന്റെ ഓർമ പോലെ... ഇക്ക????? മ്..... ഇങ്ങള് ഉറങ്ങിയാ???? ഇല്ലല്ലോ എന്തേ പാത്തു? ഇന്ദുവേച്ചി എങ്ങനെയാ വിപ്ലവം ആയതു????? ചെരിഞ്ഞു മേശവിളക്കിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളുടെ ആകാംഷ തിളക്കം അയാളെ ചൊടിപ്പിക്കാതെ നിലനിർത്തി... അവരുടെ ഭർത്താവ് ഇവിടത്തെ ജയിലിലാ... അവർ കേസ് നടത്തുകയാ. അതാ അവരെ എവിടുള്ളോർക്കൊക്കെ ഇത്ര പരിചയം.. Tv യിലും പത്രത്തിലുമൊക്കെ വന്നിരുന്നു അയാളുടെ വിഷയം.. ജയിലിലോ????? അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു കിടന്നയാളെ നോക്കി... അവളുടെ കണ്ണിൽ ആകാംഷയുടെ വേലിയേറ്റം. ആഹ് അതെ അഞ്ചു കൊല്ലമായി ഇവര് കുറച്ചു മാനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തകരുടെ സഹായത്തോടെ അയാളെ കുറ്റവിമുക്തനാക്കുവാൻ ശ്രമിക്കയാണ്. ഓര് എന്താ ചെയ്തേ ജയിലിൽ പോകാൻമാത്രം? ഓരു കള്ളനോ കൊലപാതകിയൊ ആയിരിക്കില്ല എന്നാൽ ഇന്ദുവേച്ചി ഒരിക്ക് വേണ്ടി ഇത്ര പിന്നാലെ നടക്കില്ല.. അയാൾ അതിശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി.. ഇ യാത്രയുടെ ഇടവേള കൊണ്ട് മാത്രം ഇവളെ ഇത്രമേൽ ഇന്ദു എന്നാ സ്ത്രീ സ്വാധീനിച്ചിരിക്കുന്നു... വെറുതെ അല്ല മലയാളികളെ പറഞ്ഞു പാട്ടിലാക്കാൻ അവർക്ക് സാധിക്കുന്നത്... തെരുവിലും കവലയിലും പ്രസംഗം നടത്തുക അല്ലാലോ അവർ. നിയമ യുദ്ധമല്ലേ. 

അതു നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം പാത്തു? ഓര് നല്ലൊരു പെണ്ണാ ഇക്ക ഓരിക്ക് പടച്ചോൻ തുണയുണ്ടാകും. അവൾ നെടുവീർപ്പുകൾ കൊണ്ട് മുനീറിന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം അമർത്തി.

                                                 ആ മുറിയിൽ വെളിച്ചമുണ്ട് .. ആ... ജോസേട്ടൻ തന്നെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ട് എന്നത്തേയും പോലെ.. ഇന്ദു കാർ പാർക്ക്‌ ചെയ്തു ജോസേട്ടന് നേരെ കൈവീശി കാണിച്ചു.. വിമാനം വൈകിയോ ഇന്ദു? ഇല്ല ജോസേട്ടാ 
അവൾ ബാഗുകൾ വരാന്തയിലേക്ക് കയറ്റി വച്ചു. നാട്ടിൽ അമ്മയുടെ ശസ്ത്രക്രിയ ഒക്കെ നന്നായി നടന്നുവല്ലോ അല്ലെ? നടന്നു... ഏതെങ്കിലും നടന്നു ജോസേട്ടാ.. പിന്നെ.... ഇന്ദു... ജോസിന്റെ വാക്കുകൾ ഇടറി... നാളെ അഭിയെ കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കും... ഞാൻ കാറുമായി വരാം സ്‌കൂളിൽ അവധിക്കു പറഞ്ഞോളൂ... അവൾ ചിന്താകുലയായി.. ശരി ജോസേട്ടാ.. പ്രതീക്ഷയുണ്ടോ ജോസേട്ടാ..ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല ഇന്ദു... കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കും മുൻപേ എനിക്കൊന്നു അഭിയെ കാണാൻ പറ്റോ ജോസേട്ടാ? പ്രതീക്ഷ വയ്‌ക്കേണ്ട ശ്രമിക്കാം.. ശരിയാണ് പ്രതീക്ഷ വയ്‌ക്കേണ്ട പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് ഒന്നുമല്ലലോ സംഭവിക്കുന്നത് പൊരുത്തപെടാമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാം എന്നതാണ് പ്രതീക്ഷ... അവൾ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു അദ്യം കാണുന്ന മേശപ്പുറത്തു താക്കോൽകൂട്ടം വച്ചു.. തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ അഭി വിളിക്കും പോലെ... ഇന്ദു... ഒരു നിമിഷം അവൾ സ്തബ്ധയായി... ഇല്ല തോന്നലാണ്... വെറും തോന്നൽ.. മേശപ്പുറത് ഇരിക്കുന്ന ക്യാമറ അവൾ പ്രണയാർദ്രമായി വീക്ഷിച്ചു... പതിയെ അതിൽ വിരലോടിച്ചു... അതെടുത്തു ഇരു കൈകളാലും മാറോടണച്ചു ചുംബിച്ചു... അവളുടെ കണ്ണീർ കാണത്താൽ... ആ ചുംബന മാധുര്യം ഒരു ചിത്രമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടുവെങ്കിൽ... അവൾ അതിലൂടെ ചുവരിലെ അവരുടെ പ്രണയ നിമിഷങ്ങളുടെ നേർപകർപ്പുകളായ ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി... ഇന്ദു ഇങ്ങിനെ ആണോ മോളെ... ക്യാമറ പിടിക്കുന്നത്? നീ അഭിയുടെ ഭാര്യാ അല്ലെ? ഇനി എന്നാണ് ഇതൊക്കെ പഠിക്കുക???? അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു നിർത്തി അവളുടെ തോളത്തു മുഖം ചേർത്തു വച്ച് ക്യാമറ മുന്നോട്ടു ഊന്നി അഭി തന്റെ വിരലുകൾക്ക് മേൽ വിരൽ ചലിപ്പിച്ചു... ശരിയാണ് ചിത്രം വ്യകതം. "എന്റെ വ്യകതത നീയാണ് അഭി അതാണിങ്ങനെ "
അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ തലോടി.. അഭി തന്നോടൊപ്പം ഇ വീട്ടിൽ ഓരോയിടത്തും.. കണ്ണുപൊത്തി കളിക്കയാണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ട്ടം... അവളാ ക്യാമറയെ കെട്ടിപ്പുണർന്നു അൽപനേരം കട്ടിലിൽ തലചായ്ച്ചു... മഹാരാജാസ് കോളേജ് വരാന്തയിൽ അഭി ഇന്ദുവിന്റെ ഇരു കൈകളും പിടിച്ചു പറഞ്ഞ ആ വാക്ക്... അധികനാളെടുത്തില്ല.. ഒരു ഉറപ്പിന് വിവാഹം രജിസ്റ്റർ ചെയ്യുന്നു എന്നെ ഉള്ളു... ആൻഡമാനിൽ എത്തിയാൽ ഇന്ദു അങ്ങോട്ട്‌ വന്നോളു...ദൃഢ നിശ്ചയമുള്ളആൺ വാക്ക്.

മൂന്നു മാസത്തിനുള്ളിൽ ഇന്ദു ആൻഡമാനിൽ എത്തി. ചെറുതെങ്കിലും ഒരു വാടകമുറിയും സ്ഥിരവരുമാനമുള്ള ഒരു ജോലിയും കഷ്ടനഷ്ടങ്ങളിൽ അവക്ക് തണലായി. ഇന്ദു അഭിനവ് എന്നാ പുരുഷനിൽ വളരുകയായിരുന്നു... അതെ ഞാൻ അഭിയിൽ പൂർണ്ണവളർച്ചയുടെ പടവുകൾ കയറി.. കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പു കലരാത്ത ജീവിത പലഹാരത്തിന്റെ മാധുര്യം രുചിച്ച ദിനങ്ങൾ ജോസേട്ടൻ ആണ് ഞങ്ങൾക്കാകെ ഉണ്ടായിരുന്ന താങ്ങ്. ജോസേട്ടൻ എന്നാ നാട്ടുകാരന്റെ ഒരു നാളത്തെ തമാശ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം. നിങ്ങൾ നിയമപരമായി വിവാഹം ചെയ്തുവെങ്കിലും ഒരു മിന്നു കെട്ടിയിലല്ലോ എന്നാ കിസ പറച്ചിലിനിടയിലെ മത്താപ്പായിരുന്നു. അഭിനവ് weds ഇന്ദു 
എന്നാ യാഥാർഥ്യം. ചൂടാറാത്ത കട്ടന്റെ ആവിപാറക്കൽ തങ്ങി നിന്ന ജാലകങ്ങളിൽ അഭി ഇന്ദു എന്നെഴുതി... അടുക്കളയിൽ തിരക്കിട്ട ജോലിക്കിടയിൽ നിന്നും വിളിച്ചു വരുത്തി ജോസേട്ടന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തി.. ഇന്ദു.. നിനക്കൊരു മിന്നു കിട്ടാത്തതിൽ ചേട്ടായി ക്കൊരു പ്രതിഷേധം... അകലെ മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന ക്യാമറയിലേക്ക് ഇന്ദു വിരൽ ചൂണ്ടി. ജോസേട്ടാ ഇതാ നോക്കിക്കോളു... അഭി എന്നെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ പോകുകയാണ് ഇ അസുലഭ സൗഭാഗ്യം ജോസേട്ടന് മാത്രമാണ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നത് ഇതിനാൽ ഞാൻ പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊള്ളുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു തീരുംമുമ്പേ തന്നെ അഭി ആ ക്യാമറ ഇന്ദുവിന്റെ കഴുത്തിൽ അണിയിച്ചു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... എന്റെ ജീവതമാവും പരമാത്മാവും ഇതിലാണ് ഇതിനെ നിന്നിൽ നിക്ഷേപിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ എന്നിൽ പകർത്തിയിരിക്കുന്നു ഇന്ദു... ജോസേട്ടൻ കട്ടൻ ചൂടയൊന്നു ചുണ്ടിലൂടെ ഊറികുടിച്ചു... ആ സന്തോഷത്തിൽ... നിങ്ങളുടെ ജീവിതം ഇത്ര നിഷ്കളങ്കമാണ് അഭി... ഇന്ദു ആ ക്യാമറ അഭിയുടെ കഴുത്തിൽ തിരിച്ചാണിയിച്ചുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നകലുന്നത് നോക്കി കൊണ്ട് ജോസേട്ടൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു.... ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ എല്ലാ പ്രണയ വിവാഹങ്ങൾക്കുമാകുമോ അഭി.
വിവാഹം തന്നെ ഒരു കൂട്ടികെട്ടായി ജീവിക്കുന്നവരാണ് നമുക്ക് ചുറ്റും... ജോസേട്ടാ... ഇന്ദു എന്നെ ഞാൻ ആയി അറിഞ്ഞിട്ടാണ് എന്നിലേക്ക്‌ വന്നത്..അതിൽ അവൾ ജീവിക്കുന്നത് നിവർത്തി കേടു കൊണ്ടല്ല... അവൾ ആണ് സമ്പാദിക്കുന്നത്... ഞാൻ ഇപ്പോളും ഫോട്ടോ എടുത്തു സന്തോഷിക്കയാണ്... ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ അതൊന്നുമില്ല ജോസേട്ടാ... എന്റെ ആഗ്രഹം അവളെ ബ്ലയർ ലേ കിങ്‌സ് ഹോട്ടലിൽ കൊണ്ടുപോയി അവൾക്കു ഭക്ഷണം വാങ്ങി കൊടുക്കണം എന്നതാണ്... അവളിപ്പോളും അബർദീൻ ബോട്ടുജെട്ടി ക്ക് മുന്നിലെ പാവ്‌ബാജി യും ചാത്തം പാലത്തിലെ രാത്രി മീൻ വല ഇടുന്ന ആളുകളുടെ നേരമ്പോക്കുകളും.. ഇവിടത്തെ തനി കൽക്കട്ട രുചികളും... ഡാൻസിബാർ തോൽക്കുന്ന ലൈറ്റുകൾ കൊണ്ട് അലംകൃതമായ ഇവിടത്തെ പ്രൈവറ്റ് ബസ്സിലെ യാത്രയിലും ഒക്കെ ആണ്... 

എന്നത്തേയും പോലെ ലാഘവത്തോടെ സ്‌കൂളിൽ നിന്നിറങ്ങി ബൈക്കിൽ കയറുമ്പോൾ എങ്ങോട്ടാണെന്ന് പറയാതെ കഥകൾ ചൊല്ലി കാറ്റ്‌ മാടി വിളിച്ച വേഗതയെ പിറകിലാക്കി തെരുവുകൾ കടന്നു പോയി... ഇന്ദു എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്... പതിവില്ലാത്ത മുഖവുരയിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തവൾ കവിൾ ഹെൽമെറ്റിൽ ഉരസി... പറയു... അഭി.. Rgt റോഡ് കടന്നിരിക്കുന്നു അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.. വീട്ടിലേക്കല്ല... മ്... നമ്മളിപ്പോൾ വെട്രിമലൈ മുരുഗൻ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കാണ്... അവിടന്ന് പറയാം.. ശരി, ഇടക്ക് നിറുത്തണെ അഭി... പാലും പച്ചക്കറിയും ഒക്കെ വാങ്ങാനുണ്ട്... അവൾ ചൂടായി വറുത്തുകോരുന്ന പോർട്ട്‌ ബ്ലായേർ രുചി മീൻ കട്ലറ്റ് വറുത്തു കോരുന്നതിൽ നിന്നിറ്റിറ്റു വീഴുന്ന എണ്ണത്തുള്ളികളെ നോക്കി... നിസ്സാരയായി... മലമുകളിലേക്ക് ചേക്കേറാൻ നീണ്ടപടിക്കെട്ടുകൾക്കു മുന്നിൽ അഭി ബൈക്ക് നിർത്തുമ്പോൾ അമ്പലമാണികൾ അവിടങ്ങളിൽ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... നീർഭസ്മത്തിന്റെ മണം അവിടത്തെ കാറ്റിനെപോലും വെണ്മയാണിയിച്ചിരിക്കുന്നു... സന്ധ്യ ശാന്ത സുന്ദരം... പടിക്കെട്ടിന്റെ ചുവപ്പുവെള്ളകളെ എ ണ്ണി രസിക്കുമ്പോളേക്കും അഭി ഇന്ദുവിന്റെ കൈകൾ കോർത്തു പിടിച്ചു പടികൾ ഓടികേറി തുടങ്ങിയിരുന്നു... കിതപ്പിന്റെ ആക്കം... മലമുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ സിമെന്റ് തിണ്ണയിൽ വിശ്രമിച്ചു... കിതപ്പോടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ തോളിൽ അവൾ ചാഞ്ഞു... എന്നാലും അഭി... ഇത്രേം പടി എന്നെ ഓടികയറ്റിച്ചു അല്ലെ... ഇതെവിടെ ആണ് അഭി നമ്മൾ? 
ഞാൻ പോർട്ട്‌ ബ്ലായേറിൽ വന്നപ്പോൾ ആദ്യമായി ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ച പല ഇടങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത് ഇന്ദു. ഇ ഇടം മുൻപ് റോസ് ഐലൻഡ് ആയിരുന്നു.. ബ്രിട്ടീഷ് അധിനിവേശ സമയത്തു ഒരു പൊന്നു രംഗ മുതലിയാർ എന്നാ ധനികന്റെ താല്പര്യ പ്രകാരം കെട്ടിയതാണ് ഇ ക്ഷേത്രം ദ്രാവിഡ വസ്തു മാതൃക നിലനിർത്തിയ എ ക്ഷേത്രം കന്ദ കോട്ടം എന്നാ ചെന്നൈയിലുള്ള ക്ഷേത്രവുമായി നല്ല ബന്ധമുണ്ട് ... പക്ഷെ ഇതാണ് പഴക്കമേറിയത്.. അവൾ ആ ക്ഷേത്രത്തെ ചുറ്റോടു ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിക്കേ അവർ കൈകോർത്തു പതുക്കെ കല്പടവുകളിൽ നടന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു... ഇന്ദു... എനിക്കൊരു നല്ല അവസരം തരാമെന്നു mr. David envis പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം ആൻഡമാൻ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഗോത്ര പുനരുദ്ധാരണത്തിന്റെ കാര്യങ്ങൾ ഗവേഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നു.അതിനു അനുയോജ്യമായ ചില ചിത്രങ്ങൾ ആവശ്യമുണ്ട്... എനിക്കത്തെടുക്കാനായാൽ ഞാൻ ലോകമറിയുന്ന ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ആകും... അഭി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അവളുടെ കൈ തന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു... അഭിക്കതിനു സാധിക്കും... അവൾ അവന്റെ കണ്ണിലേ വിശ്വാസത്തിന്റെ കനൽ എരിയിച്ചു. വേണ്ടത് എന്താണെങ്കിലും ചെയ്തോളു അഭി.. 

ഞാൻ സ്‌കൂളിൽ നിന്നും ശമ്പളം നേരത്തെ ചോദിച്ചു വാങ്ങാം അഭി... ഒന്നിനും കുറവ് വെക്കരുത് ക്യാമറയോ ലെൻസോ മാറ്റി വാങ്ങണം എങ്കിൽ അങ്ങിനെ. അതല്ല ഇന്ദു പ്രശ്നം... ഫോട്ടോ എടുക്കേണ്ടത് ജറാവ ദ്യൂപ സമൂഹത്തിലെ ആദിവാസികളെ ആണ്. ആൻഡമാൻ സർക്കാർ വീഡിയോവും ഫോട്ടോവും നിരോധിച്ചിട്ടുള്ള മാംസ ഭോജികൾ ആണവർ. സർക്കാർ നിയന്ത്രിത വാഹനത്തിലൂടെ മാത്രമേ അവരുടെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോകുവാനാകു ഇന്ദു.. അല്ലാത്തത് നിയമ വിരുദ്ധമാണ്. അവരുടെ തനത് ജീവിത രീതിയും ഭക്ഷണ ശൈലിയും ആവാസ ശീലങ്ങളും എല്ലാമാണ് പകർത്തേണ്ടത്.. ഇ നൂറ്റാണ്ടിലും അവർ വസ്ത്രരഹിതരായി അമ്പും വില്ലുമായാണ് നടക്കുന്നത് അത്രക്ക് അപരിഷ്‌കൃതരാണവർ. "അതു നമുക്ക് വേണ്ട അഭി... എനിക്ക് ഭയമാകുന്നു... എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നാ ഭയം"
ഭയപെട്ടവൻ ഇന്ന് വരെ എന്താണ് നേടിയിട്ടുള്ളത് ഇന്ദു? എന്റെ ഉള്ളിലെ കലക്ക് ഒന്നിനോടും ഭയമില്ല... നിയമത്തോടോ വ്യവസ്ഥാപിത ചട്ടക്കൂടുകളോടോ...എന്റെ കല പോരാടും... ജീവിത സന്ധികളെ കലയുടെ ചാട്ടുളികൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞവരാണ് കലാകാരന്മാർ... അവരെ മനസ്സിലാക്കാൻ കൂടെ ജീവിക്കുന്നവർക്കല്ലാതെ മാറ്റാർക്കുമാകില്ല ഇന്ദു... നിനക്കതു മനസ്സിലാകും.. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു... ആ കണ്ണുകൾ ഗോപുരവടിവിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി... ആയിരം ശില്പങ്ങൾ... കൊത്തിയ ആ വടിവം അവനോടു സംസാരിച്ചു... ഓരോ ശില്പത്തിനും ചിലത് പറയാനുണ്ട്... ഓരോ ചിത്രത്തിനും... അഭി എടുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ ലോകത്തോട് സംവദിക്കട്ടെ... അതെ സംവദിക്കട്ടെ... നിന്നെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടാലും... ലോകത്തോട് ആ കല സംവദിക്കട്ടെ... ഞാൻ അഭിയുടെ ഭാര്യ ആണ്.. ഇന്ദു അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു... നിനക്കതിനു സാധിക്കും... അഭി...

നീണ്ട മണിനാദത്തോടെ ഫോൺ ശബ്‌ദിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു... ഇന്ദു മയക്കത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ കണ്ണിമകളെ പ്രകാശത്തിനു വഴിവിട്ടു കൊടുത്തു... ആരാണത്... അവൾ ക്യാമറ മെത്തയിൽ പതുക്കെ വച്ചു ഫോൺ എടുത്തു... ജോസേട്ടനാണ്... എന്താ ജോസേട്ടാ? നമുക്ക് നാളെ പ്രതീക്ഷ ഉണ്ട് വിധിയിൽ എന്നാണ് മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തകർ പറയുന്നത്... അവർ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു... എന്തായാലും 5 കൊല്ലത്തെ തടവ് അവൻ അനുഭവിച്ചല്ലോ... രണ്ടുകൊല്ലത്തെ ഇളവ് ലഭിക്കും നാളത്തെ വിധിയോടെ രണ്ടു മാസത്തിൽ അവനിറങ്ങാനാകുമെന്നാണ് അവരുടെ പക്ഷം... നന്നായി ജോസേട്ടാ... ഇ വാക്കുകൾ എനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസം ആണ്.. നാളെ അഭിയെ കാണുമ്പോൾ ഇതു പറയണ്ട... പ്രതീക്ഷ നൽകേണ്ട... നടന്നില്ലെങ്കിലോ...? ശരി ജോസേട്ട... നാളെ കാണാം.. വർഷങ്ങൾ പല പ്രതീക്ഷകളും നൽകി കടന്നുപോയി... അതുപോലെ ഇതും ഒന്നായിരിക്കും.. ഏറെനേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ അഭി വന്നു... കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞേ നമ്മൾ പരസ്പരം വര്ഷങ്ങളായി കാണാറുള്ളൂവെങ്കിലും ചിരിക്കാൻ മറക്കാത്ത മനസ്സിന്റെ താക്കോൽ ദ്വാരം നമ്മിൽ എന്നും ഒഴിമുറി ജീവിതമായി ബാക്കി നില്കുന്നു.. അഴികളിലൂടെ അഭി ഇന്ദുവിന്റെ വിരലുകളിൽ സ്പർശിച്ചു... എപ്പോളും അങ്ങിനെ ആണ് മാറ്റകാഴ്ച മുഖത്തു നോക്കാതിരിക്കാനുള്ള മാറ്റകാഴ്ചയുടെ കാട്ടുപുഷ്പങ്ങളിലെ നിറങ്ങൾ അവളുടെ നഖത്തിലെ നിറങ്ങൾ... ഇന്ന് കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കും... ജോസേട്ടൻ ഇടപെട്ടു... മ്മ്.. അഭി നീട്ടിമൂളി... ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്നു തന്നെ പറഞ്ഞേക്കു... ഓര്മിപ്പിക്കേണ്ട കാര്യം ഇല്ലല്ലോ... നമുക്കിവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങുക ആണ് വേണ്ടത്..
""ഞാൻ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല... ""
ഇല്ലായിരിക്കാം..." ചിലനേരങ്ങളിൽ സത്യം അപ്രാപ്യമാണ് ജീവിതത്തിനു... അതിനോട് പോരാടാൻ മനുഷ്യനാകില്ല... മരണമാണ് ഫലം"
പറയണോ ഇന്ദു... അവൻ കരുണാദാഹത്തോടെ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി... എനിക്ക് അഭിയെവേണം... അഭി... പറയു... -നിനക്ക് വേണ്ടി പറയാം... മറ്റാർക്കുവേണ്ടിയും ഞാൻ പറയില്ല... പക്ഷെ നീ... ഞാൻ കോടതിയിൽ വരാം... അവൾ സാരി തലപ്പുകൊണ്ട് കണ്ണുനീർ പുഷ്പങ്ങളെ തഴുകി... ഇന്ദു... അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി... ഇവിടെ നിന്നിറങ്ങിയാൽ നമ്മളോരുമിച്ചു.. ജാറവയുടെ കാട് കാണാൻ പോകും... ഉറപ്പ്... പോകാം അഭി... അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു... ജോസേട്ടനും... /
/
ഹലോ... ആഹ്‌ എന്താ നഫീസ സുഖമല്ലേ? ഇങ്ങള് തെരക്കിലാ?
അല്ലല്ലോ പറഞ്ഞോളൂ... ഇങ്ങളെ കാണാൻ വരട്ടെ ഞാൻ... വന്നോളു...
സ്കൂളിലാണോ വരേണ്ടത്..
അല്ല വീട്ടിൽ വന്നോളു... വൈകീട്ട്... ഞായറാഴ്ച വരാം... ഇങ്ങൾക്ക് ഒഴിവുണ്ടാവൂലോ? ഇക്കാനെകൊണ്ട് അവടെ ഇറക്കീട്ട് ജോലിക്കു പോകാൻ പറയാം ഞാൻ... ശരി വന്നോളു...
ഇങ്ങള് വേഷമിക്കണ്ടാട്ടാ... ഇങ്ങള ഓര് വരൂട്ടോ അല്ലാഹ് കൊണ്ടുവരും... അപ്പോൾ അവൾ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എല്ലാം... മ്മ്... പ്രാർഥനകൾ ക്ക് എന്നും നന്ദി... ന്റെ എല്ലാ പ്രാർത്ഥനേലും ഇങ്ങളുണ്ട്... മറ്റൊരാളുടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ നമുക്കൊരു ഇടം ഉണ്ടാകുക എന്നതിന്റെ മേന്മ ഒന്ന് വേറെത്തന്നെ നഫീസ... നീ ഇ കാണിക്കുന്ന മനസ്സാണ് ലോകത്തിനു വേണ്ടത്.. ശരി കാണാം നമുക്ക്... അവൾ കോടതി വ്യവഹാര കടലാസുകൾ മറിച്ചു നോക്കി അടുക്കി ചിട്ടപ്പെടുത്തി... പത്രക്കടലാസുകളിൽ അന്ന് അഭിയെപ്പറ്റി വന്ന വാർത്ത.. അഭി... അവൾ ആ പത്രത്തിലെ ചിത്രത്തിനുമുകളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു... ഒരു സ്ത്രീ അവളുടെ പുരുഷനായി പോരാടുന്ന പോരാട്ടത്തിലേക്ക് മുഖം തിരിക്കാൻ ലോകത്തൊരു ശക്തിക്കുമാകില്ല... അതാണ്‌ സ്ത്രീ... ഞാൻ സ്ത്രീയാണ്.. 

കോടതി വരാന്തയിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ ഗുൽമോഹറുകൾ മഴനനഞ്ഞു ഇന്ദുവിന്‌ നൽകിയത് കണ്ണീരിന്റെ നനവിനെ അന്യമാക്കി അവൾ നടന്നു... അകത്തളങ്ങളിലെ ആരവങ്ങളിലേക്ക് വാക്കു നേരിടാനുള്ള പൊരുൾ മനസ്സിലാടക്കി അവൾ കാറിൽ ചാരി നിന്നു.. ഇന്നെങ്കിലും അകത്തേക്ക് വന്നുകൂടെ ഇന്ദു... ജോസേട്ടൻ ക്ഷമയോടെ ചോദിച്ചു. വരാം ജോസേട്ടാ അഭി ഇറങ്ങുന്ന ദിവസം വരാം... കറുത്ത കോട്ടുകളുടെ കടുപ്പിക്കുന്ന ഇരുൾ എന്റെ കണ്ണിൽ ഇരുട്ടു പരത്താതിരിക്കാനാണ് ഞാൻ ഇവിടെ നില്കുന്നത്.. മഴത്തുള്ളികൾ നേർത്ത ആശ്വാസത്തിന്റെ കുളിരേകി കാറിൽ പതിഞ്ഞുനിന്നതിൽ അവൾ വിരലോടിച്ചു... വിധി വന്നു.. ഇന്ദു.... രണ്ടു മാസത്തിൽ ഇറങ്ങാനാകും... അവൾ ആദ്യമായി ജോസേട്ടന്റെ കൈപിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു... ആ നാൾ.... ജീവിതത്തിനായി കാത്തുവച്ച ആ നാൾ വരാൻ പോകുന്നു എന്നാ വാർത്ത തന്ന ആ നാവു പൊന്നാവട്ടെ... /

ഇങ്ങള് വലത്തോട്ടുള്ള മൂന്നാമത്തെ വിലയിലാ? നഫീസ കാറിന്റെ ചില്ലുജാലകം താഴ്ത്തി എത്തിനോക്കി... അതെ ഇന്ദു തന്നെ... പുറത്തെ വരാന്തയിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്... നഫീസ കൈവീശികാണിച്ചു... വരൂ... ഇന്ദു വിനയത്തോടെ മുനീറിനെ വരവേറ്റു.. ഇല്ല ജോലിയുണ്ട്, വൈകീട്ട് വരാം കൂട്ടാൻ അപ്പോൾ കാണാം... നഫീസ എന്നത്തേയും പോലെ.. തട്ടത്തിൽ ശ്രദ്ധ പതിപ്പിച്ചു... ഒതുക്കി നിർത്തി.. അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു... എവിടെയും അഭി... ഇതാണ് അപ്പൊ ഇങ്ങളെ ആളല്ലേ? ഇന്ദു ചിരിച്ചു തലയാട്ടി... ഇരിക്കു നഫീസ... ഞാൻ വല്ലതും കുടിക്കാൻ തരട്ടെ നിനക്ക്... അവൾ ചായക്കൂടിലേക്ക് ഇന്ദുവിനോടൊപ്പം നീങ്ങി... വീട്ടുവിശേഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ 
ചായപൊടിയുടെ കുമിളകളിലെ നിറങ്ങളെ നിർവികാരതയോടെ നോക്കുന്ന ഇന്ദുവിനെ നോക്കി അവൾ ചോദിച്ചു... അഭി ചേട്ടൻ സത്യത്തിൽ എന്താ ചെയ്തത്? അഭി ജാറാവ എന്നാ ആദിവാസി ജനതയുടെ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തി നഫീസ അതു നിയമ വിരുദ്ധമാണ് അതാണ്‌ ശിക്ഷ ലഭിച്ചത്. ജാറാവ... അതെവിടെയോ കേട്ടപോലെ ഇന്ദുവേച്ചി... ആൻഡമാൻ ആദിവാസി ദ്വീപസമൂഹങ്ങളെ പറ്റി എന്തു കേട്ടാലും അതിൽ ജാറാവ കാണും നഫീസ.. ആഹ്‌, ആയിരിക്കും.. അവരെ എന്താ പടംപിടിക്കാൻ പാടാത്തത് ഇന്ദുവേച്ചി? നഫീസ ഇരിക്കു..ഇതു കുടിക്കു അവർ വരാന്തയിൽ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്നു... ഇവിടെ അടുത്തു ബറാതൻ എന്നൊരു ദ്വീപസമൂഹം ഉണ്ട്. പോർട്ട്‌ ബ്ലായേർ നിന്നും 120 km ദൂരമുണ്ട് അങ്ങോട്ടേക്ക്.പോർട്ട്‌ ബ്ലായേറിനും ആ ദ്വീപിനും ഇടക്കുള്ള കാടിലാണ് ജാറാവകൾ ഉള്ളത്. അങ്ങോട്ടേക്ക് സർക്കാർ വാഹനത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ ജിർക്കത്തൻ ചെക്ക്‌ പോസ്റ്റ്‌ കടന്നുവേണം പോകാൻ. അവിടം മുതൽ സർക്കാർ വാഹനം നമ്മുടെ വാഹനത്തെ അനുഗമിക്കും. ഇ ജാറാവകൾ അത്ര അധികം പേര് ഒന്നുമില്ല.. കേവലം 400 പേർ. അവർ വലിയൊരു സമൂഹം ആയിരുന്നു...

1789 ൽ അസുഖം ബാധിച്ചു അവരിൽ കുറെ പേർ മരിച്ചു.. മറ്റു ചിലരാകട്ടെ ഒപ്പിയവും മദ്യത്തിനും അടിമപ്പെട്ടു മരണമടഞ്ഞു. ബ്രിട്ടീഷ്കാർ മനഃപൂർവം ആദിവാസികളെ നശിപ്പിച്ചു ആ ഇടം കീഴടക്കുവാനായി ലഹരി നൽകി ഒരു ജനതയെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യുവാൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെ ഫലമാണത്. പിന്നീട് മരണഭയത്താൽ അവർ പലായനം ചെയ്തു എന്നുള്ള കാട്ടിൽ എത്തിച്ചേരുക ആയതിനാൽ അവർക്ക് പുറം ലോകത്തെ ജനതയെ ഭയമാണ്... അവർ തങ്ങളെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാനായി പലതുമായി കാട്ടിൽ പ്രവേശിക്കയാണെന്ന് അവർ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു നഗരവാസികളിൽ നിന്നും വിട്ടു നിന്നു. മത്സ്യ ബന്ധനവും നായാട്ടും മാത്രം തൊഴിലായ അവർ അവരുടെ ലോകത്തു സംതൃപ്തരായിരുന്നു. 1028 ചതുരശ്ര അടി ഉള്ള വനത്തിൽ അവർ കേവലം 270 പേരായി ചുരുങ്ങി... ജീവിച്ചു... ഭക്ഷ്യ വസ്തുക്കൾക്കും മറ്റു പ്രാഥമിക ആവശ്യങ്ങൾക്കുമായി അവർ ആൻഡമാൻ ടർക് റോഡ് ലേക്ക് മാത്രം വെളിച്ചം കണ്ടു. അവരെ കുറിച്ച് മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തകരടക്കം പലരും പഠനങ്ങൾ നടത്തി.. ആൻഡമാൻ സർക്കാരിന് വിവരങ്ങൾ നൽകി.. അവർ സാദാരണ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ആരോഗ്യ പ്രശ്നനങ്ങളെകുറിച്ചാണ് അധികവും പഠനങ്ങൾ നടന്നത്. ഡേവിഡ് അങ്ങിനെ ഒരാൾ ആയിരുന്നു... ഡേവിഡ് നു വേണ്ടി ആണ് അഭി ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തിയത്...അവർക്കായില്ല ശൗചാലയവും അനുബന്ധ രോഗങ്ങളും എന്നാ വിഷയത്തിൽ നടത്തിയ പഠനം വളരെ ആഴമുള്ളതായിരുന്നു... അതിലേക്കാണ് അഭി പങ്കുചേർന്നത്. എന്നാൽ നിയമ വുരുദ്ധമായി മൂന്നുമാസത്തോളം പല ഇടങ്ങളിലായി ഇവർ ഇരുവരും ഇ കാട്ടിൽ പല തവണ സഞ്ചരിച്ചു... പച്ച മത്സ്യത്തിൽ ഉപ്പിട്ട് കഴിച്ചു വരെ അവർ ജീവൻ നിലനിർത്തി... ഓരോ ദിനവും മരണത്തോട് പോരാടി അപരിഷ്‌കൃതരായ ജാറവകളുടെ ജീവിതം അവരറിയാതെ പകർത്തി. എന്നാൽ അവർ പിടിക്കപ്പെട്ട സാഹചര്യത്തിൽ നിയമ അനുശാസിക്കുന്ന 7 വർഷത്തെ തടവ് ഇരുവർക്കുമേൽ ചുമത്തപ്പെട്ടു. ഇന്ദു ദൂരെയുള്ള അഭിയുടെ മേശമേലിരിക്കുന്ന ക്യാമറയിലേക്ക് മിഴിനീട്ടി ചുംബിച്ചു.. ഓര്, വല്യ ആളാ... ലോകമറിയും... ഏച്ചി.. നഫീസ ചായക്കോപ്പ മേശമേൽ പതുക്കെ വച്ചു ചുണ്ടുതുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ഓരു ഇറങ്ങാൻ പോകാണ് ന്നു ഇക്ക പറഞ്ഞു...
അതെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ആഴകടലിൽ തിരമാലകളെന്നപോലെ പതിവിലും ഉച്ചത്തിൽ ഇന്ദു പറഞ്ഞു... അതെ അഭി വരാൻ പോകുക ആണ്. ഇങ്ങള് വെറും പെണ്ണല്ല... ഇങ്ങള് പോരാടിയ പോലെ ആണുങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി എത്ര പെണ്ണുങ്ങൾ പോരാടിക്കാണും. ധൈര്യം വേണ്ടേ ഇതിനൊക്കെ... ഇങ്ങളെ നിക്കിഷ്ട... അവൾ ഇന്ദുവിന്റെ അടുത്തു വന്നിരുന്നു... അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി. "അവനവന്റെ ആണിന് വേണ്ടി പോരാടുമ്പോൾ പെണ്ണിന് എവിടന്നില്ലാത്ത ധൈര്യം വരും നഫീസ അതു പ്രകൃതി സത്യമാണ്.. "

വണ്ടൂർ ചിഡിയാർ കടൽത്തീരങ്ങളിൽ വന്നടിയുന്ന വൈവിധ്യ രൂപികളായ വെള്ളാരങ്കല്ലുകളെ നിറമുള്ള കുപ്പികളിൽ നിന്നെടുത്തു നിരത്തിയപോലെ ദിനങ്ങളോരോന്നും അവർക്കിടയിൽ... ചായക്ക് ഇത്ര ചൂടോ അഭി... ഇന്ദു അഭിയുടെ കൈയിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു... കണ്ണുകൾ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു... 7 കൊല്ലത്തെ അനുഭവ തീക്ഷ്ണത... നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രിയനേ... നീ ഇന്ന് സ്വാതന്ത്രനാണ്... എന്നിൽ... എന്നോളം സ്വാതന്ത്രൻ.. ഇവിടെ ഇതേ കിട്ടു... വേഗം കുടിച്ചോളൂ... ജാക്കർത്താൻ ചെക്ക് പോസ്റ്റിൽ എൻട്രി പാസ്സ് നായി നിരന്നു നിൽക്കുന്ന വാഹനങ്ങൾക്കിടയിൽ അവരുടെ വാഹനവും ഒന്ന് മാത്രം... അടുപ്പുകൂട്ടാൻ വെളിച്ചം കാത്തുനിൽക്കേണ്ട 5 നു തന്നെ അവിടം ഉണർന്നിരുന്നു നല്ല പകൽ വെളിച്ചം പരന്നു വഴിയോര ചായക്കടകൾ പാസ്സനായി കാക്കുന്ന വാഹനയാത്രക്കാരെ മുതൽ മറുപുറം എത്താൻ കാത്തുനിൽക്കുന്ന ബസ്സ് യാത്രക്കാരെ വരെ മാടിവിളിക്കുന്നു... സമയം 6 മണി... ഇത്ര നേരത്തെ അതും ഒരു ഞായറാഴ്ച ആയിട്ട്... കുറച്ചു വൈകിയൊക്കെ വരാമായിരുന്നു... മടിയുടെ പട്ടുനൂൽ ചിലദിവലയെ പോലെ അവൾ അഭിയുടെ തോളിൽ ചേർന്നുരസി... ഇവിടെ 6 നും 9 നും മാത്രമേ വാഹനം കടത്തിവിടു ഇന്ദു... സർക്കാർ അകമ്പടി വാഹനം ഇ നേരത്താണ് അനുവദനീയം... ഇന്ദു വരൂ .. ഇവിടെ എൻട്രി പെർമിറ്റ്‌ എന്നൊന്നുണ്ട്... നീണ്ട ഫോം പൂരിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട് രണ്ടാൾക്കും... ഇവിടത്തെ നിയമങ്ങൾ ലംഖിക്കില്ല എന്നുള്ള യാത്രികന്റെ വാക്ക്... നിയമത്തിനു കൊടുക്കുന്ന വാക്ക്... അതിനുവേണ്ടിയല്ലേ പോരാടിയത് പ്രിയനേ ഇ 7 കൊല്ലവും.. പോർട്ട്‌ ബ്ലായേറിൽ നിന്നും 3. 30 നു രാവിലെ ഉറക്കച്ചടവോടെ ഇറങ്ങുമ്പോളും എന്നെ എന്റെ പ്രിയനിൽ നിന്നകറ്റിയ 7 കൊല്ലങ്ങളുടെ മണ്ണിലേക്കാണ് ഞാൻ പോകുന്നതെന്ന മടുപ്പ് ഇന്ദുവിനെ അലട്ടിയെങ്കിലും... അഭി യെ അറിയുന്നതിൽ പലത്തിൽ ഒന്നാണ് അത് എന്നാ സത്യം അവൾ ഉൾക്കൊണ്ടു... ചെയ്യാവുന്നതും ചെയ്തുകൂടായ്കകളുടെയും നീണ്ട നിയമാവലിക്ക് നേരെ വ്യക്തി വിവരങ്ങളോടെ അവൾ പതിപ്പിച്ച കൈയൊപ്പിനൊപ്പം അഭി ഒപ്പിട്ടപ്പോൾ അവൾ നോക്കി നിന്നു... വിവാഹ വേളയിൽ പോലും ഇത്ര കരുതലോടെ നോക്കിയിട്ടില്ല പ്രിയനേ... നഷ്ടപ്പെടുതാനിനി വയ്യ... ഒരു വകുപ്പിനും കീഴിൽ നിന്നെ... അവരുടെ വാഹനമടക്കം പല വാഹനങ്ങളും കോൺവോയ് അടിസ്ഥാനത്തിൽ കടന്നു പോകുവാൻ കാത്തുനിൽക്കേ ഗാർഡുകൾ കാറിന്റെ ചില്ലുജാലകത്തിൽ മുട്ടി വിളിച്ചു... ജാറാവ കളെ ചിത്രമെടുക്കരുത്... ഭക്ഷണ സാധനങ്ങൾ കൊടുക്കരുത്... അഭി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഇന്ദുവിനെ നോക്കി... ഇല്ല അവൻ വിനയത്തോടെ ഗാർഡ് നെ അനുഗമിച്ചു.. കാർ ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല... അമ്പും വില്ലുമായി അവർ അവിടവിടങ്ങളിൽ കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു... കാടിന്റെ മക്കൾ.

 

ദളം

എന്റെ ഹൃദയ മുറിയിലെ വെളിച്ചം, നീ എന്റെ ഇരവുകളുടെ നിശ്വാസം നീ…. നമ്മൾ ഇരുവരും ഇലകളുടെ ഞരമ്പുകൾ പോലെ പിണഞ്ഞു ദിശയറിയാതെ ഭൂമിയിൽ പറന്നു നടക്കും…