അമൃത സരണി

യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധക്ക്…. ചെന്നൈയിൽ നിന്നും ഡൽഹിയിലേക്ക് പോകുന്ന TNSF express 12621 ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കകം… പ്ലാറ്റഫോം നമ്പർ 3 ഇൽ എത്തിച്ചേരുന്നതാണ്… പ്രഭ തന്റെ ആദ്യനര വീണ മുടിയിഴയെ ചെവിക്കു പുറകിലേക്ക് ചേർത്തുവച്ചു… പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു… മോഹൻ… ബാഗുകൾ എല്ലാം ഒരിടത്തേക്ക് ഒതുക്കി വയ്ക്കു… ട്രെയിനിൽ നല്ല തിരക്കായിരിക്കും… റിസേർവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല… പ്രഭ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന The love queen of malabar… നെ ഹാൻഡ്ബാഗിലേക്കു വിശ്രമിക്കാൻ അനുവദിച്ചു… മോഹൻ ചൂട് കാപ്പിയുടെ കോപ്പ ട്രെയിനിന്റെ ജനലഴികളിലൂടെ നീട്ടി.. അക്കാ… അവന്റെ വെറ്റില ചവച്ച തമിഴ് നാവ്… മദ്രാസ് സ്റ്റേഷൻ ന്റെ നിറംപോലെ ചുണ്ടിലേക്കൊഴുകി യിരുന്നു…

മ്മ്…. പ്രഭ നീട്ടിമൂളി…

അരമണിക്കൂർ കൂടെ ഉണ്ട് വല്ലതും കഴിക്കാൻ വാങ്ങട്ടെ..

വേണ്ട വിശപ്പില്ല… നീ വല്ലതും വാങ്ങി കഴിക്കു… പ്രഭ ബാഗിൽ നിന്നും കാശെടുത്ത് അവനു നേർക്കു നീട്ടി… ബാഗിൽ മണിനാദം… “കഭി… കഭി…. മേരെ ദിൽമേ… ”

ഗുൽഷൻ…വിളിക്കുന്നു… അദ്ദേഹത്തിനായി മാറ്റിവച്ച രാഗം… പ്രഭ… ഇറങ്ങിയോ… യാത്ര തുടങ്ങിയോ…? ഗുൽഷൻ കിതക്കുന്നുണ്ട്… എന്താണ് കിതക്കുന്നത്…? പ്രഭ ആകുലപ്പെട്ടു… ഏയ് ഒന്നുമില്ല… കുറച്ചു ചെടികൾ വീട്ടിന്റെ മുകൾ തട്ടിൽ… എത്തിക്കുക ആയിരുന്നു… നിനക്കിവിടെ വിശ്രമിക്കാമല്ലോ… എഴുതാമല്ലോ… സ്വസ്ഥമായിരുന്നുകൊണ്ട്… പ്രഭ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു… സന്തോഷിച്ചു… താൻ വരുന്നതിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെ സുഖം അദ്ദേഹത്തെക്കൊണ്ട് എന്തെല്ലാമാണ് ചെയ്യിക്കുന്നത്… തന്റെ അരികിൽ ആദ്യമായിരിക്കാൻ വന്ന പ്രണയിനിക്ക് തിണ്ണ തുടച്ചു ഇരിക്കാൻ പറയുന്ന വിനയം… അദ്ദേഹത്തെ കൗമാരക്കാരൻ ആക്കുകയാണോ ഇ യാത്ര… എന്നിലേക്ക്‌ വീണ്ടും ഗുൽഷൻ യാത്ര ചെയ്യുന്നു… പ്രഭ അദ്ദേഹം അണിഞ്ഞിരുന്ന കൈവള… ബാഗിൽ നിന്നെടുത്തു ചുണ്ടോടു ചേർത്തി ചൂട് നൽകി… ഇതിട്ട കൈകൾക്ക് എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ താങ്ങ്…

ഓർമയുടെ ചുരുളുകൾ വടംവലിച്ചുകൊണ്ട് റയില്പാളങ്ങളെ നീട്ടുമ്പോൾ… തിരക്കിട്ട ചെന്നൈ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ ആരവങ്ങൾ പിന്തള്ളി മോഹൻ ബർത്തിൽ നിശബ്ദനായി നിദ്രയെ പ്രാപിച്ചു… ക്ഷീണിതൻ… പ്രഭ അവനെ നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു… എത്ര കാലമായി ഇ ജന്മം എന്നോടൊപ്പം അക്കാ എന്നും വിളിച്ചു കൊണ്ട്… ചില ജന്മങ്ങൾ അങ്ങിനെ ആണ് ബന്ധങ്ങളുടെ മേൽവിലാസം ഒന്നും വേണമെന്നില്ല… അതിങ്ങനെ സൂര്യനെ വലയം ചെയ്യും ഗ്രഹങ്ങളെ പോലെ… നമ്മുടെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ വിഹരിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കും… ജരിതായുടെ ചൂട് മക്കൾക്കറിയുംപോലെ… ആ ഭ്രമണപഥം ഊഷ്മളമായ ഒരു വേഗത്തെ വലയം ചെയ്യുന്നു… അമിഞ്ചികരയിലേക്ക് ആദ്യമായി ഞാൻ വരുമ്പോൾ മോഹന് വയസ്സ് 10… അമ്മയുടെ പിന്നാലെ ഒളിഞ്ഞു നിന്ന വെളുത്തമുണ്ടും ഇളംനിറം ഷർട്ടും നെറ്റിയിലൊരു ഭസ്മകുറിയുമിട്ടു ഒരു പൊങ്കൽ ദിനത്തിൽ അവൻ മുറ്റത്തു വന്നു നിന്നപ്പോൾ… താൻ ചോദിച്ച ചോദ്യം എപ്പോളും പ്രഭയുടെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങി… ഉന്നോടാ പേര് എന്നാ കണ്ണാ? (പേരെന്താണ് )
മോഹൻ അവൻ തലയുറത്തെ പറഞ്ഞു…

നീ പഠിക്കാൻ പോണുണ്ടോ? ലക്ഷ്മി ഇടപെട്ടു… അവൻ ഇവിടെ ഒരു തുണിമില്ലിൽ പണിക്കു പോകുന്നു അക്കാ… ദിവസം 50 രൂപ കിട്ടും…

ഇ പ്രായത്തിലുള്ളൊരു കുട്ടി… നാളത്തെ കലാം ആണവൻ നീ എന്തിനാണ് അവനെ മില്ലിൽ പണിക്കു വിടുന്നത്? അക്കക്കറിയാമല്ലോ.. മുഴുകുടിയനാണ് കണവൻ… ഇവന് താഴെ ഒക്കെ പൊടികുഞ്ഞുങ്ങളാണ്… ഇവൻ കൂടെ പോയാലെ കുടുംബം നടക്കു… മാമ്പലത്തെ തുണിക്കടയിൽ ഒരു പണി ശരിയാക്കികൊടുക്കാം വരുന്ന ആവണിക്ക് എന്ന് എന്റെ മച്ചാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… നോക്കട്ടെ വരുമാനമുണ്ടെങ്കിൽ അതാണ് നല്ലത്.. ഞാൻ ഒരാൾ വിചാരിച്ചാൽ കുടുംബം നടക്കില്ല അക്കാ… പ്രഭ അവന്റെ നേർക്ക് ദയനീയമായി നോക്കി… മോഹൻ… ഇവിടെ വരൂ… താൻ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഡയറി മേശപുറത്തുനിന്നു എടുത്തു കൊണ്ടുവരാൻ അവൾ കൈ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു… അവൻ അതു വിനയത്തോടെ എഴുത്തു പ്രഭ ഇരിക്കുന്ന ഉമ്മറപ്പടിയിൽ വച്ചു…

തമിഴ് ചേലുള്ള മാക്കോലങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യത്തോടെ അവൻ എഴുതി അതിൽ പ്രഭ ആവശ്യപ്പെട്ട പ്രകാരം… അവന്റെ പേര്… മോഹൻ… നന്നായിരിക്കുന്നല്ലോ… തമിഴിലെ ചലച്ചിത്ര പുരുഷ സൗന്ദര്യദാമത്തിന്റെ പേരാണല്ലോ നിനക്ക്… അവൻ ആ പ്രശംസയിൽ നാണിച്ചു മുഖം കുനിച്ചു… ലക്ഷ്മി… ഇവൻ ഇവിടെ നിൽക്കട്ടെ ഒരു സഹായമായിട്ട്… എന്റെ കൂടെ… നിനക്ക് വേണ്ടത് ഞാൻ തരാം… അവൻ പ്രഭയെ നോക്കാതെ അകത്തേക്ക് എത്തിനോക്കി പുസ്തക ലോകത്തെ… പ്രഭ ആ കാഴ്ച കണ്ടു ചിരിച്ചു.. അവൻ ഉറങ്ങുന്നു… കാലങ്ങൾക്കിപ്പുറവും ലക്ഷ്മി പോയ്മറഞ്ഞു… തന്റെ നിഴലായ് അവനിന്നും… കല്ലഴകന്റെ നാട്ടിൽ നിന്നും കാവൽ ആണൊരുത്തൻ അവൻ.
ഇ യാത്രക്കൊരുങ്ങുമ്പോൾ അവൻ പലവട്ടം പറഞ്ഞതാണ്… നീണ്ട തെങ്ങിന്തോപ്പിനൊടുവിലെ ഒറ്റപെട്ട വീട്ടിൽ ഒറ്റക്കിരിക്കണ്ട എന്നു കരുതി മാത്രമാണ് കൂടെ വരുന്നതെന്ന കേൾക്കാൻ സുഖമുള്ള നുണ… സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ മീറ്റിംഗുകൾക്കായി മാത്രം നടത്തുന്ന നീണ്ടയാത്രകളിൽ കരുതലിന്റെ താങ്ങായ് അവന്റെ നുണ… അക്കാ… ഇപ്പോൾ നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ്? നമ്മൾ ഒരിടം വരെ പോണു… പഴയൊരു പരിചയക്കാരനെ കാണാൻ… “നിജത്തെ സൊല്ലുങ്കൾ… ഉങ്ക കാതൽ താനെ…”
-ആമാം അമാവാ… അവന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിക്കുന്നത് കൗതുകത്തോടെ പ്രഭ നോക്കി ആസ്വദിച്ചു… ഉങ്കളുക്ക് എല്ലാമേ വിളയാട്ടതാൻ…. എല്ലാം നിങ്ങൾക്ക് കളിയാണ്… നിങ്ങൾപറയുന്ന ഏതാ സത്യം ഏതാ നുണയെന്ന് ഇപ്പോളും മനസ്സിലാകുന്നില്ല… അക്കാ… നിങ്ങളുടെ കഥയേക്കാൾ വിചിത്രമാണ് നിങ്ങൾ… അവൻ ബാഗിൽ സാധനങ്ങൾ ഒതുക്കിവച്ചു… ഇ യാത്ര സത്യത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ആണ് പരിശുദ്ധിയുടെ വെണ്മ കനലിലിൽ നീട്ടിയ ബന്ധത്തിന്റെ പകർപ്പ് എഴുത്ത്… ചെറു കിളിനാദം സന്ദേശമായി കൈയിൽ വിറച്ചു… പ്രഭ നീ പാൽ കുടിക്കുമല്ലോ അല്ലെ? നിനക്ക് ടിക്കേഷൻ കാപ്പിക്കുരു വാങ്ങണോ? അതല്ലേ നീ കുടിക്കാറുള്ളത്… ഇവിടത്തെ ശരവണ തമിൾ സ്റ്റോറിൽ അതു കിട്ടും വാങ്ങാം… ഗുൽഷന്റെ ആകുലതകൾ… എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ അദ്ദേഹം ഇത്ര കാലങ്ങൾക്കിപ്പുറത്തും മറന്നിട്ടില്ലല്ലോ.. പ്രഭ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു… സാരിയുടെ മുന്താണി കെട്ടുകളെ ഓമനിച്ചു വിരലുകൾ പിണച്ചു രസിച്ചു…

ചിത്രഹാറിന്റെ സ്വരമാധുരിയിൽ കുടുംബസഭ ആസ്വാദനലഹരിയിൽ ആറാടാവേ… അച്ഛൻ ജോലികഴിഞ്ഞ ക്ഷീണത്തിൽ ചാരുകസേരയിൽ ചാഞ്ഞു… ശാരദേ ട്രാൻസ്ഫർ ആയി… മദ്രാസിലേക്ക്… ഏവരുടെയും കണ്ണുകൾ അച്ഛനെ ഉറ്റുനോക്കി.. പ്രഭ നെടുവീപ്പിട്ടു… വീണ്ടും പുതിയ കോളേജ്.. പുതിയ കൂട്ടുകാർ പുതിയ ഇടം… അച്ഛൻ കാൽ മേശമേൽ കയറ്റി വച്ചു വിശ്രമിച്ചു… ഇനി കുറച്ചു ചൂടുകൊള്ളാം… പ്രധിഷേധം എന്നവണ്ണം അമ്മ ചീനച്ചട്ടിയിൽ തവി ഇട്ടു ഇളക്കി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.. അച്ഛൻ പിന്തിരിഞ്ഞു അടുക്കളയിലേക്കു നോക്കി പറഞ്ഞു… ഇതു *അമിഞ്ചികര * യിലേക്കാണ്… അമ്മ അടുപ്പണച്ചു അടുക്കളയിൽ നിന്നും അച്ഛനരികിലേക്ക് വന്നു… അമിഞ്ചികയോ? ആ കുഗ്രാമമൊ? മദ്രാസിൽ ഇത്ര സ്ഥലങ്ങലുണ്ട് വേറെ…? എത്ര സ്ഥലങ്ങളുണ്ട് വേറെ? പ്രഭ ആശ്ചര്യത്തോടെ അമ്മയെ നോക്കി… അമ്മ നിലത്തിരുന്ന് അച്ഛന്റെ കാൽ ഉഴിഞ്ഞുകൊടുത്തു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… കുറെ ഉണ്ട് മോളെ… 1)അലണ്ടൂർ
2)അംബട്ടൂർ
3)അയ്നാവരം
4)എഗ്മോർ
5)മദവരം
6)മധുരാവോയാൽ
7)മെയ്ലാപുർ
8)മാമ്പലം
9)പുരസരവാക്കം
10)പേരമ്പുർ
11)ഷോലിങ്കനല്ലൂർ
12)തിരുവോട്ടയർ
13)തോണ്ടിയർപേട്ട
14)വേളാച്ചേരി
ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ ഇത്രയും ഇടം പറഞ്ഞു തീർത്ത നിശ്ചയിച്ച വണ്ണം പറഞ്ഞു നമ്മക്ക് മാമ്പലം മതി.. ചോദിക്കാൻ പറ്റിയ സാഹചര്യം അല്ല ശാരദേ… നമ്മൾ അടുത്ത ആഴ്ച അങ്ങോട്ടേക്ക് പോകുന്നു… വീട് നോക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട് ബാങ്കിനടുത്തായിട്ടു തന്നെ… പിന്നെ ഒരു സ്ത്രീയെ സഹായത്തിനു പറയാം നിനക്ക്… തലതാഴ്ത്തി ഇരിക്കുന്ന പ്രഭയെ നോക്കി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു
നിനക്ക് നുങ്കമ്പാക്കത് ക്രിസ്ത്യൻ കോളേജിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഒരു പരിചയക്കാരൻ വഴി… ബി. എ. ഇംഗ്ലീഷ് അല്ലെ എവിടേം പഠിക്കാമല്ലോ… അതെ എവിടേം പഠിക്കാമല്ലോ… ആഗോള ഭാഷ അല്ലെ… അവൾ ടീവി അണച്ചു… മുറിയിലേക്ക് പോയി… അമിഞ്ചികരയിൽ നിന്നും നുങ്കമ്പാക്കത്തേക്ക് 15 മിനിറ്റ് യാത്ര ബസ് ഉണ്ട്… 3 കിലോമീറ്ററേ ഉള്ളു അച്ഛൻ കമിഴ്ന്നുകിടക്കുന്ന പ്രഭയെ സമാദനിപ്പിക്കാൻ മുടിയിൽ തലോടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… പോകാം അച്ഛാ… സാരമില്ല… അവൾ മൂളി… തമിഴ്‌നാടിന്റെ എല്ലാ തനിമയും നിറഞ്ഞ ഗ്രാമം… വയലും… ഗ്രാമീണരും… ചെറു ഗ്രാമസഭകളും… ചെറിയ അമ്പലങ്ങളും കല്ലഴകന്റെ ശിലകൾ വഴിനീളെ… കാളവണ്ടിയിൽ വയ്ക്കോൽ ചുമക്കുന്ന കാളകളുടെ ആടികുഴഞ്ഞുള്ള നടത്തവും… അമിഞ്ചികര എന്നാൽ അർത്ഥം സ്വതന്ത്ര സാമൂഹിക സേവനം എന്നാണ് തമിഴിൽ അത്രെ… ആകെ മദ്രാസ് ടൗണിൽ നിന്നുള്ളവർ അവിടേക്ക് വരുന്നത് വിനായക ചതുർത്ഥി ക്കാണ്… അവിടത്തെ വരസിദ്ധി വിനായക ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക്… പിന്നെ ഏകാംബരേശ്വര ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പൊങ്കലിനും..

കോൺവെന്റ് കോളേജിന്റെ മടുപ്പിക്കുന്ന ചിട്ടവട്ടങ്ങൾക്കൊടുവിൽ കനകാംബര പൂചൂടി കളർ ദാവണി കെട്ടിയ തരുണീമണികൾക്കു പിന്നാലെ പ്രഭ കാലങ്ങൾ കഴിച്ചു നീക്കി… നുങ്കമ്പാക്കത്തെ മിക്ക കടകളിലും മലയാളവും ഇംഗ്ലീഷും വാരാന്ധ്യ മാസികകൾ അന്വേഷിച്ചു അലഞ്ഞു… അന്വേഷണങ്ങൾ ചെന്നെത്തുക നുങ്കമ്പാക്കത്തെ തെരുവുമൂലയിൽ ഉള്ള ഹർമന്ദിർ സാഹിബ്‌ ബുക്ക്‌ സ്റ്റാളിൽ ആണ്… എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും വലിച്ചു വാരി ഇട്ടിരിക്കും ഭാഷ ഏതായാലും പ്രഭ മണിക്കൂറുകളോളം ചിലവിട്ടു അതു തിരഞ്ഞെടുക്കും… അമൃത് ദാദാ അതാണ്‌ കടക്കാരന്റെ പേര്… വര്ഷങ്ങളായി അമൃതസർ el നിന്നും കുടിയേറി പാർത്ത വയോവൃദ്ധൻ… പുസ്‌തകത്തിന്റെ കാശു വാങ്ങി വക്കാൻ മാത്രമേ ആരോഗ്യമുള്ളു അദ്ദേഹത്തിന്… പ്രഭ അമിഞ്ചികരയിലേക്കുള്ള ബസ് വരുംവരെ പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ നേരം ചിലവിടുന്നത് അദ്ദേഹത്തിനൊരു കൂട്ടായി… *Mothers love *
ഇതേതാണ് പുസ്തകം… പ്രഭ ആമുഖം വായിക്കാനൊരുങ്ങേ ബസ് ന്റെ ചൂളംവിളി കേട്ടു.. ദാദാ… ഇതു നാളെ കൊണ്ടുത്തരാം… അവൾ പുസ്തകം ബാഗിൽ തിരുകി… ഓടി ബസിൽ കയറി ഇന്നും പഴക്കോട്ടകളും കോഴികുഞ്ഞുങ്ങളെയും… വെറ്റിലക്കൊട്ടകളെയും കൊണ്ട് ബസ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു… നിൽക്കുക തന്നെ… നുങ്കമ്പാക്കത്തെ തെരുവിൽ കല്പനക്കാ ഉണ്ടാകുന്ന പിരിയൻമുറുക്കിന്റെ പൊതിയിൽ നിന്നും ഒരെണ്ണം എടുത്തവൾ സൂചിമുല്ല ചൂടിയ പാട്ടുപാവാടക്കാരിക്ക് നേരെ നീട്ടി… പാട്ടുപാവാടയുടെ കൗതുകം ഉള്ളിൽ മറയാത്തൊരു ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മക്ക്… നുങ്കമ്പാക്കത് നിറയെ ജവുളി കടകളാണ്… മഴവിൽ വർണങ്ങളിൽ മയിലിന്റെ ചിത്രം പതിച്ച പട്ടു പ്പാവാടകൾ തെരുവോരങ്ങളിൽ കടകളിൽ തൂക്കിയിട്ടു ബാല്യത്തെ കൊതിപ്പിക്കും..യൗവനത്തെ ബാല്യത്തിലേക്ക് മടക്കയാത്ര നടത്തുവാനും… കാഞ്ചിപുരത്തിന്റെ ആഢ്യത്വമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും…. തമിഴ് പെണ്ണിന്റെ ചെല കൊതിക്കു തിരുനൽവേലി ഹൽവക്കൊപ്പം ഭർത്താവിന് വാങ്ങിക്കൊടുക്കാൻ 5 മുഴം നൂൽപട്ടുചേല അവർ കരുതിയിരിക്കും… സൂര്യകാന്തി തോട്ടങ്ങളിൽനിന്നും പൂവിറുത്ത് തഴമ്പിച്ച കൈകളിൽ അണിയിക്കാൻ പച്ചയും ചുവപ്പും കലർന്ന കണ്ണാടിവളകളും… നീട്ടി മാറോടണച്ച ആണിന്റെ തിലകം പേറുന്ന മഞ്ഞ ചരടുകളും വെള്ളി മിഞ്ചികളും… മുത്തു കൊലുസുകളും… നിരത്തിവെച്ച വഴിവാണിഭങ്ങളും… കൊലപൊടികൾ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിൽ കെട്ടിയിട്ടു പല വർണങ്ങളിൽ റോഡിൽ വരച്ച വർണ്ണ കോലങ്ങളും… വഴിയോര ടീസ്റ്റാൾ കളിലെ പത നുരഞ്ഞുപൊങ്ങിയ ടിക്കേഷൻ കാപ്പിയുടെ കോപ്പകളും… ആല്മരത്തിനു ചുവട്ടിലെ സിദ്ദിവിനായകർ ക്കു മുന്നിൽ ചന്ദനത്തിരികളും, കർപ്പൂരവും മണക്കുന്ന ആലില തഴുകിയ കാറ്റും.. കടന്നു വയലേലകളുടെ സൗന്ദര്യത്തിലേക്ക് പ്രഭ എന്നും പോയൊളിച്ചു…

നിദ്രയുടെ ഏതോ രണ്ടാം യാമത്തിൽ… പ്രഭ ഞെട്ടി ഉണർന്നു… ദാദാജി യുടെ പുസ്തകം മേശപ്പുറത് ജനാലപ്പാളികളിൽ താളമിട്ട ഇളം തെങ്ങിന്തോപ്പിലെ കാറ്റിനാൽ താളുകൾ മറിഞ്ഞു… അവൾ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു വായനമേശയിൽ ഇടം പിടിച്ചു… “A mothers love ” പഴയ കോപ്പിയാണ്… താളുകളുടെ പഴക്കത്തിൽ അവൾ വിരലോടിച്ചു… ഒരു മുറികടലാസു കഷ്ണം അവളുടെ വിരലുകളെ ചുംബിച്ചു… ഉഷ്മളമായൊരു സ്പർശം… ഇതെന്താണിത് കുഞ്ചലമോ? ഭംഗിയുള്ള ഒരു കുഞ്ചല ത്തിന്റെ അരികു വരയുടെ ഏതാനും വാക്കുകൾ… *ദുനിയ പ്യാരി എ ബഡി
തേരെ തു പ്യാരേ കോയി ഹോർ നാ
ഇക് വാരി മിൽ ജാവേ തു
ഖുദാ ദിൽ ഖുദായി ദിൽ വോ ലോഡ് നാ *
ഭംഗിയുള്ള കൈപ്പട.. കുഞ്ചലത്തിന്റെ ചിത്രപ്പണികൾ വർണാഭം… വാക്കുകളുടെ അന്തസത്ത പ്രണയതീക്ഷ്ണം… ഏതു കവിയുടെ വരികൾ ആണിത്… ആരോ വായിച്ചതിൽ ബുക്ക്‌ മാർക്ക്‌ വച്ചിരിക്കയാണിത് തീർച്ച… അവൾ ആ വരികളെ തന്റെ ഡയറിയിലേക്കു പകർത്തി… വാക്കിന്റെ ഗന്ധം വിരൽതുമ്പിൽ പടരുമ്പോൾ.. അവൾ പതിയെ ചൂണ്ടുവിരൽ മൂക്കിനോടടുപ്പിച്ചു… ഇതെന്തിന്റെ ഗന്ധമാണ് തീരെ പരിചിതമല്ലാത്ത എന്തോ ഒന്നിന്റെ ഗന്ധം ഇ കടലാസു കഷ്ണത്തിന്.. ഇതെഴുതിയ ആളുടെ കൈക്ക് ഇ ഗന്ധം ആയിരിക്കാം… അയാൾ ഇതെഴുതുമ്പോൾ കടലാസിനുമുകളിൽ വരകളുടെ വരണനകളെ തലോടിയിരിക്കാം… അധികനാൾ പഴക്കമില്ല… വർണങ്ങൾക്ക് നിറംമങ്ങിയിട്ടില്ല… അവൾ ആകടലാസു കഷ്ണം പുസ്തക താളിലെ ഇരുപതാം താളിൽ മോതിരവിരൽ കൊണ്ട് നീക്കി.. രാവിലത്തെ തിരക്കിട്ട ഓട്ടപാച്ചിലിൽ നുങ്കമ്പാക്കത്തെ തെരുവുകൾ മത്സരിക്കുമ്പോൾ ദാദാജി എന്നത്തേയും പോലെ അമൃതസർ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ചിത്രത്തിൽ ചന്ദനത്തിരി കൊളുത്തിവക്കുന്നതിനിടെ പ്രഭയോട് കൈ വീശി കാണിച്ചു… മേശപ്പുറത്തു വച്ചോളു… ഇല്ല ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം… അവൾ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു… എന്തു സുന്ദരമാണ് അമൃതസർ സുവര്ണക്ഷേത്രത്തിനു ചുറ്റുമുള്ള തടാകം ആ ചിത്രത്തിൽ… ദാദാജി മടങ്ങി വന്നു കസേരയിൽ ചാഞ്ഞിരുന്നു… പുസ്തകം.. പ്രഭ മേശക്കു മുകളിൽ വച്ചു അദ്ദേഹത്തിനടുത്തേക്കു നീക്കി പിന്നെ, ദാദാജി… ഇ പുസ്തകം ആരാണ് അവസാനമായി ഇവിടെ നിന്നും കൊണ്ട്പോയത്? ഇ കുറിപ്പ് ഇതിൽ കണ്ടു… അദ്ദേഹം വെള്ളെഴുത്തു ബാധിച്ച കണ്ണുകൾ ഒന്നു തിരുമ്മി കണ്ണട മൂക്കിലേക്ക് കയറ്റി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പൊട്ടിച്ചിരിയുടെ ശബ്ദം അലയടിച്ചു… പ്രഭ ആദ്യമായി കാണുന്ന കൗതുകത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി… ഇതു ഇവിടത്തെ മഹാകവിയുടെ കൈയക്ഷരമാണല്ലോ… പ്രഭ പിണക്കം നടിച്ചു പോകാനൊരുങ്ങി… മോളെ, ഇതു എന്റെ മകൻ ഗുൽഷന്റെ കൈയക്ഷരമാണ്… അകത്തെ മുറിയിൽ സ്റ്റോക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട് വേണമെങ്കിൽ പോയി കണ്ടോളു .. കാണണോ? എന്തിന്? കാണണം….ഉള്ളിൽ സംഘർഷം അലയടിച്ചു..

പുസ്ഥകശാലയുടെ അകത്തളങ്ങളിൽ ഇരുളിന്റെ വഴിത്താരയെ പ്രഭ പുല്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യ ടുഡേയുടെ കെട്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ ചെറുവെളിച്ചം
സസ്രിയക്കാൽ
പ്രഭ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി… ആജാന ബാഹുവായൊരാൾ പുറകിൽ… നീണ്ട ഇളം നീല പൈജാമയുടെ കൈകൾ കൈമുട്ടിനോളം ചുരുട്ടി അയാൾ നമസ്കാര മുദ്ര കാണിച്ചു
സസ്രിയക്കാൽ (നമസ്കാരം )
അച്ഛൻ പറഞ്ഞു എന്നെ അന്വേഷിച്ചു വന്നതാണെന്ന്. എന്തു സഹായം ആണ് വേണ്ടത്? നമസ്കാരം.. പ്രഭ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ കടലാസു കഷ്ണം അയാൾക്ക്‌ നേരെ നീട്ടി… അയാൾ അതു വാങ്ങി തുറന്നു നോക്കി മുറുക്കിവച്ച മീശക്കും നുങ്കമ്പാക്കത്തെ പനയിലനീരിന്റെ മർദ്ദവമുള്ള ചുണ്ടുകൾക്കും കാടുതോല്കുന്ന തടിക്കുമിടയിൽ അയാളിലെവിടെയോ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു… മ, ഞാൻ എഴുതിയതാണ്… ആ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ അതിൽ മറന്നു വച്ചു… പ്രഭാക്ക് അയാളുടെ രൂപത്തോടുള്ള അകൽച്ച കുറഞ്ഞവണ്ണം അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിനിന്നു അതിലെ ചിത്രത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അവൾ പറഞ്ഞു വാക്കും വരയും മനോഹരം… ഇതു ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ സ്ത്രീകൾ അണിയാറുള്ള മുടിയിൽ കെട്ടുന്ന ഒന്നാണ്… *പരന്ദ *
എന്നാണ് പേർ ഇതിന്റെ… പ്രഭ അയാൾ കാണാതെ തന്റെ ശുഷ്കിച്ച നീളം കുറഞ്ഞ മുടിയെ ഒന്നുഴിഞ്ഞു… നാളെ തന്നെ എണ്ണകാച്ചി തരാൻ പറയണം അമ്മയോട് എനിക്കിതു കെട്ടാനാകുമോ ആവോ… അടുത്തുള്ള പുസ്തക കെട്ടിന്റെ മറവിൽ നിന്നും ഒരു മര സ്റ്റൂൾ വലിച്ചിട്ടു അയാൾ ഇരിക്കു എന്നു ആംഗ്യം കാണിച്ചു… അല്ല… കോളേജിൽ പോണം… ക്രിസ്ത്യൻ ലാണ് പഠിക്കുന്നത്… പുസ്തകം മടക്കി കൊടുക്കാൻ വന്നുവെന്നേ ഉള്ളു… വീണ്ടും വരാം.. വരൂ.. നല്ല പുസ്തകങ്ങൾ എടുത്തുവെക്കാം… ചർച്ചകൾ ചെയ്യാമല്ലോ… ഒരു സഹൃദയന്റെ സ്വരം അതിൽ നിഴലിച്ചു… പ്രഭ നടന്നകലുമ്പോൾ അയാൾ നീണ്ട പൈജാമയുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും മീട്ടാ പാൻ എടുത്തു.. കൈയിൽ തിരുമ്മി വെറ്റിലയോടു ചേർക്കാൻ ശ്രേമിക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ടു… അതെ ഗന്ധം ആ കടലാസ് കഷ്ണത്തിൽ നിന്നും ബഹിർഗമിച്ച ആ സുഗന്ധം.. അവളെ ഉന്മത്ത ആക്കി… അവളോടൊപ്പം നടന്നയാൾ ദാദാജിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നടുക്കുമ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു ഇതെന്താണ്… അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അതിൽനിന്നും കുറച്ചു ഒരു കടലാസ് കഷ്ണത്തിൽ ഇട്ടു പ്രഭയുടെ നേർക്കു നീട്ടി… ഇതു പലതരം സുഗന്ധ വ്യഞ്ജനങ്ങൾ പൊടിച്ചു ഉണക്ക തേങ്ങ പൊടിയിൽ ചേർത്ത് കുംകുമപ്പൂവിന്റെ പനിനീർ മിശ്രിതത്തിൽ കുതിർത്തതാണ്.. വെറ്റിലയിൽ ചേർത്താൽ സ്വാദ് ഉണ്ടാകും.. അവൾ അതു മൂക്കിനോടടുപ്പിച്ചു ദീർഘ നിശ്വാസം ചെയ്തു… എന്തൊരു സുഗന്ധം… അതാണ് പഞ്ചാബിന്റെ ഗന്ധം.. അയാൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഇതു തിരുമ്മി ചേർത്ത ആ കൈകളെ പ്രഭ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കി…

ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും നീണ്ടുനിന്ന സാഹിത്യത്തിന്റെ വേരിറങ്ങിയ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ നീരുറവ വറ്റാത്ത നാരറ്റങ്ങളെ പ്രഭയും ഗുൽഷനും മുറുകെ പിടിക്കും തോറും അവരുടെ ബന്ധം ഊഷ്മളമായി വളർന്നു.എവിടെയോ തളിരിട്ട *love in the times of nungambakkam * ശക്തിപ്പെടുംവണ്ണം തിരക്കിട്ടു പുസ്തക കൂട്ടങ്ങളെ മാറോടണച്ചു മഴയത്തു അമിഞ്ചികര ബസിലേക്ക് ഓടിക്കേറാനൊരുങ്ങിയ പ്രഭയുടെ വലകളിൽ ഗുൽഷന്റെ വിരലുകൾ വഴുതി വീണു… പ്രഭ… നാളെ ഒരിടം വരെ എന്നോടൊപ്പം വരുമോ?!!!!!!
ഇടിമിന്നലേറ്റ ആഴത്തിൽ ആ വാക്കുകൾ പ്രഭയെ പിടിച്ചു കുലുക്കി… അന്ന് അവസാനമായി നാവിൽ ചേർത്തുതന്ന പാനി പൂരിയുടെ പുളിപ്പ് അലിഞ്ഞു പോകുംവണ്ണം ഒരു ചോദ്യം… ഉള്ളിനെ തളച്ചു… ഗതി മാറുകയാണോ ഗുൽഷൻ… പ്രഭ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ബസിൽ കയറി പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കുന്ന ഇരുകണ്ണുകളുടെ ഇമവെട്ടാൽ അവളെ കടന്നുപോയി… പിന്നീടുള്ള മൂന്ന് ദിവസങ്ങളിൽ അമിഞ്ചികര ബസിൽ ആ പരുത്തി സാരീക്കാരി ഇറങ്ങിയില്ല… മഴക്കോരി ചൊരിഞ്ഞു തിമിർക്കുമ്പോൾ പ്രഭ പകുതിയോളം നനഞ്ഞു കടയിൽ കയറി വന്നപ്പോൾ സംസാരിക്കുന്നത് ഒരു ബുദ്ദിമുട്ടവാതിരിക്കാൻ ഗുൽഷൻ സ്റ്റോർ റൂമിന്റെ ഇരുളിലേക്ക് മറഞ്ഞു… അവിടെ പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു തരി പോലുമില്ല… ഗുൽഷൻ ഇരുളിൽ ഒഴിഞ്ഞുമാറിയതാവാം.. അവൾ സ്റ്റോർ റൂമിന്റെ ഇരുളിലേക്ക്നനഞ്ഞ അടിപ്പാവാടയിൽ ഒട്ടിയ കാലുകൾ അകത്തിവച്ചു നടന്നു… പുറകിൽ നിന്നും ചെറു ബൾബ് ന്റെ പ്രകാശം തെളിഞ്ഞു… *പ്രശ്നമാവും ഗുൽഷൻ അതാണ്‌ *
പ്രഭ, ഇ തെരുവ് അവസാനിക്കുന്നിടത് ഒരു തുണിക്കടയുണ്ട്, ഒരു സാരി വാങ്ങിവരട്ടെ.. ഇ നനവിൽ അമിഞ്ചികര എത്തുമ്പോളേക്കും പനി വരാം… പ്രഭ നനഞ്ഞ കണ്പീലികളാൽ അദ്ദേഹത്തെ ഉറ്റുനോക്കി. ആ കൈവളയിൽ അവൾ അമർത്തി പിടിച്ചു… സർവ ശക്തിയോടെ… അദ്ദേഹത്തിന്റെ നനുത്ത പരുത്തി പൈജാമയിൽ നനവ് പടർന്നു… *പ്രശ്നമാവും ഗുൽഷൻ *
അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു
ചില പ്രശ്നങ്ങൾ വേറിട്ട അനുഭവങ്ങൾ സമ്മാനിക്കും പ്രഭ. അതിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടുന്ന ഭീരുക്കൾ കടംകാരാണ് പ്രഭ. ജീവിതത്തോടുള്ള കടംകാർ.
പ്രഭ ഭീരുവല്ല… പ്രഭ മൗനത്തിന്റെ ശീലുകൾ എന്നവണ്ണം മൂളികേട്ട വാക്കുകളിൽ നിന്നടർന്ന് മിഴികളിലെ സത്യത്തിന്റ സൗന്ദര്യത്തെ ആസ്വദിച്ചു. “വരാം, നാളെ ഇ നേരം മടങ്ങണം… അത്ര അകലങ്ങളിൽ വരാം ”
അദ്ദേഹം തനിക്കു കുടിക്കാൻ ടീസ്റ്റാൾ കാരൻ കൊണ്ടുവച്ച ചൂടുചായ പ്രഭാക്ക് നേരെ നീട്ടി.. കുടിച്ചോളൂ.. ബസ് പോകണ്ട… നാളെ കാണാം… നിശയുടെ ചേതനകൾ വറ്റിവരളും പോലെ ചിന്തകളുടെ അലർച്ചയിൽ ഉറക്കമറ്റ പ്രഭ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു… നാളെ ഒരുപക്ഷെ അദ്ദേഹം തന്റെ ചാരിത്ര്യം ആവശ്യപ്പെട്ടേക്കാം.. എങ്ങിനെ ആണ് അകലുന്നത് ഇ വേറിട്ട അനുഭവത്തിന്റെ തീച്ചൂളയിൽ നിന്നും…
നുങ്കമ്പാക്കത്തെ തെരുവുകൾക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ശാന്തത. വഴിയോരത്തു മൗനജാഥക്കാർ നിരന്നിരുന്നു സംഭാരം കുടിക്കുന്നു.ബസിന്റെ കൈവരിയിൽ പിടിച്ചു കുനിഞ്ഞു പ്രഭ ജനലിലൂടെ നോക്കി… അതെ ഗുൽഷൻ തന്നെ… നീല കാസവുള്ള സാരിയും സൂചിമുല്ലയുടെ ഗന്ധവും പേറി പ്രഭ പ്രതിഭയുടെ തേജസ്സെന്ന വണ്ണം ഗുൽഷനിലേക്ക് നടന്നു.. പ്രഭാക്ക് കോളജിൽ പോണോ? ഗുൽഷൻ ഉറപ്പുവരുത്തി. വേണ്ട പ്രഭ വിനയപൂർവം തലയാട്ടി. എന്നാൽ പോകാം.. മ്മ്
ബസ്സിൽ പോകാം.. പ്രഭ മുൻകരുത്തലിന് അക്കമിട്ടു. പ്രഭയുടെ ഇഷ്ടം… അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു.. എങ്ങോട്ടാണ്?… ഒരിടം പ്രഭാക്കിഷ്ടപെടും.. ആൾത്തിരക്കൊഴിഞ്ഞ വീഥിയിൽ നിർത്താൻ മടിച്ച ബസ്സിനെ കൈകാട്ടി നിർത്തി അദ്ദേഹം പ്രഭയുടെ കൈപിടിച്ച് ഓടികേറി സീറ്റിൽ ചേർന്നിരുന്നു… *എഗ്മോർ സെൻട്രൽ *
ബസിന്റെ പേരിൽ പ്രഭ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി…. നോട്ടാമറ്റം കണക്കിലെടുത്തു… ഗുൽഷൻന്റെ ചോദ്യം പ്രഭ അമൃത്സർ പോയിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ല… പ്രഭ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്നുകൂടി അദ്ദേഹത്തെ ചേർന്നിരുന്നു.. എന്താണ് പോകാത്തത്? ഇന്ത്യയുടെ അഭിമാനമായ സുവർണ ക്ഷേത്രം കാണണ്ടേ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലല്ലേ… വരൂ… പ്രഭ തല താഴ്ത്തി ചിരിച്ചു പുറം കാഴ്ചകളിലേക്കു സഞ്ചരിച്ചു. *ചില യാത്രകൾക്ക് ഇറങ്ങാനൊരിടം ഉണ്ടാവണം പ്രഭ, ആ ഇടം നമ്മൾ തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നതല്ല മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ആയിടം യാത്രയിൽ വന്നു ചേരും *
ബസ്സിന്റെ നീണ്ട മണിനാദത്തിന്റെ വിളിയിൽ ഗുൽഷൻ എഴുന്നേറ്റു പടികൾ ഇറങ്ങി പ്രഭ അനുഗമിച്ചു…. “കൊന്നേമറ പബ്ലിക് ലൈബ്രെറി ”
ഗുൽഷൻ… ഇവിടെ? വളരെ നാളുകളായി നമ്മുടെ ചർച്ചകളിൽ നീ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ ഓരോ ദിവസവും ശൂന്യതയുടെ മിച്ചമുള്ള മണിക്കൂറുകൾ താണ്ടാൻ ഞാൻ പല ചിന്തകളിലും അലഞ്ഞു തിരിയാറുണ്ട്… അങ്ങിനെ എപ്പോളോ തോന്നിയ ഒരു തോന്നലാണ്.. പുസ്തകങ്ങളെ ഇത്രയേറെ സ്നേഹിക്കുന്ന പ്രഭാക്ക് എനിക്ക് നൽകാവുന്ന പരിമിതമായ ആനന്ദാനുഭവങ്ങളിൽ ഒന്നായിരിക്കും ഇത്…. ഗുൽഷൻ… ഞാൻ…. നിങ്ങളെ… പ്രഭയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരിറ്റു കണ്ണുനീർ ജനം കാണാതെ അവൾ മുന്താണിയിൽ നനയിപ്പിച്ചു.. പവിഴം പതിച്ച വെള്ളിമോതിരം പതിച്ച വിരലിനാൽ ആ ചുണ്ടുകളെ തടുത്തു അദ്ദേഹം വാക്കിന് ചാകരവ്യൂഹം തീർത്തു. “പ്രഭ നിന്റെ വാക്കാണ് എന്റെ പ്രണയം, ശരീരമല്ല”
അവർ ലൈബ്രെറി വരാന്തയുടെ ഇടനാഴികളിലേക്കു നടന്നു… വിസ്മയാവഹം… പ്രഭയുടെ ഈറനണിഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ പടരാതെ കാത്ത കണ്മഷി ചേല് വിസ്‍മയമടക്കിയില്ല… പുസ്തകങ്ങളുടെ സാഗരം… അല്ല ഭൂഗോളം അല്ല… മറ്റെന്തോ വാക്കില്ലാത്ത മറ്റെന്തോ… ഇ നാട്ടിൽ എത്രനാൾ ഇരുന്നിട്ടും ഇ വിസ്മയം ഞാൻ കണ്ടില്ലല്ലോ പ്രഭ വിസ്‌മയത്താൽ വിരലുകളാൽ ചുണ്ടുകളെ മറച്ചു…

ലൈബ്രെറിയുടെ കാലപ്പഴക്കം ചുവർപതിയിൽ ഉറ്റുനോക്കി പ്രഭ വരികളിൽ വിരൽ വച്ചു വായിച്ചു 1860… അതി പുരാതനമായ പല അത്യപൂർവ പുസ്തകങ്ങളുടെ ശേഖരം ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ യൂ എൻ അംഗീകരിച്ച മികച്ച ലൈബ്രെറികളിൽ ഒന്നായ ഇ ലൈബ്രെറിയിൽ മാത്രമാണുള്ളത്.. പ്രഭ ലൈബ്രെറിയുടെ നടുത്തളത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ചുറ്റോടു ചുറ്റും ഒരു വട്ടം നിന്നിടത്തു നിന്നും കറങ്ങിയത് കണ്ട് ഗുൽഷൻ അടക്കി ചിരിച്ചു… പേർഷ്യൻ മാതൃകയിൽ തീർത്ത ഒരു രാജകൊട്ടാരത്തിന്റെ അകത്തളത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന വസ്തു ശില്പം… എത്ര പുസ്തകങ്ങൾ !!!!!
അതെ 600,000 പുസ്തകങ്ങൾ… അറനൂറായിരം പ്രഭ ഞെട്ടി… എന്നു വായിച്ചു തീരും ഗുൽഷൻ ഏതൊക്കെ…അറിവിന്റെ ഭണ്ഡാരം… ഉറങ്ങുന്ന ഷെല്ഫുകളിൽ പ്രഭ വിരലോടിച്ചു… -ഗുൽഷൻ…. -മ്മ്
അടുത്ത ജന്മം ഞാൻ ഇവിടത്തെ ലൈബ്രേറിയൻ ആകും.. തീർച്ച… ഗുൽഷൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. നിന്റെ നാട്ടിൽ പേരുകേട്ട ഒരു ലൈബ്രേറിയൻ ഉണ്ടായിരുന്നു ഇവിടെ… അറിയാമോ പ്രഭാക്ക്? ആരാണത്? *കേ. ഗോവിന്ദ മേനോൻ *
അതെ ട്രാവൻകൂർ ലൈബ്രെറിയുടെ സ്വന്തം ലൈബ്രെറിയൻ.
ഇവിടെ മറ്റെവിടെയുമില്ലാത്തൊരു പ്രത്ത്യേകത ഉണ്ട് പ്രഭ *ഹോർത്തൂസ് മലബാറിക്കസ് (1678) 12 പക്കങ്ങളും ഇവിടെ ഉണ്ട്. *j. Ovington ടെ# A voyage to suratt * charles lokeyers ന്റെ# an account of trade in india. *nikolai യുടെ flora indiaca (1768)
അങ്ങിനെ ഇന്ത്യയിൽ മറ്റെവിടെയും സൂക്ഷിക്കാത്ത പലതരം അമൂല്യ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഇവിടെ ആണുള്ളത്. പ്രഭ ഇ ലൈബ്രെറി മുഴുവൻ നടന്നുകാണാൻ അറിയാൻ ഒരു ദിവസം മുഴുവനും വേണം… ശെരിയാണ്… *പുസ്തകങ്ങൾ നാടിന്റെ സമ്പത്ത് തന്നെയാണ് *
പ്രഭാക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് ബഹുമാനം തോന്നി… ആർക്കെന്തു നൽകണമെന്ന് അറിയേണ്ടവനാണ് പുരുഷൻ എന്ന് ചാണക്യസൂത്രത്തിൽ പുരുഷലക്ഷണങ്ങളെ കുറിച്ച് പറയുന്നു…
ഇ സമ്മാനം ജീവിതത്തിൽ ലഭിച്ച മികച്ച സമ്മാനങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഗുൽഷൻ… അവൾ ചാഞ്ഞിരുന്നു സന്ദർശക ബെഞ്ചിൽ അദ്ദേഹത്തോട് ചേർന്നിരുന്നു… അടുത്ത നിമിഷം ജീവിതം കരുതിവെക്കുന്ന ആകസ്മികതക്ക് സാക്ഷി ആകാൻ തയ്യാറായിക്കോളു എന്ന് ജീവിതം പറയുമ്പോലെ നിങ്ങളോടൊപ്പമുള്ള ഇ നിമിഷങ്ങൾ… പ്രഭ എവിടന്നിറങ്ങിയാൽ നല്ലൊരു ഡാബ ഉണ്ട്… ലാൽമിർച് ഡാബ… അവിടന്ന് ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാം നമുക്ക്… പുസ്തകങ്ങളോട് വിടപറയാൻ മനസ്സിൽ ഇനിയും വരുമെന്ന വാക്കുറപ്പിച്ചു പ്രഭ ലൈബ്രെറിയുടെ പടിയിറങ്ങി(Part11)
അവിടെ നിന്നും മടങ്ങുമ്പോൾ വൃകോദരനെ പോലെ ഗുൽഷൻ തന്റെ വയറൊന്നുഴിഞ്ഞു.. പ്രഭയുടെ അടക്കി ചിരി കണ്ട് അയാൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു… ചിരിക്കണ്ട, ഞങ്ങൾ പഞ്ചാബികൾ എങ്ങനെയാ നന്നായി കഴിക്കും നന്നായി അദ്വാനിക്കും. ആ നിഷ്കളങ്കതയുടെ ചിരിയിൽ അവൾ അലിഞ്ഞില്ലാതെ ആയി. മഴ കോരി ചൊരിയുന്നു സമയത്തിന് എത്തിയില്ലെങ്കിൽ അമിഞ്ചികര ബസ് പോകും.. പ്രഭ ബാഗില്നിന്നും കുട നിവർത്തി ഗുൽഷനെ ചേർത്ത് നിർത്തി. അയാൾ അവളുടെ തോളിലേക്ക് കൈചേർത്തിവച്ചത് ജനം കാണാതെ മറക്കാൻ അവൾ സാരി തോളിലൂടെ ചുറ്റി… കണ്ണ് ചിമ്മികാണിച്ചു. ബുക്സ്റാളിനോടടുക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ നടത്തത്തിന്റെ വേഗം കുറയുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു… പ്രഭ…. ഞാൻ നാളെ നാടുവരെ ഒന്നു പോകുകയാണ്. അച്ഛനു യാത്ര ചെയ്യാൻവയ്യ.. അനിയത്തിക്കൊരു ആലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്… നടക്കുമായിരിക്കും മധുരപലഹാര കടക്കാരനാണ് വരൻ.
പ്രഭ തലതാഴ്ത്തി മൂളികേട്ടു… …മ്….. അമിഞ്ചികര ബസ് വന്നു നിന്നിരുന്നു… അവൾ നനഞ്ഞ സീറ്റ്‌ തൂവാല കൊണ്ട് തുടച്ച ജനാലയോടു ചേർന്നിരുന്നു… ഗുൽഷൻ കൈനീട്ടി അഴികളിൽ പിടിച്ചു ഒരു കടലാസു കഷ്ണം നീട്ടി… പ്രഭ ഇത് നാട്ടിലെ വീട്ടു നമ്പർ ആണ്. വിളിക്കു ഒഴിവുള്ളപ്പോൾ… പതിയെ നീങ്ങിതുടങ്ങിയ ബസിന്റെ ചലനം പ്രഭയെ അസ്വസ്ഥയാക്കി… ഇനി നമ്മൾ കാണില്ലെങ്കിലോ എന്നാ തോന്നൽ പ്രഭയിൽ പെരുമഴയത്തും മൂടിക്കെട്ടിയ ആകാശം പോലെ വിങ്ങി. അവൾ അയാളുടെ കൈവളയിൽ കോർത്ത തന്റെ ചെറുവിരൽ പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു.. ബസിന്റെ മണിനാദം നീണ്ട ഇടിമിന്നൽ പോലെ അവളിൽ പതിച്ചു… ചലനത്തിന്റെ വേഗത്തെ മറികടന്നു അയാൾ കൈവള കൈയിൽ നിന്നൂരി… ബസ് എങ്ങോ പോയ്മറഞ്ഞ പ്രിയമുള്ളൊരു സ്വപ്നം പോലെ നിശ്ചലമായി അയാളുടെ കണ്ണിൽ… മഴത്തുള്ളികൾ ഇറ്റിറ്റുവീണ ആ കൈവളയിൽ നിർവികാരയായി അവളുടെ വിരലുകൾ അപ്പോളും കോർത്തു നിന്നിടത്തു അച്ഛൻ ഏതാനും മാസങ്ങളിൽ മറ്റൊരുവിരൽ കോർത്തു ചേർത്തു.. രണ്ടുവാക്കുകളുടെ ഇണക്കം
ജയദേവ് വെഡ്‌സ് പ്രഭ മേനോൻ
അക്കാ…. സ്റ്റേഷൻ വന്ദിടിച്… മോഹൻ അവളെ തട്ടിവിളിച്ചു… കണ്ണടയിൽ പതിച്ച മയക്കത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ കണം അവൾ സാരിത്തലപ്പ് കൊണ്ട് തുടച്ചു.. കാരിയർ വാലകൾ വന്നു തിരക്കുമുന്പ് നമുക്ക് ഡൽഹി സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങണം 7.20 നാണ് ശതാബ്ദി എക്സ്പ്രസ്സ്‌ ഇപ്പോൾ തന്നെ സമയം 7.5 ആയി.. അവൻ തിരക്കുപിടിച്ച ബാഗുകൾ സ്റ്റേഷനിൽ ഇറക്കിവച്ചു… ട്രെയിനിൽഅവന്റെ പ്രാഥമിക കർമങ്ങൾ നിർവഹിക്കാൻ ദൃതി കാണിച്ചു… പ്രഭ കാൽ വിരലുകളെ വട്ടത്തിൽ കറക്കാൻ ശ്രേമിച്ചു… കാലിൽ നീരുണ്ട്… പ്രായം… അതു മറക്കാനാകില്ലല്ലോ കാലത്തിന്… തിരക്കിട്ട സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും ശദാബ്ധി എക്സ്പ്രസ്സ്‌ ലേക്ക് പലായനം ചെയ്തപ്പോൾ ലഭിച്ച ദൂരക്കുറവ് സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

അമൃതസർ സ്റ്റേഷനോടടുത്ത ട്രെയിൻ വേഗത കുറഞ്ഞപ്പോൾ പ്രഭയുടെ മനസ്സിൽ ഊഷരത യുടെ വരണ്ട പടത്തിൽ നിന്നും സുവർണ ക്ഷേത്ര തടാക കുളിർമ യിലേക്കെന്ന പോലെ ഗുൽഷൻ വീശിയ കൈകൾ വായുവിൽ കാഴ്ചയുടെ മഴവില്ല് തീർത്തു. 23വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള ആ കാഴ്ച ഇ നാടിന്റെ സൗന്ദര്യം സുവർണക്ഷേത്രവും പ്രണയമേ നീയുമാണ് എന്ന് പ്രഭയുടെ ഉള്ളു മന്ദ്രിച്ചു. ട്രെയിനിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങി ആ മണ്ണിൽ കാൽ കുത്തുമ്പോൾ അവൾക്കു പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത അത്ര സ്വപ്‌നങ്ങൾ തന്ന മണ്ണാണത്… *എന്റെ പ്രണയത്തിന്റ ദേശം*
പരസ്പരം കണ്ണുകളിൽ വിസ്മയത്തിന്റെ അല അടിച്ചു… യാത്ര സുഗമായിരുന്നുവല്ലോ അല്ലെ പ്രഭ?
ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യം ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷവും ഒട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ പഞ്ചാബിന്റെ സൂര്യകാന്തി പാടം പൂത്തുലഞ്ഞു. ഒരു മാറ്റവുമില്ല ഗുൽഷൻ നിങ്ങൾക്ക്, കുറച്ചു മുടി നരച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നല്ലാതെ… പ്രഭ ആ കൈവള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ മൃദുവായി പിടിച്ചു അണിയിച്ചു കൊടുത്തു. അദ്ദേഹം ആ കൈവള ബലിഷ്ഠമായ കൈയടു ഇണക്കി ചേർത്ത്.. വിരലുകൾ ചേർത്ത് മീശയൊന്നു പിരിപിച്ചു പ്രഭയെ നോക്കി കള്ളച്ചിരിയുടെ ലാഞ്ചന.. വരൂ.. അദ്ദേഹം കാറിന്റെ പിൻസീറ്റ് പ്രഭാക്ക് തുറന്നു കൊടുത്തു.. കാറിന്റെ ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെ അമൃതസർ നഗരത്തിന്റെ ലാളിത്യം കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയാ പ്രഭയുടെ മൗനത്തെ ബേദിച്ചു ഗുൽഷൻ “ജയദേവ് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ “…. പ്രഭ തലതാഴ്ത്തി തന്റെ മോതിരവിരലിലെ വിവാഹമോതിരത്തിന്റെ ഉണാനാകാത്ത പാടിൽ തലോടി. അണ്ണാ ഇരന്ദ് 3 വര്ഷ മാച്ച്… മോഹൻ വേദനയോടെ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചു… ഗുൽഷന്റെ ഉള്ളൊന്നു പിടച്ചു… ചോദിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നുവോ…. കാറിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞു ഇടവഴിയിലേക്കിറങ്ങി ചെറുഗ്രാമംങ്ങളിലേക്കവർ നീങ്ങി… ഇതാണെന്റെ ഗ്രാമം പ്രഭാ. ഇവിടെ നിന്നും 16 km ഉള്ളു സുവര്ണക്ഷേത്രത്തിലേക്ക്. ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവിടെ ഭോജന ശാലയിൽ *സേവ സാങ് പ്രധാനി* ആണ്📿.
നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഗോതമ്പു പാടാ ങ്ങൾക്കിടയിലൂടെതലയിൽ വെള്ളകുടവുമേന്തി നിര നിരയായി നടക്കുന്ന വർണവസ്ത്ര ദാരികാളായ സ്ത്രീകളെ കടന്ന് പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സൂര്യകാന്തി തോട്ടങ്ങൾ.. വഴിയോരത്തെ ഗ്രാമീണ പാഠശാല… വേപ്പിൻകുരുക്കളുടെ മാനമാടികുന്ന കാറ്റിന്റെ സുഗന്ധത്തിൻ തണലിൽ മാഷ് എന്തെല്ലാമൊക്കെയൊ പഞ്ചാബിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു. വഴിയോരങ്ങൾ നനഞ്ഞ മൺപാതകൾ മാത്രം… ടാറിട്ട റോഡ്കൾ ഇനിയും അവിടങ്ങളിൽ എത്തിയിട്ടില്ല… ചെറു വീടുകളുടെ മുറ്റങ്ങൾ മണ്ണ് കൊണ്ട് മെഴുകിയതിൽ കയറ്റും കട്ടിലിൽ കിടന്നു വൃദ്ധ ജനം സല്ലപിക്കുന്നു. പലചരക്കും സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളും ചെറു ചാക്കുകളിൽ നിറച്ചു നിരത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന ചെറു കടകൾ..

എങ്ങും എവിടെയും സുവർണ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ചിത്രം… മനോഹരം ആ നീലത്തടാക ജാലം… വീടുകളിൽ.. കടകളുടെ പേരുചേർത്ത ബോർഡുകളിൽ സർവ അലംകൃത മായി എഴുന്നളത്തിനു നിർത്തിയ ആനയെപ്പോലെ അലങ്കരിച്ചു കൊണ്ട് നടന്ന ട്രക്കുകൾ മുതൽ ഓട്ടോറിക്ഷകൾ വരെ… ഗോൾഡൻ ടെംപിൾ…. മോഹനൊരു സംശയ ഭാവേന ചോതിച്ചു… ഇവിടെ വേറെ ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലേ? ഇവിടത്തെ മാത്രം ആരാധിക്കാൻ എന്താണ് കാരണം? ഗുൽഷൻ തന്റെ ടർബൻ ഒന്നുകൂടെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി ശെരിയാക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ സിക്കുകാരുടെ അഭിമാനം ആണ് സുവർണ ക്ഷേത്രം.. മറ്റു ക്ഷേത്രങ്ങളോ പള്ളികളോ ഇവിടെ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല… ഇവിടത്തിനൊരു അതികായത്വമുണ്ട്. ആ വഴി അവസാനിച്ചത് ഗുൽഷന്റെ വീട്ടിലാണ്. ഇരുവശത്തും ഗോതമ്പുപാടങ്ങൾ ഏതാനും ചില വീടുകളിൽ മാത്രം.. ചെറിയൊരു ഒറ്റമുറി വീട്… പ്രഭയുടെ ബാഗ് ആ കിടപ്പുമുറിയുടെ കട്ടിലിൽ വച്ചു… പ്രാഥമിക സൗകര്യങ്ങളൊഴിച്ചാൽ മറ്റൊരു ആർഭാടവും ആ വീട്ടിനില്ല… പ്രഭ വിശ്രമിചോളു…. വൈകീട്ട് നമുക്ക് ബസാർ വരെ പോകാം… പഞ്ചാബി മണ്ണിൽ എന്റെ പ്രണയിനി വന്നിട്ട് ഇവിടത്തെ പെണ്ണായിട്ടു സുവർണ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോകുന്നതിന്റെ സുഖമൊന്നറിയണമല്ലോ… ഗുൽഷൻ പ്രഭയുടെ ബാഗിന്റെ മുകളിൽ താളം പിടിച്ചു… മയക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിന്റെ ചുവ വിട്ടകലുമ്പോളേക്കും പുറം മുറ്റത്തെ കോണിൽ പെണ്ണുങ്ങളുടെ പായാരം പറച്ചിലിന്റെ ഒച്ച മുറിയിലേക്ക് ഒഴുകി വന്നു… ഇവിടെ ഭക്ഷണം ഒന്നും ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല ഞാൻ മാത്രമല്ലേ ഉള്ളു.. രണ്ടു സ്ത്രീകൾ വരും എന്നും ഉണ്ടാക്കിവച്ചിട്ടു പോകും… പ്രഭ കൂടെ ഉണ്ടല്ലോ ഇപ്പോൾ… ഗുൽഷൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു… മോഹൻ പുതുതായി കിട്ടിയ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം വയലിൽ ക്രിക്കറ്റ്‌ കാലിമേളം എപ്പോളോ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു… പ്രഭ അദ്ദേഹത്തെ അനുഗമിച്ചു കാറിൽ കയറി മൺപാതകൾ താണ്ടി ഗോതമ്പു പടങ്ങളിലൂടെ കാർ നീങ്ങി… എത്ര വര്ഷങ്ങളായി പ്രഭ…? ഇങ്ങിനെ ഒന്നു കണ്ടിട്ട് നമ്മൾ… പ്രഭ മുന്നോട്ടുള്ള പാതകളുടെ ദൈർഗ്യം അളന്നു കാഴ്ച തിരിച്ചു… മക്കൾ?
അമേരിക്കയിൽ ഉണ്ട് രണ്ടാളും… മ്
ജയേട്ടൻ മരിച്ച ശേഷം ഞാൻ അമിഞ്ചികരയിലേക്ക് തന്നെ വന്നു… അച്ഛൻ നും അമ്മയുടെയും അന്ധ്യം വരെ അവർക്ക് കൂട്ടായുണ്ടായി… നന്നായി… ഗുൽഷൻ തുടർന്നു… എന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത ഇടം നുങ്കമ്പാക്കം… പലപ്പോഴും കരുതിയിട്ടുണ്ട്… അച്ഛന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോളും മറ്റൊരു പുസ്തക ശാല തുടങ്ങിയാലോ എന്ന്. പ്രാരാബ്ദം അനുവദിച്ചില്ല… കൃഷിയായി ജീവിതം.. ഇവിടെ വരണം പ്രഭയുടെ പുസ്തകങ്ങൾ കിട്ടാൻ.. 😊
“ഹാൾ ബസാർ ”
തിരക്കിട്ട ബസാറിനു… ഇടയിലൂടെ കാർ പതുക്കെ നീങ്ങി..

ഹാൾ ബസാർ തിരക്കിലൂടെ കൈകൾ കോർത്തവർ എത്ര ദൂരം നടന്നുവെന്ന് പ്രഭാക്ക് തിരിച്ചറിവ് നൽകിയത് തന്നെ മടക്കയാത്രയിലാണ്… ജനസമുദ്രമാണ് ഹാൾ ബസാർ… ഫ്ല ഓവർ നു താഴെനിന്നും ഗുൽഷൻ ഒരു തെരുവ് വാണിഭ കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്നും… വാങ്ങിവെച്ച സൽവാർ നു അനുയോജ്യമായ പഞ്ചാബി ജ്യൂട്ടി ( shoes)
പ്രഭയുടെ കാലിൽ മാറി മാറി അണിഞ്ഞു കൊടുത്തുസംതൃപ്തി ലഭിക്കുംവരെ… ധാരാളം മുത്തുകൾ പതിപ്പിച്ചൊന്നാണ് പ്രിയപെട്ടതായത്… ക്ഷമയോടെ പ്രഭ അതിനിരുന്നുകൊടുത്തു… അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുട്ടിത്തത്തെ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട്… അവിടെ നിന്നും പിന്നീടാ തിരക്കിലൂടെ ഒഴുകി എത്തിച്ചേർന്നത് “ഫൽക്കാരി ” കടയിലേക്കാണ്… സുവര്ണക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കും മുൻപ് സ്ത്രീകൾക്ക് ശിരസ്സ് മറക്കുവാനുള്ള പഞ്ചാബിന്റെ പ്രത്ത്യേക തരം കൈ എംബ്രോയ്ഡറി ചെയ്ത ഷോളുകൾ… അതാണ് ഹാൾബസാറിന്റെ പ്രധാന ആകർഷണം. വർണ നൂലുകളാൽ തീർത്ത കരവിരുതിൽ സ്ത്രീകൾ ശിരസ്സ് മറച്ച ഗോതമ്പിന്റെ നിറമുള്ള പെൺ മുഖങ്ങൾ.. നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുക്കുന്നത്… യൗവന തീക്ഷ്ണം.. വളകൾക്കു മാത്രമായൊരു തെരുവ്.. പ്രഭയെ അതിശയിപ്പിച്ചു. കടക്കു ചുറ്റും തെളിച്ച ബൾബുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു സ്വപനലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചതെന്നപോലെ പ്രഭ ചുറ്റോടു ചുറ്റും നോക്കി നിൽക്കെ… മണവളകളിൽ കണ്ണാടി ചില്ലുകൾ പതിപ്പിച്ച 12 തരം വളകൾ മരപെട്ടിയിൽ അടുക്കി വച്ചു ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ എന്നപോലെ കരുതലോടെ കടക്കാരൻ അവൾക്കു നേരെ നീട്ടി… *ഉടയരുത്… ജീവിതം പോലെ… ഉടഞ്ഞാൽ അണിയാൻ പകരക്കാരില്ല *
രുചി ബേദങ്ങളുടെ സാഗരത്തിലൂടെ ഓരോ തിരമാലകൾ എന്നവണ്ണം ഓരോ കടകളിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോളും ഓരോന്ന് കഴിക്കാൻ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു ഗുൽഷൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു… നടന്നു ക്ഷീണിക്കും നീ പ്രഭ ഇതു കഴിക്കു… ഗ്യാൻചാന്ത് ലസ്സി വാല… ആദ്യമായി കേക്കുന്ന പലതും മുറാബ, വാടിയാൻ, പലതരം പപ്പടങ്ങൾ, അച്ചാറുകൾ… അഹുജസ് ലസ്സിയിൽ നിന്നും കുംകുമ പൂവിട്ട പാൽ, ബൻ ടിക്കകൾ… ഗോൽഗപ്പകള് , ചോലേബട്ടൂര… എല്ലാം നളസ്പർശം പാചകത്തിൽ… മികവിന്റെ രുചിക്കൂട്ട ആസ്വദിച്ചു മടങ്ങവേ വെയിൽ വീഴുന്ന ഗോതമ്പുപാടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഗുൽഷൻ കാർ നിർത്തി അവർ പാടവരാമ്പത് കൂടെ നടന്നു… പ്രഭ 23 കൊല്ലം എത്ര നിസാരം ആണെന്ന് തോന്നിപോകുന്നു… നീ എന്റെ അരികെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവ് നിന്നെ ഇന്നീ നേരിൽ കാണുമ്പോൾ ഇതെല്ലാം ആസ്വദിക്കുമ്പോളുമാണ് അറിയുന്നത്. പ്രണയത്തിന്റെ സംഗീതം നിന്നിൽ നിന്നും എന്നിലേക്ക്‌ ആത്മാവിൽ നിന്നും മനസ്സുകളിലേക്ക് ഒഴുകികൊണ്ടേ ഇരുന്നു ഇക്കാലമത്രയും… പരിഭവമോ പരാതിയോ… വേർപിരിയലിന്റെ നോവോ അലട്ടിയതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ നമ്മൾ നമ്മളാണെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഇന്ന് നമ്മളെ ഇവിടെഎത്തിച്ചത്

ബ്രാഹ്മ മുഹൂർത്തത്തിൽ കാറിന്റെ നേർത്തഅകന്ന വെളിച്ചത്തിൽ പ്രഭയെ കാത്തു നിന്ന ഗുൽഷൻ വീടിന്റെ പടി ചാരി തന്നോടടുക്കുന്ന ആ തനി പഞ്ചാബി സൗന്ദര്യത്തിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യപ്പെട്ട പ്രണയത്തെ ഉള്ളിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു… പുലർച്ചയോടെ വെട്ടം ഗോതമ്പു കതിരുകളെ തഴുകുന്നതേ ഉള്ളു… അവർ ടൗൺഹാളിന്റെ അടുത്തേക്കടുക്കുംതോറും ടർബൻ വാ ലയുടെ തിരക്ക് ഏറിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ടൗൺഹാളിൽ നിന്നും നടപ്പാതയിലൂടെ ടർബൻ മുറുക്കി കെട്ടി ഗുൽഷൻ നടന്നു. അവിടം വരെയേ വണ്ടികൾക്ക് പ്രവേശനമുള്ളൂ പിന്നീട് കാൽനട… ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രധാന കവാടത്തെ കടന്നു അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ തലേന്ന് വാങ്ങിയ ഷൂസ് സൗമ്യമായി പ്രഭ കാലിൽ നിന്നഴിച്ചു സേവ സംഘത്തിന്റെ ഇടത്തിൽ വച്ചു… ഇവിടം മുതൽ സേവ ചെയ്യുന്ന ഒരാളും തന്നെ ക്ഷേത്രത്തിലെ ജീവനക്കാരല്ല എന്നത് പ്രഭയെ അതിശയിപ്പിച്ചു… വിനയത്തോടെ പെരുമാറുന്ന ജനത… അവർ വിനയപൂർവം പ്രഭയുടെയും ഗുൽഷന്റെയും പാദരക്ഷകൾ വാങ്ങിവച്ചു ടോക്കൺ നൽകി. അകത്തു വീട്ടമ്മമാരാണ് സൂക്ഷിപ്പുകാർ അവരെ വിനയത്തോടെ ഗുൽഷൻ നമസ്കാര മുദ്ര കാണിച്ചു ആദരിച്ചു… അതിനുശേഷം സ്ത്രീകൾക്കും പുരുഷന്മാർക്കും പ്രത്ത്യേകം കൈകാലുകൾ കഴുകി മന്ദിർ ലെക്ക് പ്രവേശിക്കാനുള്ള ഇടങ്ങൾക്ക് അവർ പിരിഞ്ഞു… പ്രധാന കവാടത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിനു മുൻപായി… ദൂരെ അതാ ആ സുവർണ വിസ്മയം.. ഗുൽഷൻ വഴിയിൽ പ്രഭയോടൊപ്പം നമസ്കരിച്ചു… അവർ ഇരുവരും ശാന്തതയുടെ ആ ലോകത്തെ പോകാൻ അനുവാദം ചോദിക്കുപോലെ… ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം ഏതാ സുവർണ ചേതസ്സ സ്വീകരിച്ചാലും… പ്രഭ ഫുൽക്കരി യാൽ മടിയൊതുക്കിയ മുടിയെ മറച്ചു ശിരസ്സ് ആദരവോടെ പൊതിഞ്ഞു… അകത്തേക്കുള്ള വഴികളിൽ എല്ലാം സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടങ്ങുന്നവർ നിലത്തിരുന്നു.. നാമങ്ങൾ ചൊല്ലുന്നു… മികച്ച കാഴ്ച ആൺമക്കൾ പ്രായമായ അമ്മമാരുടെ കാലിൽ ഒരു കൈ വച്ചു മറ്റേ കൈയിൽ പുസ്തകം പിടിച്ചാണ് വേദപുസ്തകം വായിക്കുന്നത് എന്നതാണ്… ആ കാഴ്ച കണ്ടതിശയിച്ച പ്രഭയെ നോക്കി ഗുൽഷൻ പറഞ്ഞു… പ്രഭ ഞങ്ങൾ പഞ്ചാബികൾക്ക് മാതാവിനെ ബഹുമാനിക്കാതെയും നോക്കാതെയുമിരുന്നാൽ മോക്ഷമില്ല എന്നാണ്… കേരളത്തിലെ വൃദ്ധസദനങ്ങൾ സുവർണക്ഷേത്രങ്ങളാണ്… മലയാളികൾക്ക്.. ചുറ്റോടു ചുറ്റും തടാകം… അതീവ സുന്ദരം ആ ജല ജാലം… സുവർണക്ഷേത്രത്തിന്റെ നിഴൽ അതിൽ പ്രതിഭലിക്കുമ്പോൾ എന്തൊരു സൗന്ദര്യമാണ് ആ വർണ ചിത്രത്തിന്… ഗുൽഷൻ തടാകക്കരയിൽ സുവർണ ക്ഷേത്രത്തെ നോക്കി നമസ്കരിച്ചു… കൊണ്ട് ആ പടികളിൽ ഇരുന്നു പ്രഭാക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി… പ്രഭ ആ കൈയിൽ മൃദുലമായി വിരൽ ചേർത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തിരുന്നു… സ്വർണ നിറമാർന്നതും കുംകുമ ചുവപ്പിന്റെ ചന്ദം മേലൊഴുകിയ വർണ മത്സ്യങ്ങൾ ആ തടാകത്തിൽ നിന്നും

ആ തടാകത്തിൽ നിന്നും… അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു… ഒരിക്കലും അടക്കാത്ത സുവർണക്ഷേത്രത്തിന്റെ കാവൽക്കാർ അവർ… ഗുൽഷൻ പൈജാമയുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും അതിനുള്ള തിന്നാൻ പൊടികൾ എടുത്തു പ്രഭയുടെ കൈകളിൽ വച്ചു കൊടുത്തു… പ്രഭ കുനിഞ്ഞു വെള്ളത്തിൽ അത്‌ അലിയിച്ചപ്പോൾ കൂട്ടം കൂട്ടമായി അവ വന്നത് ഭക്ഷിക്കുന്ന കാഴ്ച ഗുൽഷൻ നോക്കി നിന്നു…
പ്രഭ നീയില്ലാത്ത നിമിഷങ്ങൾ എന്റെ കൂട്ടുകാരികൾ ആണിവർ… നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞുള്ള ഓർമകളെ ആണ് ഞാൻ ഇവർക്ക് ഭക്ഷിക്കാൻ നൽകിയിരുന്നത്… ഗുൽഷന്റെ വിരലുകളിൽ വിരൽ കോർത്തു പിടിച്ചു പ്രഭ ഒരിറ്റു കണ്ണീർ ആ തടാകത്തിൽ പതിപ്പിച്ചു… *വിവാഹം… ആകാമായിരുന്നു… ഗുൽഷൻ… *
ആകാമായിരുന്നു പ്രഭ… നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ മതിയായിരുന്നു എന്ന് കള്ളം നിന്നോട് പറഞ്ഞു നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ സ്വാർത്ഥനല്ല പ്രഭ… അനിയത്തിമാരുടെ ജീവിതം കരാക്കടുപ്പിക്കുമ്പോലെക്കുമുള്ള അച്ഛന്റെ മരണം… കൃഷി ചുമതലകൾ… ഒക്കെ എന്റെ പ്രായത്തെ കാർന്നു തിന്നു … അവിടെ നിന്നാണ് സുവർണ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ സംഗത്തിൽ ഞാൻ ചേരുന്നത്… ഓരോ റൊട്ടി ഓരോ സ്ത്രീക്ക് വിളമ്പുമ്പോളും അതിൽ എന്റെ അമ്മയും നീയും മാത്രമായിരുന്നു പ്രഭ… ഭക്ഷണ പ്രിയരായ രണ്ടു പെണ്മനസ്സുകളെ ആണ് ഞാൻ ആദരിക്കുന്നത്… ഇ പ്രവർത്തിയിപ്പോടെ… എനിക്ക് *ഇരുവരിലൂടെയും മോക്ഷമുണ്ട് *
ഇ ക്ഷേത്രം അടക്കാറില്ല രാത്രി 12 മണിമുതൽ രാവിലെ 2 വരെ വൃത്തിയാക്കലിനായി ഭാഗികമായി അടക്കുമെന്നല്ലാതെ… ഇതിലെ നാല് കവാടങ്ങളും സദാ തുറന്നിട്ടു തന്നെ ആണ്… എല്ലാ മതസ്ഥർക്കും ജാതി മത ബേദമന്യേ സ്വാഗതം എന്നാണ് ഇ കവാടങ്ങൾ 4 ലും അടക്കാത്തത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം… എന്റെ മനസുപോലെ… നിനക്കായി ഇപ്പോളും തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു… എല്ലാ മാർഗങ്ങളും… 😘
2മണിയോടടുത്തു എവിടെ അകം വൃത്തിയാക്കും… പ്രധാന ഗുരു ഇടം… പാലും വെള്ളവും കൊണ്ട് കഴുകി പരിശുദ്ധമാക്കി എല്ലായിടവും തുടച്ചിട്ടു മാത്രമേ ഏവർക്കും അകത്തേക്ക് പ്രവേശനമുള്ളൂ… ഗുരുവിന്റെ ഗ്രന്ഥം… പ്രധാന ഗുരുപാരമ്പരയിൽ പെട്ട ഋഷി തുല്യൻ വായിക്കും അതു കേൾക്കുക എന്നതാണ് അകത്തു ചെയ്യുന്നത്… പ്രത്ത്യേക പ്രതിഷ്ഠ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല.
വെളിച്ചം പതുക്കെ തടാകത്തെ തഴുകി കടന്നു പോകുമ്പോൾ കാൽ ആ തടാകത്തിൽ ഇറക്കി വച്ചു അവർ എത്രയോ നേരം മോവനത്തിന്റെ ലയം ആസ്വദിച്ചു.. ഇനിയുമൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കിൽ പ്രഭ നീ എന്റെ പ്രണയിനി ആകണമെന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കില്ല… നീ പഞ്ചാബിന്റെ മണ്ണിൽ പിറക്കണം പ്രഭ… ഗുരുദ്വാരയുടെ സംഗീതം അലയടിക്കുന്നതോടൊപ്പം കവാടത്തിൽ പ്രവേശനാനുമതി ലഭിച്ചു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ തിരക്കിൻ ശീല്കാരം അവരെ വലയം ചെയ്തു…

അകമേ പ്രവേശിക്കും തോറും നിശബ്ദതയുടെ ആഴം വർധിച്ചു… മന്ത്ര ധ്വനികൾ മാത്രം… പ്രാർതനയുടെ ശാന്തി സ്വത്വം അവിടങ്ങളിലിലെ ഓരോ സ്വർണ ചുവരിലും പ്രതിഫലിച്ചു… മായിക ലോകം… വേദപുസ്തകത്തിൽ വീശിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വെളുത്ത തൂവലുകൾ ചുറ്റുമുള്ള സുന്ധവാഹികളായി പരിണമിച്ചു… ലോകത്തെ സുവർണ സത്യമേ പ്രണാമം… പ്രഭ നമസ്കരിച്ചു… തൊട്ടുള്ള ഒരു ഭക്തനും നമസ്കരിച്ചു… യാ അല്ലാഹ്… ആ പ്രവാചക ധ്വനികൾ പുറംലോകത്തേക്കു പ്രവേശിക്കും വരെ തന്നെ സമാദാനത്തിന്റെ വാഹക ആകുന്നതിന്റെ ലഘുത്വം അവളെ അനുഭവപ്പെടുത്തി. പുരുഷന്മാർ ശിരസ്സു മറക്കുന്ന തുണി -ഗന്ധന
അഴകുറ്റത്താണ് എന്ന് തോന്നിപ്പോയത് അവർ നിരനിരയായി ഉറുമ്പുകളെപോലെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോളാണ്. ഗന്ധന സ്വന്തമായി കൊണ്ടുവരുവാനും 10 രൂപക്ക് പുറത്തുനിന്നും വാങ്ങുവാനും ലഭിക്കും… ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വക സൗജന്യമായി ആയിരകണക്കിന് ഗന്ധന പുറത്തു നൽകുന്നുമുണ്ട് സേവകർ. 5ഭാഗങ്ങളാണ് പ്രധാനമായും ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളതെങ്കിലും അതിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ഭ്രമിച്ച പ്രഭാക്ക് എഴുതാൻ സഹായകമെന്ന വണ്ണം… പ്രഭയുടെ ഡയറിയിൽ… ഗുൽഷൻ എഴുതി ചേർത്തു.. *main entrance- ghanta ghar
*giant pool -amrit sarovar *The temple -harmandir sahib *Chanting hall -akal takht
*central sikh museum.
ഏതൊരു മായാലോകം ആണ് ഗുൽഷൻ, വന്നില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ജീവിതം വ്യര്ഥമായി തീർന്നേനെ… അതാണ്‌ പ്രഭ.. ചിലത്ഇ ഭൂമിയിൽ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ നമ്മുക്ക് പ്രജോതനം നൽകും.. ലോകം നശിച്ചിട്ടില്ല എന്നും… ശാന്തിയുടെ ഒരു കണിക എവിടെയോ ബാക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ട് ഇ ഭൂമിയിൽ എന്നും… അവിടമാണിവിടം പ്രഭ… ❇വരാതെ മൃതിയുടെ മാറാപ്പുപെറുവാൻ ആ വതില്ലാത്ത പ്രണയമേ നിന്റെ സുവർണ്ണചിറകുകളിൽ പറക്കാൻ ഗോതമ്പുപാടങ്ങൾ ഇനിയും വിളയും ഇ മണ്ണിൽ… ❇
എന്റെ ലോകം എവിടെ മറ്റൊന്നാണ് നമുക്ക് അങ്ങോട്ട്‌ പോകാം വരൂ… ഇ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ അടുക്കള…എന്ന് പേരുകേട്ട സുവർണ ഭോജൻ ശാല… ഇവിടെ ഒരു ദിവസം അമൃതസർ നിവാസികളും സഞ്ചാരികളുമടക്കം ഒന്നര ലക്ഷം ആളുകളാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് .. ഉണ്ടാകുന്നവരോ വിളമ്പുന്നവരോ ആരും തന്നെ ജോലിക്കാരല്ല. സേവകർ മാത്രം… നീണ്ട ഹാളിൽ പായ വിളിച്ചു വരി വരി ആയിരിക്കുന്ന സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന വലിയ നിര കണ്ണെത്താത്ത ദൂരത്തോളം… ഭോജന ശാലയിലെ സേവകർ ഗുൽഷനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു അടുക്കളയുടെ വാതിൽ അവർക്കായി തുറന്നു… നാളന്മാരുടെ ലോകം… ഒരു സ്ത്രീ പോലുമില്ല… തന്നെക്കാൾ ഉയരമുള്ള വലിയ പത്രങ്ങളിൽ ചോറും ധാലും… പച്ചക്കറികളും… ഒരു വശത്തു സ്ട്രീകളും പുരുഷന്മാരും പച്ചക്കറികൾ മുറിക്കുന്നു… അടുക്കളയുടെ ലോകം ഇത്രമേൽ വിപുലമായ ആദ്യത്തെ അനുഭവത്തിൽ നിന്നും പ്രഭ ഒരു വരി ഉച്ചരിച്ചു… അടുക്കളയിൽ ഒതുങ്ങികൂടരുത് എന്ന് പറയാത്ത ആൺമുഖങ്ങളുടെ പാചകം വൈദഗ്ദ്യം… പത്രത്തിനുള്ളിൽ ഇറങ്ങി ഇരുന്നു എന്തോ ചെയ്യുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ പ്രഭ പത്രത്തിനുള്ളിലേക്ക് എത്തി നോക്കി… കറികൾക്ക് മുകളിൽ മല്ലിയിലയും മറ്റും തളിച്ചു ഒഴിക്കുന്ന പത്രമാണ് പ്രഭ ഇത്‌ അതയാൾ കഴുകുകയാണ്… പ്രഭ ഞെട്ടിപ്പോയി… ഇത്രയും വലിയ ഒരു കൂട്ടിയ്മ യുടെ വിജയം
അതിന്റെ രുചി ആസ്വദിക്കുവാൻ പ്രഭാക്ക് തുടക്കമായി… നിരന്നിരുന്ന ജനസാഗരത്തിനിടയിൽ പ്രഭയും ഗുൽഷനും… സ്റ്റീൽ പ്ലേറ്റിന്റെ വൃത്തിയുടെ തിളക്കത്തിൽ റൊട്ടിയും ഖീറും രണ്ടുതരം കറികളും തൈരും കുഴിഞ്ഞ പിഞ്ഞാണത്തിൽ കുടിനീരും അവർക്കുമുന്നിൽ വിനയത്തോടെ ഒരാൾ കൊണ്ടുവന്നു വച്ചു… പ്രഭ… ആ ഭക്ഷണത്തെ ആദരവോടെ കൈകൂപ്പി സ്വീകരിച്ചു… നെയ് പുരട്ടിയ റൊട്ടി ആദ്യത്തെ കറിയിൽ കുതിർത്തുകൊണ്ട് ഒരു കഷ്ണം ഗുൽഷൻ പ്രഭാക്ക് നേരെ നീട്ടി… പ്രഭ യുടെ ഓർമകളിൽ നുങ്കമ്പാക്കം അലയടിച്ചു… വായിച്ചുകൊണ്ട്ഇരികുന്ന പുസ്തകത്തെ പറ്റി ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ ഇതേ കൈകൾ പുളിയും മധുരവും ചേർന്ന പാനിപൂരികൾ തന്റെ വായിലേക്കു വച്ചു തരുമ്പോൾ എണ്ണം അറിയാതെ പ്രഭ കഴിച്ചിരുന്നത്… പ്രണയമേ *നിന്റെ കരുതൽ എന്റെ മരണത്തിലും ജീവജലമായി നീ… രുചിയോടെ… *

മടക്ക യാത്രയിൽ പ്രഭ മുൻസീറ്റിൽ മടിയിൽ വച്ച സുവര്ണക്ഷേത്ര ചിത്രത്തിൽ വിരലോടിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നത് ഗുൽഷൻ ഉറ്റുനോക്കി… പ്രഭ… നാളെ പോകണം അല്ലെ? മ്മ്… പ്രഭ നീട്ടിമൂളി… വിരലുകൾ ചലനമറ്റു… പ്രഭാക്ക് ഇവിടെ എന്റെ കൂടെ… ഗുൽഷൻ… ചില നിയോഗങ്ങൾ മാറ്റിമറിക്കാനാവില്ല എന്ന് ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കും. പഠിപ്പിച്ചു പ്രഭ ഏറെക്കുറെ… :
:
:

കാലങ്ങൾക്കിപ്പുറം പ്രഭായുടെ സുവർണ ചിറകുകൾക്കുള്ള തീരം എന്നാ കൃതിക്ക് കിട്ടിയ വൻ ജന പിന്തുണ യുടെ കണക്കെടുപ്പെന്നോണം… പുതിയ മാനേജർ പറഞ്ഞു…
:
:
:
:
പഞ്ചാബിൽ നമ്മുടെ പുസ്തകങ്ങൾ ചൂടപ്പം പോലെ വിറ്റഴിയുന്ന… വിവർത്തനങ്ങൾക്ക് വാണിജ്യ സാധ്യത ഉണ്ട് അപ്പോൾ… ഒരു ഗുൽഷൻ സിംഗ് ആണ് ബുക്ക്‌ സ്റ്റാൾ… നമുക്കൊരു നന്ദി കത്തും ഒരു സ്നേഹോപഹാരവും അയക്കാം… പ്രഭ ചുരുകസേരയിൽ ചാരി ഇരുന്നു… പുസ്തകം നെഞ്ചോടു ചേർത്തു… വേണ്ട… :
:
:
എന്റെ വാക്കിന്റെ സുവർണ ക്ഷേത്രമേ നിനക്ക് പ്രണാമം.

തെക്കേടത്ത് മന..

തെക്കേടത്ത മന
കാറിൻറെ മുൻ സീറ്റിൽ ചാരി ഇരുന്ന് അപർണ ഒന്ന് കണ്ണടച്ചു …. അത്ര ദൂരം ഒന്നുമില്ല …കുന്നംകുളത്തൂന്ന് …..ഡ്രൈവർ സമാധാനിപ്പിച്ചു അസ്മ യെ …. ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും കടന്നുപോകുന്ന മാച്ചില്ലകളെ നോക്കി അവൾ ആ പുസ്തകം മറിച്ചു ….

ഇ നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിൻറെ സ്ത്രീ മുന്നേറ്റ ചരിത്രം തുടങ്ങുന്ന തായ്‌വഴികൾ നീ കടന്നുപോയത് ഏതിലൂടെ ആണ് അപർണ ?

ഉറക്കത്തിന്റെ വീചികൾ അല്ല അടിച്ച കണ്ണുകൾ പതിയെ മിഴി തുറന്നു ….നല്ല വെയിൽ …സൂര്യപ്രകാശം കൃഷണ മണികളെ തുളച്ചു കേറും പോലെ… അന്തർജ്ജനം …നമ്പൂതിരി സ്ത്രീകളുടെ ഓർമ്മകൾ – ദേവകി നിലയംകോട്
ഓഹ് ….ഇതാണ് അധികം വായിച്ചാലുള്ള പ്രശനം…..എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളുടെ പേരും ഓര്മ നില്കും… അവൾ പുറകിലെ സീറ്റിലേക്ക് നോക്കി അടക്കി ചിരിച്ചു ….

നീ എങ്ങിനെ ആണ് ഒരു അദ്ധ്യാപിക ആയത് ?

ആയിപോയതാ …

അസ്മ ചിരിച്ചുവെളുക്കെ ചിരിച്ച അത്തർ കുപ്പി ….

ഇത് എത്ര നേരം കാണും ?

ഒരു അരമണിക്കൂറിൽ ഞാൻ തീർക്കാം ….തീർത്ത നിനക്ക് നന്ന് ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എണീറ്റുപോകും ….അവൾ ഭീഷണി മുഴക്കി .

എ .ശ്രീധര മേനോന്റെ കേരളം ചരിത്രം പടിപികുന്നതോടൊപ്പം കേരളം രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം 1885 -1957 കൂടെ നീ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതാണ് എന്ന് എനിക്ക് അഭിപ്രായം ഉണ്ട് അസ്മ .

എനിക്ക് രാഷ്ട്രീയം ഇല്ല പോരെ ….ഒന്നും മിണ്ടരുത് കേക്കരുത് അതാണ് കേരളം …നിനക്ക് പ്രവാസത്തിൽ എന്തും പറയാം ….അസ്മ അടക്കിചിരിച്ചു.

അതിന് ഞങ്ങൾ പ്രവാസികൾ കുഞ്ഞുണ്ണി മാഷെ പോലും ശെരിയായി പഠിപ്പിക്കുന്നില്ലല്ലോ പിന്നല്ലേ….

അപർണ ഉരുളയ്ക്ക് ഉപ്പേരി എന്ന വണ്ണം കൊട്ട് കൊടുത്തു ….

വി .രാമകൃഷ്‌ണൻറ് ഇന്ത്യൻ ചെറുകഥ സമാഹാരത്തിലെ കഥ ലോകത്തു ലളിതംബിക അന്തർജനത്തിന്റെ ഒരു കഥ ഉണ്ട് …admission of guilt ആ കഥയിൽ തെക്കേടത് മനയെ പറ്റി പറയുന്നു …

എന്ത്‌ പറയുന്നു ?അസ്മ മൂളികേട്ടു കൂടെ ഡ്രൈവറും എന്ത് പറയുന്നു ? അപർണക്ക് പറയാനുള്ള ആകാം കൂടി …

അങ്ങിനെ ഒരു മന ഉണ്ട് എന്ന പറയുന്നു …

ആഹ് അത്രേ ഉള്ളോ ….എന്നി അസ്മ വീണ്ടും പുസ്തകത്തിലേക്ക് തല താഴ്ത്തി …. ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ ഭാര്യാ ആര്യ അന്തർജനത്തിന്റെ ഇല്ലം ആണത് ….

ഓഹ് അതെയോ ….

അപ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണ കൂടെ ഉണ്ട് ഇവിടെ …..

അതെ ചരിത്രം ഉറങ്ങുന്ന മണ്ണ് ആണ് …. അതെ

അസ്മ ….നീട്ടി മൂളി ….

എന്താ അതെന്ന് ?

ഭൂഗോളത്തിന്റെ സ്പന്ദനം കണക്കിലാണ് ….അതെ …

ഡ്രൈവർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു അതി ടീച്ചറെ നമ്മടെ ചാക്കോ മാഷ് ഡ ഡയലോഗ് അല്ലെ ?

അതെ ….ആ വീട് തെക്കേടത്ത മന ആണ് . സ്പടികം എന്ന ചിത്രം ചിത്റരീകരിച്ച വീട് ….അതെയോ അയാൾ അതിശയത്തോടെ അസ്മയെ നോക്കി … ഇല്ലത്തിനു മുന്നിൽ …ജനക്കൂട്ടം …സമ്മേളനത്തിന് ആളുകൾ വട്ടം കൂടി ഇരിക്കുന്നു….

അസ്മ എന്താണ് അപ്പുറത്തെ പറമ്പിൽ തപ്പുന്നത് ? സമ്മേളനം തുടങ്ങാനായി …. ആ പതിനെട്ടാം വട്ട തെങ്ങ് എങ്ങോട്ടാണല്ലോ വലിച്ചെറിഞ്ഞത് …ഇതിൽ ഏതാണ് അത് ?എന്ന് നോക്കിയതാ ..

ഇവിടുന്ന് കാമ്പുള്ളൊരു പെണ്ണ് വന്നിട്ടുണ്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അരങ്ങത്തേക്ക് ….അവര് ചമ്മന്തി അരച്ചു അതിലെ തേങ്ങാ പോരേ….നമ്മുടെ വിഷയം സമ്മേളനം ആണ് തെങ്ങ് അല്ല …

വരു …. അസ്മ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് പറഞ്ഞു

miss aparna is armed and dangerous …

അതെ

അപർണ ചിരിച്ചു …

ബ്രിഹരീശ്വര

ആണ്ടാൾ പുരങ്ങളുടെ താളുകൾ മറിഞ്ഞു…. അവൾ ബ്രിഹടീശ്വരനെ പൂകി ,

രാജരാജ ചോളൻറെ പ്രണയം പേറി
ഭക്തിയുടെ നിറവിൽ
നടരാജമൂർത്തിയുടെ താളങ്ങൾക്ക് ചുവടെകിയ ആണ്ടാൾ ശങ്കരി ….. കൗമാരത്തിൻറെ പെണ്മയിൽ മറിഞ്ഞ ആനന്ദ വികിടന്റെ താളുകളിൽ അവളായിരുന്നു മനസ്സിൽ ,

ഗോപുര വടിവിന്റെ ചാരുതയും മിഴിവിനെ പിറുപിറുക്കുന്ന കൂട്ടുകാരിക്കൊപ്പം എന്റെ കണ്ണുകൾ ശിലാവാടിവങ്ങളെ താണ്ടി അവളെ തേടി .

എവിടെയാണവളുടെ ചുവടുകൾ പതിഞ്ഞത് …. ചരിത്രം പറഞ്ഞുവത്രെ …… ഇ ഗോപുരത്തിന്റെ മഹിമ …. എവിടെ സൂര്യകിരണം പതിച്ചുവെങ്കിലും നിഴൽ വീഴാത്ത ഗോപുരം …. തല ആട്ടു ബൊമ്മകളുടെ രാജ്യം അവയെ നോക്കി വിസ്മയിച്ചു തല ആട്ടി പുഞ്ചിരിച്ചു ….. നിഴൽ വീഴാത്ത ഗോപുരത്തിന്റെ മഹിമ പകലുകളെ ആണ് കടന്നുപോയത് .തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഗോപുരകവാടത്തിൽ രാജരാജചോളന്റെ ആന ,അകമ്പടികൾ അവരുടെ ശീല്കാരം.ശങ്കരി ഭീമാകരനായ നന്ദിക്കു പുറകിലേക്ക് അവളെ ഒളിച്ചുവെങ്കിലും അവളുടെ ചിലങ്കകൾ രാജരാജനോട് മന്ത്രിച്ചു
അവൾ ഇവിടെ ഉണ്ട് ….. ഇ മഹാശില്പചാരുതിയിൽ എവിടെയോ …അവൾ ഒളിഞ്ഞുതന്നെ ഇരിക്കയാണ് രാജചോളന്റെ കണ്ണിമകൾക്ക കാണത്തക്കവണ്ണം ….രാത്രിയുടെ രണ്ടാം യാമത്തിൽ ….ഒരു ഉൾവിളി എന്ന വണ്ണം നിലാവിന്റെ കൈയൊപ്പുള്ള നിശാമുകുളങ്ങളിൽ ഗോപുരം പുഞ്ചിരിച്ചു .

നീക്കിപിടിച്ച തിരിയിൽ തെളിഞ്ഞ ചിരാതുകൾക്ക് ശങ്കരിയെ അറിയാം … ആ ചിരാതിന്റെ നറുവെളിച്ചത്തിൽ ശങ്കരി ഗോപുരത്തിന്റെ പിൻവശത്തു ചിലങ്കകെട്ടി …. എന്തൊരു സൗന്ദര്യവതി ആണവൾ ….. അവളുടെ ഈ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പ്രതിബിംബമാകാം ഒരിക്കലും വീഴാത്ത രാജഗോപുര നിഴലുകളെ നിലാവിന്റെ ചാരുതയിൽ മാത്രം ഒളിപ്പിച്ചത് .

പ്രിയപ്പെട്ട ആണ്ടാൾ ശങ്കരി ….. ഒരിക്കലും ഇ ഗോപുരത്തിന് സൗന്ദര്യം പോറലേൽക്കില്ല നിൻ ചുവടുകൾ വരികളിൽ മരിക്കും വരെ …..

അംബായുടെ കുപ്പിവളകൾ

ആമ്പയുടെ കുപ്പിവളകൾ… നനുത്ത ചാറ്റൽ മഴ കണ്ണാടി ചില്ലുകളെ നനക്കുന്നുണ്ട്… ശ്രീജെ…. നീ ഇ മഴപോലെ എന്നിലേക്ക്‌ പെയ്‌തിറങ്ങിയവൾ… നീ ആമ്പയുടെ മണ്ണിൽ കാലുകുത്തുന്ന നേരം കാത്തു ഞാൻ ഇ പടിവാതിൽക്കൽ… അർജുൻ നനഞ്ഞ കണ്ണട കണ്ണുകളിൽ നിന്നൂരി തുടച്ചു കണ്ണുകളെ തിരുമ്മി… കണ്ണുകൾക്ക് വിശ്വായ്ക്കാമോ… ശ്രീജ… മംഗലാപുരം വിമാനത്താവളത്തിന്റെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ഹാളിൽ ഒരു നീല കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന അർജുൻ മൊബൈലിലേക്ക് ഒന്നുകൂടെ ആഴ്ന്നിറങ്ങി… ഞാൻ വരും… മംഗലാപുരത് വാരിക… കുടജാദ്രിയുടെ മഞ്ഞിന് കുടജങ്ങളുടെ മാല കോർത്തു കഴുത്തിലണിയിക്കാൻ ചെറുവിരൽ തുമ്പിൽ കോർത്തു ചെറുവിരൽ പിണക്കാൻ… ആമ്പയുടെ മണ്ണിൽ ഞാൻ വരും… ആ സന്ദേശം അർജുൻ അമ്മമ്മയുടെ മടിയിൽ പണ്ട് സന്ധ്യാനാമം ചൊല്ലുംപോലെ കണ്ണുകളെ ഏറ്റുപറയിപ്പിച്ചു… വരും… വരും… വരും… ആ വാക്ക്… വരും… കർണാടകത്തിന്റെ ഉൾഗ്രാമങ്ങളിൽ കന്നാഡികാർ തീർത്ത ചുവപ്പും പച്ചയും കലർന്ന കുപ്പിവളകൾ..സാക്ഷാൽ സരസ്വതി ദേവിയുടെ പൂഞ്ചേല വെള്ളയിൽ ചുവന്ന കര പട്ടുസാരി… രണ്ടും കൈയിലെ ബാഗിൽ താളം കൊട്ടി… ആകാംഷയുടെ പ്രതിധ്വനി… കൈകൾ ചലിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നത്.. അപ്പോളാണ് അർജുൻശ്രെദ്ദിച്ചത്… കൈകൾ താളം കൊട്ടി ശ്രീജയുടെ ചിരി ആ വളകൾ ഓർമപ്പെടുത്തുന്നു… അനർഗളം ഒഴുകുന്ന സൗപർണിക പോലെ… ആ ചിരി സന്ദേശങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കും… എന്നും.. വിമാനം വരേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞുവല്ലോ..? വൈകിയോ?നീണ്ട വരികൾക്കൊടുവിൽ ഒരു മിന്നായം പോലെ ആ നീണ്ടമുടി… ചുരുൾ കൊതി കാറ്റു കടന്നുപോയി… അതെ അത് ശ്രീജ തന്നെ… ആ വരിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ശ്രീജ അർജുനെ നോക്കി… ഒറ്റ നോട്ടം… കാന്തത്തെ വെല്ലുന്ന മിഴികൾ… മൂകംബയെ പോലെ കൈയിൽ ചുവപ്പിച്ചു ചാറിച മൈലാഞ്ചി… അപ്പോൾ ഇതാണാ സരൂപം… സന്ദേശങ്ങളുടെ അക്ഷരങ്ങളിൽ വിരൽത്തുമ്പിൽ പ്രളയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആ സ്വത്വത്തിന്റെ രൂപം ഇതാണ്… അർജുൻ കണ്ണട ഒന്നുകൂടെ മൂക്കിലേക്ക് ചേർത്തുവച്ചു…. “ഹിമഗിരി തനയെ… ഹേമലതേഅംബരീശ്വരി… ശ്രീലളിതേ… ”
ഐശ്വര്യവതി നിന്നെ ശ്രീജ എന്ന് അരികത്തെഴുതട്ടെ…. ശ്രീജ അരികിലേക്ക് നടന്നുവന്നു, അർജുന് അടുത്തെത്തി അടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരുന്നു ഇടതടവില്ലാതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു… വിമാന സമയം തെറ്റി എന്നും അവിടെ എത്തി എന്ന് ആരെയൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുകയും… എല്ലാമായി മുന്നിലൂടെ നടക്കുകയും സംസാരിക്കയും ചായ കഫെ യിൽ നിന്നുവാങ്ങി അർജുന് നേരെ നീട്ടുകയും കുടിക്കു എന്നുആംഗ്യം കാണിക്കയും ചെയ്തു സ്വപ്നത്തിൽ എന്നപോലെ വിശ്വസനീയമല്ലാത്തൊരു ലോകത്തെ വിളിച്ചുവരുത്തിയപോലെ അർജുൻ അതെല്ലാം നോക്കികൊണ്ടേ ഇരുന്നു… ഇളം ചൂടുള്ള ചായ കൈത്തണ്ടയിൽ ചേർത്തുവച്ച ചൂട് കൊള്ളിച്ചപ്പോൾ യാഥാർഥ്യം ആണെന്ന തിരിച്ചറിവ്.. അതായത് അർജുൻ…മംഗലാപുരത്തുനിന്ന് കൊല്ലൂരേക്ക് ബസിൽ പോകും നമ്മൾ… ശ്രീജ ഞാൻ കാർ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട് സൗകര്യമായി അതിൽ പോകാമല്ലോ….? ശ്രീജ പുഞ്ചിരിച്ചു… ബസ് സൗകര്യം അല്ല എന്ന് ആരാ പറഞ്ഞത്? നമുക്ക് പോകാം… അർജുൻ ബസിൽ കൊല്ലൂർ വരെ പോയിട്ടില്ലല്ലോ അത് എൻ്റെ കൂടെ ആവട്ടെ… അർജുൻ കണക്കുകൂട്ടി…. മംഗലാപുരത്തു നിന്നും കൊല്ലൂരേക്ക് 137കിലോമീറ്റർ… കൊല്ലൂർ നിന്നും കാരൻകട്ടെ 13 കിലോമീറ്റർ വേറെ ബസ് ഇൽ കാരൻകട്ടെ ന്നു കുടജാദ്രി… വീണ്ടും 12km ഇത്ര ദൂരം ബസ്സിൽ… എൻ്റെ ബാഗ് നു അത്ര കനമൊന്നും ഇല്ല…. എന്നു ശ്രീജ പറഞ്ഞതിൽ നിന്നു മനസ്സിലാക്കണം പറഞ്ഞതിൽ മാറ്റമില്ലെന്ന്… പോകുകതന്നെ… അല്ലെങ്കിലും ശ്രീജ സാദാരണമായി ഒന്നും പറയാറില്ലല്ലോ…. അതാണല്ലോ അർജുനും ശ്രീജയും അനിതര സാദാരണമായി… ഇങ്ങനെ അംബ യെ തേടിവന്നത്… ഇതൊരു നിയോഗം ആണ്… ജീവിതമെന്ന യജ്ഞത്തിന്റെ നിയോഗം…. ഞാൻ എന്നിൽ നിന്നെ തന്നെ കാണുന്നു മുന്നിൽ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന വഴികളും അംബയുടെ മണിനാദവും… സൗപര്ണികയും… ചിത്രകൂടവും… കുടജാദ്രിയും… മഞ്ഞും മലയും കാടും… എല്ലാം നീയാണ്… നീ മാത്രം… എന്നിലേ പ്രകൃതി…
മൂകംബംബികയോടടുക്കുമ്പോൾ വഴികളുടെ വളവും തിരിവും കാനനഭംഗിയും കടന്നു ബസ്സ്‌ ഒരു വിജയിയെ പോലെ ആംബയെ നോക്കി ചലിച്ചു… ശ്രീജയുടെ പാറിപ്പറക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ തണുത്ത മഴകാറ്റേറ്റ് അർജുന്റെ തോളോട് ചേർന്ന മുഖത്തിൽ മയക്കത്തിന്റെ തിരി നിന്നുകത്തി…. ചിലർ ഒരു നിയോഗം ആണ് നമ്മിലേക്ക്‌ എത്തിച്ചേരേണ്ടത് അവർ വാരിക തന്നെ ചെയ്യും… അഗ്നി ഗിഗോറസ് ന്റെ കവിത ഓർത്തു അർജുൻ ചിരിച്ചു ജാലകത്തിലൂടെ പുറമേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ പ്രധാന കവാടം കാണാം… ആംബയുടെ മണ്ണിലേക്ക് സ്വാഗതം…. ഓതികൊണ്ട് വലിയ കവാടം…. നിങ്ങൾ അമ്മദൈവ സങ്കല്പങ്ങളുടെ ഇന്ത്യൻ നവോഥാന ചരിത്രഭൂമികയിലേക്ക് സംസ്‌കൃത ശ്ലോകങ്ങളുടെ പാണ്ഡിത്യം ഒഴുകിയ മണ്ണിലേക്കാണ് വരുന്നത്… നിങ്ങളിവിടെ വരേണ്ടവർ തന്നെ… പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ അമ്മയുടെ സ്നേഹലാളനത്താൽ പ്രണയത്തിന്റെ ലയനത്തിൽ ഒരു ഇടം… അവിടമാണിടം… അവിടെ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കുടജാദ്രി രാജ പ്രൗഢിയോടെ… ഉള്ള നിൽപ്പ്… ശ്രീജെ കുടജാദ്രി പോലെ പ്രൗഢ ഗംഭീരമായി പ്രകൃതിയെ ലയിപ്പിച്ചു… വേദത്തെയും വേദാന്തത്തെയും 16 കാട്ടാറുകളെയും ഒഴുക്കി ആണ്മയുടെ ഗാംഭീര്യത്തോടെ ഞാൻ ഒന്നിരുന്നോട്ടെ നിന്നെ കാണാൻ… വില്ലുതോല്കുന്ന പുരികക്കൊടികളാൽ വളച്ച അസ്ത്ര മുന മിഴിയിണകൾക്കു നടുവിൽ ആംബയുടെ സിന്ദൂരം ചാർത്തി വരുന്ന ത്രിസന്ധ്യയിൽ നാം ഒരുമിച്ചു സൗപര്ണികയുടെ കുളിരിൽ മുഴുകി ഇരിക്കണം… എൻ്റെ സ്വപ്നം… യാഥാർഥ്യം ആകുവാൻ പോകുന്നു….ശ്രീജ ചേർത്തുവച്ച മുഖം ഒന്നുകൂടടുപ്പിച്ചു അർജുന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു… കുടജങ്ങളുടെ ഗന്ധവാഹിനി മണ്ണിൽ പ്രിയതമന്റെ സ്വപ്നത്തിന്റെ ചൂട്…. ആംബയുടെ കുപ്പിവളകൾ (4)
ചെറിയ ചാറ്റൽ മഴ പാദങ്ങളെ നനച്ചുകൊണ്ട് ആ ബസ്സിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ മനോഹരമായൊരു സന്ധ്യ ചാലിച്ച ചായം ആകാശത്തു പടർന്നു കുടചൂടി…” നനഞ്ഞാൽ സുഖമാണ്.”.. ശ്രീജ അർജുനെ ചേർന്ന് നടന്നു… നനഞ്ഞ മൺപാതയെ അടുപ്പിച്ചു ചിമ്മികത്തുന്ന ചെറുവെളിച്ചത്തിൽ മുണ്ടിന്റെയും… രുദ്രാക്ഷമാലകളുടെയും… മഞ്ഞതുണിയിലെഴുതിയ അമ്മേനാരായണയുടെ മലയാളി ഗന്ധമുള്ള കൊടിതോരണംപോലുളള വഴിവാണിഭങ്ങളെ കടന്നു നടന്നകലുമ്പോൾ അങ്ങകലെ ആംബയുടെ സ്വർണ താഴികക്കുടം കാണാം… കുണുങ്ങി ചിരിച്ച കുഞ്ഞു പൈതലിന്റെ പാദസ്വരംപോലെ സൗപർണിക ആ സ്വർണ വർണത്തെ തഴുകി തലോടുന്നു… ശ്രീജ നമുക്കു വല്ലതും കഴിച്ചിട്ടു പോകാം റൂമിലേക്ക്‌… ഇവിടെഉഡുപ്പി ഹോട്ടലുകൾ കാണും നമുക്കതിൽ ഏതിലെങ്കിലും ഒന്നിൽ കയറാം… നല്ല നീർദോശ കിട്ടും… ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ… ശ്രീജ അർജുനെ നോക്കി…ഭക്ഷണത്തെ കുറിച്ചു അന്വേഷിച്ചു നടക്കുകയും ആളുകളെ കഴിക്കാൻ കൊതിപ്പിക്കയും ചെയ്തിടത്തുനിന്നാണല്ലോ നമ്മൾ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെടുന്നത് തന്നെ അതെല്ലാം മനസ്സിൽ മിന്നി മാഞ്ഞു… അർജുൻ ഒരു ഭക്ഷണശാല നടത്തുന്നു മദിരാശി പട്ടണത്തിൽ… അവിടെ ജോലിചെയ്യുന്ന ശ്രീജ തന്റെ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്കു ഓർഡർ ചെയ്യാൻ വിളിച്ചവിളിയിൽ…. ഒരു പലഹാരത്തിന് കൊടുത്ത വിശദീകരണം അതെങ്ങിനെ വേണം തനിക്കു കൊണ്ടുതരാൻ എന്നാ സഹായിയോട് പറയുന്ന രീതി അതാണ്‌ അർജുനെ ശ്രീജയെന്ന വ്യക്തിയിലേക്ക് എത്തിച്ചത്… ഒരു ഭക്ഷണത്തെ ഇത്രയേറെ വൈവിധ്യമായി ചിന്തിക്കയും കണ്ടെത്താൻ ശ്രെമിക്കയും… ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇ പെണ്മനസ്സിൽ തീര്ച്ചയായും എന്തോ ഉണ്ട്‌… എന്നൊരു തോന്നൽ… പിന്നൊരിക്കലും ശ്രീജ വിളിച്ചിട്ടില്ല അർജുനെ വിളിച്ചിട്ടുള്ളു…. ഒരേനഗരത്തിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഇരുവരും പരസ്പരം കണ്ടില്ല എന്നത് കൂട്ടുകാർക്കുപോലും വിശ്വസിക്കാനായില്ല…ശ്രീജ പറഞ്ഞു…. എന്നെ കണ്ടെത്താൻ ശ്രെമിക്കാരുത്… ശ്രീജ പറഞ്ഞിട്ട് എന്താണ് കേട്ടിട്ടില്ലാത്തത്… ശ്രെമിച്ചില്ല ഒരിക്കലും.. വാക്കുകളുടെ ഓളങ്ങളിൽ തട്ടി വരികൾക്കിടയിൽ വായിച്ചു പ്രണയിച്ച ഒരു ദിനത്തിൽ ശ്രീജ പറഞ്ഞു ആംബയുടെ മണ്ണിൽ നമുക്കു കാണാം… കല സാഹിത്യം സംസ്കാരം… മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ നേർകാഴ്ച പ്രണയം കാമനകൾ….എല്ലാത്തിന്റെയും ലോകത്തു നീരാടിയ ആ പ്രണയം… കുടജാദ്രിയുടെ മഞ്ഞിൽ അലിയാൻ കൊതിച്ചു… അടിഗാസ് ഹോട്ടലിന്റെ ചെറു കസേരക്കിപ്പുറത്തും അപ്പുറത്തും ഇരുന്നവർ പരസ്പരം നോക്കി… ഭക്ഷണത്തിന്റെ കാലവറയുടെ താക്കോലുള്ള എനിക്ക് ഇ നീർദോശയോട് പ്രണയമാണ്… കടുത്ത പ്രണയം
പുലരിയുടെ പൊൻവെട്ടം കണ്ണുകളെ തഴുകുമ്പോൾ… അടുത്തുള്ള കടകളിൽ നിന്ന് ഗാന ഗന്ധർവ മാധുരി…. അർജുന്റെ വിരലുകളെ വെളുത്ത നനുത്ത പ്രതലമുള്ള കിടക്കയുടെ ഒരു കോണിലേക്ക് നീട്ടുവാൻ കൊതിപ്പിച്ചു… “സൗപര്ണികമൃത വീചികൾ പാടുന്നു…. ജഗദംബികേ… മൂകാംബികേ….”
ശ്രീജ… ശ്രീജ എവിടെ… എന്തെല്ലാമൊക്കെയൊ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും സംസാരിക്കുകയും അർദ്ധനാരീശ്വര സങ്കല്പത്തിലേക്കു ഉയർന്നു അഗ്നിതീർത്ഥവും കാശിതീർത്ഥവും ലയിച്ചു കണ്ണാടിച്ചില്ലുപോലെ തെളിനീരുറവ, സൗപര്ണികയെപ്പോലെ ആയിത്തീർന്ന നിമിഷങ്ങൾ രാത്രിയുടെ രണ്ടാമത്തെ യാമം ഇന്നലത്തെ യാത്ര… അവാച്യമാണ്… അടുത്തുള്ള മേശയിൽ നിന്നും കണ്ണട എടുത്തു കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി അർജുൻ വച്ചു.. മൊബൈലിൽ സമയം… അഞ്ചര… ശ്രീജ എവിടെ കുളിക്കുക ആയിരിക്കും… അർജുൻ ഒന്നുകൂടി പുതപ്പിനുളളിലേക്ക് ചുരുണ്ടു… അപ്പോളാണ്… കഴിഞ്ഞ രാത്രി ശ്രീജ എഴുതിവച്ച വരികൾ മേശപ്പുറത്തു കണ്ണടക്കരികിൽ കണ്ടത് ഓർത്തത്… എന്താണ് എഴുതിയിരിക്കുക… ആകാംഷ മറച്ചുവെക്കാനായില്ല… നോക്കട്ടെ… അവളുടെ വരികൾ.. ഒരു കുഞ്ഞു കൊലുസിലാക്കത്തിലാണ് ആംബ അവിടെ എത്തിച്ചത്… മൂകാംബിക ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തുന്നതിനു എത്രയോ മുൻപേ… വനദുർഗക്ക് ഒരിടമുണ്ട്… കാനന ഭംഗി യുടെ പെൺചാരുത.. വനദുർഗ… കൊല്ലുരിനടുത്തു മസ്തികട്ടെ എന്നാ സ്ഥലത്താണ് വന ദുർഗ… ദേവിയുടെ കാവലാൾ ആണെന്നാണ് ഐതിഹ്യം… പെണ്ണിന് പെൺ തന്നെ കാവലാളായി ഉള്ള ആദ്യത്തേതും ഏകമായതുമായ ക്ഷേത്രമാണ് മൂകാംബികാ.”പെണ്ണിനെ പെണ്ണ് തന്നെ കാക്കണം… ” വന ദുർഗ്ഗയുടെ ഇടം… വനത്തിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ ആവാഹിച്ചുവച്ച പെണ്ണിനെ പോലെ… വന ദുർഗ… ധാരാളം മരത്തൊട്ടിലുകൾക്കുനടുവിൽ അവൾ.. കുഞ്ഞുണ്ടാവാൻ പ്രാർത്ഥിയ്ക്കുന്നവർ വനദുർഗയെ സംരക്ഷിക്കാത്തതെന്തേ? ഇ പ്രകൃതിയല്ലേ ഹേ മനുഷ്യമൃഗങ്ങളെ നിങ്ങൾക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങളെ തരുന്നത്… അതു നിന്റെ നേട്ടമായാഹങ്കരിച്ച നാളിൽ എൻ്റെ മരങ്ങളാൽ തീർത്ത മര തൊട്ടിലുകൾ തന്നെ വേണ്ടിവന്നു ആരാധിക്കാൻ… തുടങ്ങിയിടത്തേക്കു തന്നെ നിങ്ങൾ വാരിക…. ആണല്ലോ… ഇതിലൂടെ… ശ്രീജക്കുള്ളിലെ നാസ്തികയുടെ തോതിൽ വിസ്മയിച്ചു അർജുൻ അടക്കിചിരിച്ചു ആ ഡയറി താളുകൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വച്ചു… കണ്ണുകളിൽ വനദുർഗ… മയക്കം…. 6 മണിക്കാണ് കുടജാദ്രി കേറാൻ ജീപ്പ് വരാമെന്നു പറഞ്ഞത്… ഹോട്ടലിനു മുന്നിൽ ജീപ്പ് വരും…. 25 km കുടജാദ്രിയിലേക്ക്…. 200രൂപ ഒരാൾക്ക്… ഇത് ഒരു ബിസിനെസ്സ് ആണ് ഇവർക്ക്… ഓടുക… മഴയിലും വെയിലിലും കല്ലും മണ്ണും മാലയും താണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുക… മിക്കവാറും ശ്രീജ ഇത് നടന്നു തന്നെ കേറും… എന്നെയും…. ഒന്നുകൂടെ ഉറങ്ങാം..മഞ്ഞിന്റെ സുഖം.ചിത്രമൂലയിലേക്കുള്ള…. പദയാത്രികർ… അവരെകടന്നു ദീർഘദൂരം അകന്നു… അർജുൻ ശ്രീജയുടെ പുറകിൽ തലോടികൊണ്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. ക്ഷീണമാകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ മടങ്ങാം… ഈലോകത്തെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ സ്ത്രീവർണനകളിൽ മികച്ചവ ഏതാണ് അർജുന്? ശ്രീജയെ നോക്കി അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു… ഇത്രയും തളർന്നിട്ടും… കാഴ്ചപ്പാടിന് മാറ്റമില്ലല്ലോ ശ്രീജെ നിനക്ക്… തീരുമാനത്തിനും അതല്ലേ ഇതിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്… ശ്രീജ എന്നാ പേര് ആയിരിക്കാം… ശ്രീജ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു… സൗന്ദര്യ ലഹരി… ശ്രീശങ്കരൻ രചിച്ച സൗന്ദര്യ ലഹരി ദേവി വർണന… അത് രചിച്ച ഇടമാണ് ചിത്രമൂലം എന്നാണ് പറയുന്നത്… സംസ്‌കൃതത്തിൽ രചിച്ച ശ്ലോകരൂപകയായിക യിൽ മഹത്തരം സൗന്ദര്യ ലഹരി ആണ്… ചിത്രമൂലത്തിൽ ഇന്നും ശങ്കരന്റെ ചെറു പീഠം ഉണ്ട്‌… ഏത് മഞ്ഞിലും മഴയിലും വെയിലിലും ഒരു തിരി കത്തുന്നത് ആ മഹത്തരമായ കാവ്യാത്മാവിന്റെ പുണ്യം നിലനിർത്താൻ കൂടെ ആണ്… ശങ്കരൻ ഇങ്ങിനെ ദേവിയെ എങ്ങനെ വർണിച്ചിരിക്കാം? ശ്രീജ ചിത്രമൂലയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു ശങ്കരൻ ദേവിയെ പ്രണയിച്ചു…. പ്രണയമോ? അർജുൻ നെറ്റിചുളിച്ചു… അതെ… ശ്രീജയുടെ വാക്കുകൾ ഉറപ്പുള്ളതായിരുന്നു… ഭക്തിയും ഒരുതരം പ്രണയമാണ്…പതിനായിരത്തെട്ടു പ്രിയതമ ഉണ്ടായിട്ടും ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മീര മീരാബായ് എങ്ങിനെ ഭക്ത മനസ്സിൽ ഉറച്ചു മീര ക്ക്‌ ഭക്തിയോടെ ഉള്ള പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നു കൃഷ്ണനോട്… ശങ്കരന് ഭക്തിയോടെ ഉള്ള പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നു ദേവിയോട്… അതിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ് സൗന്ദര്യ ലഹരി എന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ട്ടം… ശ്രീജ ശങ്കര പീഠത്തെ നോക്കി ധ്യാന നിമഗ്ന ആയി നില്കുന്നത് നോക്കികൊണ്ട്‌ അർജുൻ നിന്നു… എനിക്ക് ശ്രീജയോട് പ്രണയമാണ്, ഭക്തിയോടെ ഉള്ള പ്രണയം… download_20180604_220935